۳.۱۱.۱۳۹۲

مسیحیانی که در مسیر سبز رستگاری سرگردان اند

با سفر به شهر های سوید، در یافتیم که بسیار جوانان افغان بخاطر فاصله ای که با تندروان اسلامی داشته باشیند بگفته خودشان دین صلح طلب را برای خود برگزیده اند تا در مسیر سبز زندگی با گرایش دین جدید زندگی کنند و به رستگاری رسند.
اما کشور های جهان، با توجه به حساسیت های ایدیولوژیک در افغانستان و خطر های که ممکن بعد از برگشتن این پناهندگان به افغانستان صورت گیرد، را بسیاری وقت ها نادیده گرفته اند و مسیحیانی که در مسیر سبز سرگردان اند و نمی توانند به کشوری برگردند که آمد آمد طالبان بعد از 2014 بخشی از نگرانی سیاست مداران افغان هم است.
تغییر دین در افغانستان به مثابه جرمی با مجازات اعدام دانسته می شود و به همین دلیل مسیحیان افغان بطور مداوم مورد حمله اسلامگرایان تندرو و دولت هستند. اوایل امسال ویدئویی انتشار یافت که بریده شدن سر یک مسیحی افغان منتشر شد که اسلامگرایان در آن ویدئو به نقل از پیامبر اسلام می گفتند که “هرکه دینش را عوض کند باید کشته شود.”
افغانستان با سابقه ایدیولوژیک، یکی از تندرو ترین کشور های جنگ زده اسلامی است و به این دلیل بسیاری وقت هاست که اقلیت های قومی بدلایل گرایش مذهبی شان، مورد تعدی و ظلم قرار میگیرند و تبعیض برعلیه اقلیت های قومی با گرایش مذهبی شکل میگیرد. شیعیان و پیروان بودایی (هندوهای افغانستان) بخش مهم از غرامت های تاریخ جنگ افغانستان را بخاطر گرایش مذهبی پرداخته اند چی رسد که صفحه جدید باز شود و پیروان مسیحی جان خویش را در کشوری جنگ زده افغانستان در خطر نبینند.
سلمان حمیدی، یکی از مسیحیان افغان است که چند سال قبل وارد کشور سویدن شده است و با ورد به کلیسا تا با یک دین و آیین مذهبی متفاوتی زندگی صلح آمیزش را آغاز کرد و امروزخودش را از معدود پیروان مذهب مسیحی افغان در بیرون مرز میداند.
سلمان با وجودیکه از پیروان مذهبی مسیحی است با خطر اخراج اجباری و برگشت به کشوری که مسیحی شدن را جرم سنگین میدانند مواجه است و بدون شک برگشتن با وجودیکه سلمان سالهاست در مسیر سبز زندگی سرگردان است، هنوز به رستگاری هم نرسیده است و خدایش نه تنها که کمکی کرده نمی تواند، شاید او از کسانی باشد که با برگشت زندگی اش از دست بدهد.
او میگوید، گرفتن آموز های لازم، با غسل تعمید، اولین بار بود که احساس رضایت میکرد و مسیحی بودن اش را باور کرد و دوستان زیادی مسیحی برای برگزیده شدن او دعا میکردند و شادی سردادند.
اما این شادی خیلی کوتا مدت بود، زمانی که متوجه شد که حتی کشوری ندارد، ترس اش از برگشتانده شدن اش به افغانستا بیشتر شد و حال در سکوت و در میان خط سبز رستگاری و خط سرخ برگشت گیر مانده است.
مهاجرت به سویدن، هم بخشی از تعاملات ساختاری خودش را داشته است، استراتیژی مهاجر پذیری کشور های اروپا با وجودیکه تلاش اعظمی در بهبود اوضاع مهاجرین صورت میگیرد، همچنان بخش دیگری را بدلایل مختلف نادیده انگاشته ، مسیحی شدن و یا گرایش مذهبی داشتن تنها نمی تواند خرمن پیروان مهاجر مسیحی را باد زند، لابد قاعده ها و بازی ها استثنا بودن را هم نمی شناسد.
سلمان باور دارد که مسیحی شدن اش، ربطی به پناهندگی ندارد، اما نمی شود گرایش مذهبی اش نادیده گرفته شود، او به دلیل برگزیدن مذهب مسیحی از معدود کسانی خواهد بود که خودش را در خطر جدی داند و حال زمانی است که اداره مهاجرت سوید، جواب انسانی برایش دهد.
او باری تلاش کرده بود که با مسوولان اداره مهاجرت در رابطه با مسیحی شدن اش حرف بزند و او میگوید متاسفانه مجالی برای گفتن حرف هایم وجود ندارد و برای این موضوع اداره مهاجرت علاقمند شنیدن حرف هایش نیست.
او باور دارد، وقتی اداره مهاجرت برای شنیدن و باز کردن دوسیه او وقت گزارد، حرفی دارد تا قناعت نمایندگان اداره مهاجرت سویدن را حاصیل کند.
اداره مهاجرت هنوز باور ندارد که سلمان هم یکی از مسیحیان جهان است چی بخواهند و چی نخواهند، مسیحی بودن او سرنوشت نامعلومی را در انتظار سلمان بوجود آورده است.
هیچ اماری از مسیحیان افغان در اروپاه و کشور های جهان نیست، سالهای پیش افغانهای مسیحی در کابل بشدت مورد باز جویی قرار داشت و گزارش ها نشان میدهد کسانیکه در افغانستان مورد تهدید ها قرار داشتند، از کشور خارج شده اند.
سوال اینجاست
• چطور افغانها با همان گرایش جدی به مسایل مذهبی، ترک دینی را پیشه کرده اند؟

