حقوق بشر در افغانستان

وبسایت جدید حقوق بشر در افغانستان

2012-01-25T10:05:00.001+04:30

ازین به بعد مطالب حقوق بشری را در وبسایت حقوق بشر مطالعه نمایید واین وبسایت بخش کاملی از همین وبلاگ است و نویسندگان این وبسایت شما علاقمندان و قلم بدستان هستیدhttp://www.afghanhumanrights.com/

حمله به عزاداران عاشورا در کابل، قندهار و مزار شریف ۶۰ کشته بجا گذاشت

2011-12-06T17:09:00.001+04:30

مراسم عزاداری عاشورا در شهرهای کابل، مزار شریف و قندهار هدف حمله انتحاری قرار گرفته و دهها کشته بجا گذاشته است.

روز سه شنبه، ۱۵ آذر/قوس (۶ دسامبر)، یک مقام پلیس کابل گفت که یک بمبگذار انتحاری مواد منفجره همراه خود را در مراسم عزاداری عاشورا در زیارتگاهی موسوم به حضرت ابوالفضل در مرکز شهر کابل منفجر کرد.

ژنرال عبدالظاهر رئیس تحقیقات جنایی پلیس کابل به بی بی سی گفت که احتمال دارد که فرد بمبگذار همراه با کاروان عزارداران از جنوب کابل به زیارتگاه آمده باشد.

غلام سخی کارگر، سخنگوی وزارت صحت (بهداشت) به بی بی سی گفت که بر اساس آخرین آمار تعداد کسانی که در این حادثه کشته شده اند، به ۵۴ نفر و شمار زخمیان آن به ۱۶۴ نفر رسیده است.

پیشتر از آن ژنرال عبدالظاهر گفته بود که در این حمله چهل و نه نفر کشته و بیش از یکصد نفر زخمی شده اند.

تلویزیون های محلی هم در گزارش های خود از صحنه انفجار تصاویری از کشته های حادثه و انتقال زخمی ها به بیمارستان پخش کرده اند.

همزمان از وقوع دو انفجار دیگر در شهرهای مزار شریف در شمال افغانستان و شهر قندهار در جنوب افغانستان هم گزارش شده است.

منابع خبری در مزار شریف گفته اند که در انفجاری که عزاداران مراسم عاشورا را هدف قرار داده بود، شش تن کشته و نزدیک به ۲۰ تن دیگر زخمی شده اند.
انفجاری دیگری هم در شهر قندهار روی داده و ژنرال عبدالرازق، فرمانده پلیس این شهر گفته که این حادثه منجر به زخمی شدن پنج نفر منجر شده است.

دو تن از زخمی های این انفجار از ماموران پلیس هستند.

حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان که برای شرکت در یک اجلاس بین المللی به بن، آلمان، سفر کرده، گفته است که این برای اولین بار است که در چنین روز مذهبی مهمی در افغانستان، یک حادثه تروریستی از این نوع روی می دهد.

وی مراتب همدری خود را به خانواده قربانیان این واقعه ابلاغ کرده است.
این نخستین بار است که گزارشی از حملاتی مرگبار به مراسم عزاداری شیعیان در افغانستان انتشار می یابد و وقوع چنین حوادثی پیش از این سابقه نداشته است.
در عین حال، مشخص نیست که آیا بمبگذاری های روز سه شنبه در سه شهر افغانستان اقدامی هماهنگ بوده و یا به صورت جداگانه برنامه ریزی و اجرا شده است.
تا کنون هیچ گروه یا سازمانی مسئولیت این عملیات را بر عهده نگرفته و انگیزه و هدف از انجام این حملات هم مشخص نیست.
با اینهمه، بمب گذاری های روز عاشورا باعث نگرانی در این زمینه شده است که ممکن است سازمان دهندگان آنها با هدف ایجاد تنش مذهبی در افغانستان این حملات را برنامه ریزی و اجرا کرده باشند.
مردم افغانستان پیروان مذاهب مختلف اسلامی هستند، اما به طور تاریخی موارد درگیری های مذهبی در این کشور نادر بوده است.
مقامات دولتی نیز با اینگونه حوادث با احتیاط برخورد کرده اند.

وبلاگ نویسی حقوق بشری و ملتی مدیا

2011-11-08T12:59:00.000+04:30

موسسه جامعه باز در نظر دارد که اولین دوره آموزشی وبلاگ نویسی، حقوق بشر و رهبری را به زودی، برگزار نماید.