• آیا جوامع و کشور های جهان، در منزوی کردن پیروان دینی (اسلامگریان ) دست دارند؟

• آیا مردم بخاطری بیزاری از دین ستیزان و پیروان مریض اسلامگرا دارند فرار دینی را برگزیده اند؟

• یا اینکه همه بخاطر ترک کشور و بخاطر وارد شدن به یک جامعه مدرن مذهبی دست به چنین اقداماتی زده اند؟

با تماس هاییکه با مسیحیان افغان در چند شهر سوید داشتم، این موضوع مشخص شد که اکثر بخاطر تندروان و پیروان مریض کشور اسلامی، یا افراطگرایی دینی ترک دین را پیشه کرده اند و در واقع میخواهند با اعتراض از تحجرگرایی فرار کنند.
بخشی دیگری از مسیحیان بخاطر ادغام اجتماعی و گرفتن تابعیت شهروندی کشور های اروپا را برگزیده اند و امروز بسیاری ها بخاطر گرفتن تابعیت منتظر در عقب دروازه های اداره های مهاجرت برای رستگاری انتظار میکشند.
ایرانی ها بیشترین مسیحیان کشور های اسلامی را در اروپا تشکیل میدهد و نفوس افغانهای مسیحی نیز در حال گسترش است.

۳.۰۵.۱۳۹۲

اعلامیه مطبوعاتی پایگاه خبری حقوق بشر در افغانستان


نزدیک به هفتاد دانشجوی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل روز دوشنبه ۳۰ ثور با تجمع در نزدیک شورای ملی افغانستان اعتصاب غذایی خود را به دلیل آنچه " تبعیض نژادی و قومی، ضعف علمی، مدیریتی و اخلاقی" مسئولان دانشگاه و این دانشکده می‌خوانند، آغاز کردند .
گزارش شده است که نزدیک به بیست دانشجو تاکنون به دلیل اعتصاب غذایی راهی بیمارستان شده‌اند. تعداد زیادی از دختران دانشجو هم با تجمع در برابر شورای ملی افغانستان از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی حمایت کرده اند.
در پنجمین روز اعتصاب غذایی دانشجویان دانشگاه کابل، شماری از نهادهای جامعه مدنی از حکومت افغانستان خواسته اند که به "تقاضای‌های قانونی" دانشجویان رسیدگی کند.
نهادهای جامعه مدنی دیروز در محل اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل رفته و هشدار داده اند تا زمانی که نهادهای مسئول به مطالبات دانشجویان توجه نکنند، اعتصاب همچنان ادامه خواهد داشت و امروز ششمین روز است که اعتصاب در زیر باران ادامه دارد.
اعتراض دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی کابل و تحصن‌شان در مقابل پارلمان علیه تبعیض و فساد حاکم در دانشگاه کابل، دالّ بر رسیدنِ این دانشجویان به خودآگاهی است، همان‌طور که اعتراض و تحصنی که سال گذشته در برابر سفارت کشور در تهران، علیه حذف و منعِ سیستماتیک دانشجویان افغانستانی از تحصیل در دانشگاه‌های ایران از سوی خودِ نهادهای دولتی افغانستان انجام گرفت، نیز در همین راستا قابل بررسی است.
اکنون، دانشگاه، به عنوان سنگر مقدم، محل رویارویی نظام استبدادی کهنه با حذف‌شدگانی است که از زیر خروارها جنازه و استخوان پدران و مادران خود سربرآورده‌اند. امروز، این دانشجویان نیستند که به سخن درآمده‌اند، بلکه قربانیان و حذف‌شدگان اند که با آگاهی از وضعیت خود، گامی فراتر گذاشته و کل این تاریخ نکبت را به چالش می‌کشند.
پایگاه خبری حقوق بشر در افغانستان با محکومیت نارسایی های دولت در قبال خواسته های دانشجویان و فعالین و جامعه مدنی که با حضور به هم رساندن در مکان اعتصاب حمایت های گسترده ای از اعتراضات مدنی نشان دادند و با حمایت از اعتراض مدنی دانشجویان،  از دولت و مقام های مسئوول میخواهیم، تا اقدامات عاجل را روی دست گیرند و به خواست های مشروع دانشجویان رسیدگی کنند.
· آوردن تغییر مثبت حق هر شهروند افغانستانی است و دولت برای ایجاد، فضای آکادمیک مطلوب و ایدآل تلاش کند.
· دولت برای نفی کردن تبعیض ها در تمام ادارات دولتی، خصوصاً مراکز علمی، دانشگاه ها، مکاتب و سایر اداره های تحت کنترول خود، اقدامات لازم را انجام دهند و کمیسیون مستقل حقوق بشر وظیفه دارد تا از موارد ذینفع حمایت و حراست کند.
· کمیسیون مستقل حقوق بشر باید سکوت سیاسی را شکستانده و با مذاکرات سازنده  از همچو رفتار های زننده و جاکش که در تمام ادارات دولتی وجود دارد و دولت را برای هزار مین بار ناتوان و تبعیض گرا نمایانده است، از آوردن تغییرات در خور توجه را برای مردم افغانستان اطلاع دهند.
· دولت مردان، هرچه عاجل به خواست های مشروع دانشجویان پاسخ انسانی داده و از ضمانت اجرایی سیاست ضد تبعیض در دانشگاه به مردم افغانستان اطمینان دهند.
برای اعتصاب کنند گان که در وضعیت وخیم قرار دارند، آرزوی سلامتی و به تعهد و قدم های سازنده ی دانشجویان، که از شعور آگاه دانشجویان سخن میراند، بخود میبالیم و آرزو داریم، بهروزی و داشتن یک افغانستان بدون تبعیض و ستم، نصیب مردم افغانستان گردد.
پایگاه حقوق بشر در افغانستان
بصیرسیرت، سردبیر پایگاه خبری حقوق بشر
25 / می  2013

۳.۰۴.۱۳۹۲

متن قطعنامۀ فعالان مدنی به حمایت از اصلاحات و تغییر اساسی در نهادهای اکادمیک و تحصیلات عالی کشور