در این دوره آموزشی، بیست خانم خبرنگار و یا علاقه مند به رشته خبرنگاری با گرایش موضوعات حقوق بشری، قادر به یادگیری وبلاگ نویسی، عکاسی خبری، ادیت صدا و عکس، فن نویسنده گی و آشنایی با حقوق سیاسی خواهند شد.

هدف از برگزاری این کارگاه آموزشی، توانمند سازی بانوان با استفاده از ابزار های رسانه ای است تا با استفاده از این ابزارها، بتوانند به خبررسانی موضوعات حقوق بشری مرتبط با زنان، بپردازند. شناسایی مشکلات مرتبط با زنان و نشر این مشکلات، تا حدودی قادر خواهد بود که با ریشه یابی مشکلات به یافتن راه حل هایی برای از میان بردن آن ها و بهبود وضعیت زنان، منتهی شود.

نظر به دوران جنگ هاي داخلي و سال هاي حكم روايي طالبان در افغانستان، وضعيت حقوق بشری زنان، در سايه حمايت هاي سازمان هاي خارجي و داخلي، تغييرات قابل توجهي كرده است. شكل گيري نهادهاي مدافع حقوق زنان، يكي از اين تغييرات است.

از سال 2001 به بعد، نهادهاي مختلف حقوقي داخلي و خارجي در افغانستان شروع به كار كردند و بر اساس تلاش اين نهادها تا حد زيادي وضعيت حقوق بشری زنان، در افغانستان، تغيير كرد؛ اما با وجود همه كارهايي كه در راستاي دفاع از حقوق زنان و ظرفيت سازي براي آنان، در عرصه هاي گوناگون، صورت مي گيرد تا هنوز هم زنان، اصلي ترين قربانيان نقض حقوق بشري و خشونت هاي گوناگون در افغانستان هستند.

عدم اجراي قوانين، عدم تساوي جنسيتي، ديدگاه ها و برخوردهاي سنتي، تقابل ارزش هاي مدرن و سنتي در جامعه، نا امني ها و فرهنگ قومي – قبيله اي، از مهم ترين مواردي هستند كه با زير شاخه هاي متعدد، منجر به نقض حقوق بشری زنان، به شكل گسترده در پايتخت و مخصوصاً ولايات، مي شوند.

سالانه موارد متعددي از خشونت علیه زنان، از طريق رسانه ها و نهادهاي حقوقي، ثبت مي شود؛ اما ناديده نبايد انگاشت كه موارد درج شده از خشونت، آمار قطعي و كلي نيست؛ زيرا بسياري از خشونت هاي صورت گرفته تا هنوز به دليل فقدان امنيتي و آگاهي هاي حقوقي و در مواردي هم به دليل مسائل فرهنگي و سنتي، هيچ گاه گزارش داده نشده اند.

آموزش وبلاگ نویسی به منظور ترویج ارج گذاری به حقوق زنان ، یکی از راه هایی است که در کوتاه مدت می تواند، تاثیر قابل توجهی را بر بازتاب و انعکاس رویدادهای حقوق بشری زنان، داشته باشد..

وبلاگ نويسي حقوقي برای زنان، يكي از كارهايي است كه توسط آن زنان مي توانند، رويدادهاي حقوقي مرتبط با جوامع شان را پوشش دهند. مهم ترين تاثير اين نوع نگارش، انگيزه دادن به زنان، در دفاع از حقوق شان و به شكل گسترده تر، وادار ساختن مسئولين كشور جهت فراهم آوري شرايط مطلوب تر براي رعايت و احترام به مسائل حقوق بشری پیرامون زنان، در كشور است.

بدين لحاظ ما از طريق راه اندازي وبلاك نويسي حقوق بشري، بر آن شده ايم تا خانم های باسواد را تشويق به شناخت ارزش هاي حقوق بشري و ترویج این ارزش ها، در جامعه کنیم.