واقعیت ها و تجارب تاریخی نشان داده است که دانشگاه ها و نهادهای آموزشی و اکادمیک در اکثر کشورهای جهان هسته و مرکز پرورش نخبگان، بازتولید خرد و آگاهی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بوده و زمینه ساز توسعه و پیشرفت گردیده اند. با تحولاتی که پس از سال 2001 در اثر تلاش های جامعۀ جهانی و با اراده و پشتکار نیروهای مختلف سیاسی افغانستان به وقوع پیوست، انتظار برآن بود که عرصۀ آموزش و تحصیلات عالی شاهد تحولات و پیشرفت های چشمگیر و عمیقی باشد تا از یک طرف بتواند کمبود نیروهای متخصص در عرصه های مختلف انکشافی و اجتماعی، فرهنگی را برطرف سازد و از طرف دیگر، تحصیلکردگان، نخبگان و دانش آموختگان فارغ از دانشگاه ها و نهادهای اکادمیک بتوانند در راستای ایجاد تعامل پایدار در بین شهروندان و اقشار مختلف کشورنقش مؤثر و عملی داشته باشند. اما متاسفانه، رویدادهای اسفبار و دردناک سال های اخیر در دانشگاه ها نشان داد که اکثر نهادهای اکادمیک و علمی با کمبود کادرهای علمی، نصاب کهنه و غیرمعیاری، ضعف امکانات تکنولوژیک و ارتباطی روبرو می باشند.
موجودیت چنین مشکلاتی منجر به شکل گیری و نهادینه سازی یک سلسله رفتارهای ضد ارزشی و پوچ نظیر تعصب ورزی، تبعیض و رفتارهای غیراخلاقی گردیده است. موارد رفتارهای نادرست و غیرانسانی برخی استادان و مسؤولان دانشگاه ها و نهادهای اکادمیک بیش از حد زیاد است و بدون تردید، هر فردی اگر روزگاری را در یکی از نهادهای آموزشی دولتی سپری کرده باشد، حکایت ها وداستان های ناگفتۀ فراوانی درسینه دارد. اما دانشجویان نمی توانند بنا به علت های مختلف واقعیت ها را بیرون دهند.
به ادامۀ موارد نادر اعتراضات و فعالیت های دادخواهانه ای که تاکنون از سوی گروه ها و نهادهای دانشجویی راه اندازی شده اند، مورد بسیار عینی و متأخر آن خیلی تکان دهنده است. جمع وسیعی از دانشجویان دانشگاه کابل از چهار روز قبل بدین سو به خاطر تأمین عدالت و اصلاح و تغییر اساسی درسیستم، لوایح و ساختار نهادهای اکادمیک دست به اعتصاب غذایی و اعتراض گسترده زده اند. در صحبتی که اکثر اعضای فعالان مدنی با نمایندگان این جمع داشته اند، دریافت می­شود که برخلاف شایعات بی بُنیادی که یک عده به راه انداخته اند و آگاهانه تلاش کرده اند که این حرکت عظیم دانشجویی را حرکت قومی جلوه دهند، این فعالان دریافته اند که در واقع، دانشجویان معترض به شدت از بی عدالتی، تعبیض و تعصب متضرر شده اند و تاجایی که ناگزیر گردیده اند با تحمل همۀ دشواری ها به قیمت جان شان، دست به این اعتصاب غذایی زدند. چنان که درجریان این اعتصاب دوامدار و هدفمند، تاکنون وضعیت صحی چندین تن از اعتصاب کنندگان وخیم گردیده و برای نجات به شفاخانه ها انتقال داده شده اند.
ما جمع فعالان مدنی که متشکل از نمایندگان شبکۀ جامعۀ مدنی و حقوق بشری افغانستان هستیم، با اعلام حمایت صریح از اقدام شجاعانۀ دانشجویان معترض، موارد ذیل را به عنوان خواست قطعی و تغییرناپذیر خود اعلام می داریم و آماده ایم که تا آخرین لحظه برای برآورده شدن خواست های مشروع و به حق دانشجویان قربانی تعصب و تبعیض به مبارزۀ مدنی و دموکراتیک خود ادامه دهیم:
1.     رسیدگی فوری به خواست ها و پیشنهادات قانونی دانشجویان و اقدام عملی برای پایان بخشیدن به اعتراضات آنها؛
2.     نهادینه سازی سیستم شفاف و عادلانه برای تأمین لیاقت، تخصص و شایسته سالاری در استخدام و تقرر کدرهای علمی و کارکُنان اداری-مسلکی نهادهای اکادمیک؛ 
3.     توجه جدی و اقدام عملی در راستای معیاری سازی، بازنگری، تعدیل و انکشاف نصاب آموزشی نهادهای تحصیلی- آموزشی کشور؛ 
4.     بررسی و پیگیری موارد مشخص رفتارهای تعصب آمیز و کین­خواهانۀ استادان و مسؤولان نهادهای آموزشی و تأدیب، تنبیه و اخراج چنین افرادی از نهادهای آموزشی؛ 
5.     حمایت قاطع و جدی از حق آزادی بیان و فضای دموکراتیک و گفت­وگوی باز برای دانشجویان در داخل دیپارتمنت ها و فضای عمومی تحصیلی.


 با احترام،
فعالان جامعۀ مدنی و حقوق بشری
4جوزای 1392، کابل

۳.۰۱.۱۳۹۲

افغانستان: آزمایش بکارت زنان متهم به جرایم اخلاقی

Copyright: R.A


دیدبان حقوق با انتشار بشر با انتشار اعلامیه ای ابراز نگرانی کرده که زنان بازداشت شده به اتهام ارتکاب جرایم اخلاقی در افغانستان، مورد "آزمایش بکارت" قرار می گیرند.

در این اعلامیه گفته شده که این عمل به دستور پلیس و بدون رضایت و توافق قبلی زنانی که متهم به ارتکاب جرائم اخلاقی هستند، اجرا می شود.
براساس این اعلامیه، برخی از زنان متهم، حتی چندین بار مورد آزمایش قرار گرفته اند.
این سازمان می گوید که ادامه آزمایش اجباری بکارت در افغانستان "خشونت جنسی" در برابر زنان بازداشت شده است.
دید‌بان حقوق بشر، همزمان با این، گزارش کرده که بازداشت زنان به اتهام جرایم اخلاقی در افغانستان به تناسب یک و نیم سال قبل، پنجاه درصد افزایش یافته است.
براساس این گزارش، تازه ترین آمار نشان می دهد که حدود ششصد زن در افغانستان به اتهام جرایم اخلاقی زندانی هستند، در حالی که این رقم در اکتبر سال ۲۰۱۱، چهارصد نفر بود.
بیشتر این زنان، کسانی هستند که به دلایل مختلف ناشی از خشونت خانوادگی از خانه های خود فرار کرده و به پلیس مراجعه کرده اند.
قوانین در افغانستان، فرار از منزل را الزاما جرم نمی پندارد، اما فعالان حقوق زنان می گویند، برخورد پلیس با زنانی که از خانه هایشان فرار می کنند طوری است که گویا این افراد جرم اخلاقی مرتکب شده اند.

شرایط حساس

گزارش دید‌بان حقوق بشر در شرایط حساسی منتشر می شود. در هفته های اخیر بحث قانون منع خشونت علیه زنان در مجلس نمایندگان افغانستان داغ بوده است. شماری از اعضای مجلس، برخی مواد این قانون را "غیراسلامی" خوانده و خواستار تعدیل آن شده اند.
این قانون، بیست و دو مورد خشونت علیه زنان را جرم پنداشته است. یکی از مواد مورد انتقاد مجلس نمایندگان در این قانون، حمایت از ایجاد خانه‌های امن برای زنانی است که از خشونت خانوادگی فرار می کنند.
دید‌بان حقوق بشر، در کنار اینکه خواستار توقف آزمایش بکارت زنان متهم به جرایم اخلاقی شده، گفته که برای کاهش این نوع برخورد با زنان در افغانستان، موجودیت خانه های امن در این کشور ضروری است.
جامعه حقوق بشری، این عمل را در ردیف اعمال "بی‌رحمانه، غیر انسانی و خفت‌آور" قرار داده است. با توجه به این، آزمایش اجباری بکارت می تواند در مخالفت آشکار با قوانین بین المللی حقوق بشری قرار بگیرد"

در حالی که افغانستان در هفته های اخیر در رابطه به آنچه که بی توجهی به حقوق اساسی زنان خوانده می شود، زیر ذره‌بین رفته، گزارش دید‌بان حقوق بشر در مورد "آزمایش بکارت" به دستور پلیس، می تواند دامنه انتقادها و نگرانی ها نسبت به وضعیت زنان در افغانستان را گسترش بدهد.

'بی‌رحمانه و غیر انسانی'

"آزمایش بکارت" در صورتی که اجباری و بدون رضایت و توافق زن صورت بگیرد، از سنگین‌ترین انواع نقض حقوق انسانی شمرده می شود.
جامعه حقوق بشری، این عمل را در ردیف اعمال "بی‌رحمانه، غیر انسانی و خفت‌آور" قرار داده است. با توجه به این، آزمایش اجباری بکارت می تواند در مخالفت آشکار با قوانین بین المللی حقوق بشری قرار بگیرد.
این عمل، حداقل نقض کننده معاهده بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)، معاهده منع شکنجه (CAT) و معاهده منع تمامی انواع تبعیض علیه زنان (CEDAW) است که دولت افغانستان همه‌ای این معاهدات را امضا کرده است.
جدا از این، آزمایش بکارت برای تشخیص اینکه یک زن باکره هست یا نه، از اعتبار پزشکی برخوردار نیست. در جهان، تنها نوع دیگری از این آزمایش که شکل اصلاح شده آن است، با اهداف درمانی و با توافق کامل زنان صورت می گیرد.
دید‌بان حقوق بشر اعلام کرده که "مسولان ارشد افغان" از پذیرفتن این واقعیت که آزمایش بکارت اعتبار پزشکی ندارد سر باز می زنند و با وجود اعتراض‌های مکرر، هنوز این عمل در افغانستان ادامه دارد.

منبع: بی بی سی

۲.۱۸.۱۳۹۲

اعتصاب افغانستانی های سوید با بیست و یکمین روز بدون غذا و آب


با رسیدن به شهر بودن، با تصویر ناامید کننده ای رو برو میشویم، 13 پناهجوی در حال اعتصاب و با همراهی 24 ساعته شست خانواده که همه جواب منفی دارند و احتمال میرود به زود ترین فرصت اخراج اجباری شوند.
وضعیت اعتصاب کنندگان با گذشتن  از مرز 20 روز همچنان نگران کننده است و هر زمانی ممکن است اتفاق بدی که همه خواهان همچو وضعیت نیستند بیافتد.
دیروز و امروز نماینده سفارت افغانستان، آقای امین از اعتصاب افغانستانی ها دیدن کرد و جویای احوال آنها شد، اما به گفته نماینده سفارت سفیر افغانستان در رخصتی رسمی به استرالیا سفر کرده و با همکاران دیگر سفارت افغانستان این موضوع را پیگیری خواهند کرد.
به جواب یک خبرنگار، که آیا تا 24 ساعت آینده چی کاری رسمی را سفارت افغانستان انجام خواهد داد که بتواند به یک جواب انسانی و قانع کننده منتهی شود و اعتصاب کنند گان بتوانند به اعتصاب خویش پایان دهند؟ جواب نماینده سفارت افغانستان سکوت مطلق بود و در حاشیه تلاش کرد اذعان کند که تا چند روز آینده کار های را میتوان کرد.
در نهایت آقای امین طبق معمول از اعتراض کنند گان خواست تا وضعیت خویش را روی کاغذ نوشته به آدرس آنها (سفارت افغانستان) بفرستند .
اعتصاب های دیگر همزمان در چند شهر دیگر ادامه دارد و گفته میشود که در شهر یفله کودکان زیر سن 18 سال شامل دو دختر نوجوان همچنان وارد ششمین روز شده است و تظاهرات در همین مورد نیز روز جمعه برگزار میشود.
مسؤولان انجمن های افغانستانی و اتحادیه شهمامه و صلصال نیز در تامین و حمایت از حقوق پناهندگان وارد عمل شده اند و گفتگو ها و مذاکرات با اعتصاب کنند گان و اداره مهاجرت ادامه دارد.
وزیر مهاجرین سویدن از کودکان در حال اعتصاب شهر یفله دیدن کرده اند اما نتایج قانع کننده هنوز برای هیچ یکی از پناهندگان داده نشده است.
یکی از اعتصاب کنندگان میگوید، وکیل اش را حتی ندیده است، دیگری میگوید که دوسیه اش نزد پولیس تهویل داده شده، اما جواب مثبت و منفی برای او داده نشده و همچنان بی سرنوشت است.
خواست های پناهندگان:   آقای زکی خلیل سخنگوی اعتصاب کنندگان حین ارایه اطلاعات جدید و نتایج صحبت ها با سفارت افغانستانآقای زکی خلیل سخنگوی اعتصاب کنندگان حین ارایه اطلاعات جدید و نتایج صحبت ها با سفارت افغانستان
هیچ چاره نداشتیم جز اینکه با بستن دهان خود و نخوردن آب و غذا صدای اعتراض خود را به گوش سویدی ها، مسؤولین برسانیم و مطمین هستیم که مسوولین اداره مهاجرت با درک عمیق از شرایط ما برای حل مشکلات اقدام خواهند کرد.
براساس گفته های پناهندگان گزارش های سرزمینی که از افغانستان توسط دولت افغانستان تهیه شده است نواقص جدی دارد و ممکن این گزارش ها نواقص کافی از شرایط افغانستان داشته باشد. گفته میشود که بسیاری بر اساس این گزارش های ناقض با مشکل قبولی مواجه میشوند.
خواست های اساسی آنها، توقف اخراج اجباری به افغانستان، باز شدن پرونده های بسته شده از سوی حکومت سویدن و بررسی دوباره تمام دوسیه ها، دادن اقامت و تضمین اقامت در کشور سویدن خوانده شده است.
امروز نماینده سفارت افغانستان تلاش جدی بخرج داد که اعتصاب پایان یابد، اما مردم و پناهندگان در حال اعتراض دلایلی که سفارت افغانستان برای پایان اعتصاب ها ارایه کرد، را بسیار ضعیف دانستند و قرار است تا اجرای بعدی آن  سفارت اعتصاب شان را ادامه دهند.

فشار ها روحی و روانی، دردشدید معده، و عدم رسیدن غذا و حتی آب، عامل اصلی فشار ها بر اعتصاب کنندگان است.
تعداد زیادی از اعتصاب کنندگان از تاریخ 18 آپریل اعتصاب خویش را آغاز کرده اند.
اعتصاب کنندگان در هوای سرد زیر سفر در بیرون از ساختمان اداره مهاجرت بسر میبرند
کودکان در یک زیر زمینی که از سوی یک نهاد خییره در اختتیار زنان و کودکان قرار داده شده است.
خانم آرزو یکی از اعتراض کنندگان در معرض خطر اخراج اجباری
خانم فرزانه معلمی از ولایت غزنی با خطر اجباری مواجه است و دلیل غیر منطقی وزارت مهاجرت او را شوکه ساخته است

۲.۰۳.۱۳۹۲

اعتصابی که به ششمین روز کشانده شد



اعتصاب گروه چهار نفری پناهندگان افغان حالا به 9 نفر رسیده و دیروز سه نفر این گروه 9 نفری از اعتصاب کنند گان بدلیل وخیم شدن وضع صحی و ضعف شدید به شفا خانه ها منتقل شدند.
بعد از اینکه به شفا خانه بستری شدند، حالا دوباره به خط مقدم اعتراض و اعتصاب برگشته اند،
اعتصاب بی پایان و تا آخرین نفس ها، تا جائیکه تصمیم گیری های دولت سویدن و اداره مهاجرت در قبال سرنوشت آنها تغییر کند و یا حد اقل مانع اخراج اجباری آنها شود.
گفته میشود که این اعتصاب، بدون غذا، آب آشامیدنی، دارو و در هوای سرد بهاری سوید ادامه دارد و  نهاد های مدافع حقوق پناهندگان سوید را نیز نگران ساخته است.
امروز رییس شورای شهر بودن، نیز از دولت سویدن خواست تا پاسخ انسانی به این اعتصاب ها داده شود و  بگفته رییس شورای شهر بودن، وضعیت اسفناک است و در همین حال روز سه شنبه تظاهرات نیز در شهر بودن برگزار خواهد شد.
شهر بودن در شمال سوید و در چند صد کیلو متری استوکهلم واقع گردیده و گفته میشه تعدادی زیادی از مهاجرین در آن شهر منتقل شده اند .

تقاضای اعتراض کنند گان:
چند لحظه قبل با یکی از مسئولان انجمن افغانها، در شهر بودن تماس گرفتم و آقای حیدری خواست های این اعتراض را برشمرد و گفت: خواست همه توقف اخراج اجباری افغانهای مهاجر در سویدن ، دادن عفو عمومی، دادن اقامت به خود اعتصاب کنندگان است و آنها هشدار داده تا آخرین نفس ها تا جائیکه جواب قانع کننده از سوی دولت سویدن دریافت نکنند به اعتراض ها و اعتصاب شان ادامه میدهند.
بگفته آقای حیدری، یکی از اعتصاب کنندگان به اسم حسین عطائی با خانواده پنج نفری اش نیز با اخراج اجباری رو برو است و حسین عطائی باوجود یکه از کهولت سنی و عمل جراحی که قبلا در قسمت های از بدنش شده  رنج میبرد نیز در جمع اعتصاب کنند گان است و به احتمال قوی وضع صحی اش برای چندمین بار وخیم شود.

اعتصاب غذایی و اعتراض های مدنی
هنوز تظاهرات اعتراضی به اجرای پروژه روا برگزار نشده بود که اعتصاب غذایی این گروه افغانها آغاز شد و با وجود فشار های مدنی و اعتراض ها، هنوز اداره مهاجرت سوید اقدام های لازم را روی دست نگرفته و نگرانی از اخراج اجباری بسیاری از افغانها همچنان پا برجاست.
روزشنبه بیستم آپریل، تظاهراتی در اعتراض به اجرای پروژه (ریوا  Reva) و شدت عمل پلیس در دستگیری و اخراج پناهجویانی که حکم اخراج دریافت کرده اند، در استکهلم برگزارشد.
یکی از خواسته های اصلی تظاهرات دادن عفو عمومی "امنستی" به پناهجویان بود. فراخوان برگزاری این تظاهرات در آغاز توسط سازمان نهضت پناهندگی (Asylrörelse) متشکل از چندسازمان مدافع حقوق پناهندگان مانند انجمن افغان ها و سازمان پناهندگان بدون مرز انجام شد و اکثر سازمان های مدافع حقوق پناهجویان و حقوق بشری از آن پشتیبانی کردند . شماری از پناهجویان در یوتبوری و بوروس نیز با فراخوان فدراسیون سراسری پناهندگان و با اتوبوس به استکهلم آمده و در تظاهرات شرکت کردند.  تظاهرکنندگان در ابتدا در سرگل، میدان مرکزی استکهلم گرد آمدند و سپس با انجام یک راه پیمایی، در مینت توریت، در نزدیکی پارلمان سوئد اجتماع کردند.

۲.۰۱.۱۳۹۲

اخراج اجباری و نادیده گرفتن کنوانسیون های بین المللی مهاجرت "سویدن"


به درخواست حزب چپ، جلسه علنی دیروز تاریخ 19 آوریل پارلمان سوئد، به مناظره در خصوص اجرای پروژه روآ اختصاص یافت. این پروژه‌ای است که پلیس سوئد بدستور دولت، وظیفه یافت که مهاجران غیرقانونی را دستگیر و حکم اخراج آنها را اجرا کند. شیوه کنترل برگه‌های شناسایی افراد در ایستگاه‌های مترو استکهلم، چنان پرسروصدا بود که پلیس تصمیم گرفت این شیوه را متوقف کند.
کریستینا هوی‌لارسن از حزب چپ که به درخواست او این مناظره انجام شد، در پارلمان گفت که شکار پناهجویان فاقد مدرک، نتیجه سیاست سرد و سخت مهاجرت در سوئد و اروپاست. بئاتریس آسک وزیر دادگستری در پاسخ به این انتقادها گفت که تعداد بسیاری پناهجو هر ساله به سوئد می‌آیند و ما برای اینکه بتوانیم افراد نیازمند را پناه دهیم، باید دیگر مهاجرانی که حکم اخراجی گرفته‌اند را از کشور خارج کنیم. او قول داد که پروژه روآ به یک ایستگاه کنترل داخلی شهروندان تبدیل نشود. در اعتراض به اجرای این پروژه امروز ساعت 1:30  تظاهرات بزرگی در استکهلم برگزار شده بود و نمایندگان نهاد های مدنی، حقوق بشری، احزاب سیاسی، فعالین مدنی کشور های مثل افغانستان، ایران، سوریه و سایر کشور ها حضور داشتند.
گفته میشه که دولت سوید فشار های زیادی را برمهاجران وارد کرده و در چند روز گذشته چندین خانواده و کودکان زیر سن افغان اخراج گردیده اند.
روش دستگیری و اخراج یک کودک تنهای پناهجو در بوروس مورد انتقاد شدید قرار گرفته بود. این پسر ١٥ ساله که در بخش روانی کودکان بستری بود، در تاریخ 18 آوریل توسط پلیس دستگیر شد.
 پلیس علیرغم اینکه او با تیغ دست به خودکشی زد، او را به بازداشتگاه پناهندگی منتقل کرده است.
الا لوندگرن، سرپرست موقت این کودک پناهجو که شاهد این دستگیری خشن بوده به اکوت، بخش خبری رادیو سوئد گفته:
-تا سرم را برگردادندم او خودش را زخمی کرد. من با داد و فریاد پرسنل درمانی را صدا کردم تا جلوی خونریزی را بگیرند.
این کودک پانزده‌ساله که از کشور افغانستان است، پس از اینکه جراحات او با بخیه درمان شد، با دستبند به بازداشتگاه و پس از آن به کشور دانمارک اخراج شد.