جامعه باز
ویا در شماره های زیر تماس بگیرید.
0779522350
0702107290
0795362003

وبلاگ نویسی حقوق بشری و آموزش چند رسانه ای (ملتی مدیا)

2011-11-07T12:06:00.001+04:30

اولین دورۀ آموزش وبلاگ نویسی حقوق بشری و مولتی مدیا یا گزارش چندرسانه ای ویژه بانوان، به مدت سه ماه،در موسسه جامعه باز، برگزار می شود.
علاقه مندان طی یک دوره آموزشی فشرده، قادر به یادگیری وبلاگ نویسی، عکاسی خبری، ادیت صدا و عکس، فن نویسنده گی و آشنایی با حقوق سیاسی خواهند شد.
توجه: دوره آموزشی، رایگان برگزار می شود.
برای اطلاعات بیشتر، لطفا با آدرس های زیر، تماس بگیرید.
شماره های تماس:
0702107290 - 0779522350
و یا این که درخواستی ها را به آدرس زیر ارسال نمایید.
آدرس الکترونیکی:
Opensociety.af@gmail.com

مردی در ولایت هرات خانمش را سربرید

2011-04-04T09:18:00.010+04:30

گردن یک خانم حدودا ۳۰ ساله از سوی شوهرش در ولسوالی رباط سنگی ولایت هرات بریده شد و جان باخته است.مقام های محلی در این ولایت خشونت های خانوادگی را عامل این رویداد عنوان می کنند و از بازداشت متهم این قضیه خبر می دهند.طی یک ماه گذشته در غرب افغانستان دستان یک خانم از سوی شوهرش در نیمروز بریده شد و همچنان یک دعا خوان چهره یک زن را در ولسوالی کرخ هرات سوختاند و سرانجام یک مرد حدود ۳۵ ساله گردن خانمش را با استفاده از یک چاقو عصر روز گذشته در هرات بریده است.سید اقا ثاقب فرمانده پولیس این ولایت می گوید یک تن از باشندگان ولسوالی کشک کهنه که ساکن ولسوالی رباط سنگی می باشد به اتهام قتل خانمش از سوی پولیس بازداشت و به جرم خود اعتراف کرده است.اوگفت: شوهر این خانم به بهانه اینکه قصد رفتن به شهر هرات دارند وی را از خانه بیرون و سرانجام در یک منطقه کوهستانی خانمش را به قتل رسانده است.پولیس در هرات می گوید با عاملین خشونت علیه زنان به صورت جدی برخورد خواهد شد.چند روز قبل یک دعا خوان بر چهره یک خانم در ولسوالی کرخ هرات مواد پاشید که باعث سوختاندن چهره آن خانم شده است.اقارب این زن ۳۰ ساله می گویند تاکنون این شخص ازسوی نیروهای امنیتی بازداشت نشده است.شماری از کارشناسان مدعی هستند که اخیرا میزان خشونت علیه زنان در این ولایت افزایش یافته و نهاد های مدافع از حقوق زنان در این عرصه درست عمل نمی کنند.طبق معلوم مسوولین نهاد های مدافع از حقوق زنان ضمن محکوم کردن این رویداد ها خواهان بازداشت عاملین و برخورد جدی با آنها شدند.

حمله مرگبار به دفتر سازمان ملل در مزار شریف

2011-04-03T13:58:00.003+04:30

محکومیت گسترده حمله مرگبار به دفتر سازمان ملل در مزار شریف

مهاجمان حداقل دو نفر از کارکنان سازمان ملل متحد را سر بریدند

بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، حمله مرگبار به دفتر این نهاد در شهر مزار شریف افغانستان را بزدلانه خوانده و محکوم کرده است.

شماری از مردم مزار شریف، واقع در شمال افغانستان، روز جمعه در اعتراض به آتش کشیده شدن یک نسخه قرآن در ایالت فلوریدای آمریکا، اقدام به راهپیمایی کردند که طی این رویداد، گروهی از آنان با حمله به دفتر سازمان ملل متحد در این شهر، هفت تن از کارکنان آنرا به قتل رساندند.

بان کی مون که به کنیا سفر کرده گفته است: "این حمله ای وقیحانه و بزدلانه به کارمندان سازمان ملل متحد است که تحت هیچ شرایطی قابل توجیه نیست."

یک سوئدی، یک نروژی، یک شهروند رومانی و چهار نگهبان نپالی دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در این واقعه کشته شدند و نیز بخشی از ساختمان محل کار آنان به آتش کشیده شد.

خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از یک مقام ارشد پلیس ولایت بلخ گزارش داده است که بیش از ۲۰ نفر از جمله طراح اصلی این حمله دستگیر شده اند.

چند نفر از مهاجمان و معترضان نیز توسط نگهبانان دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد کشته شدند.

در همین حال در تحولی دیگر در افغانستان، نیروهای ناتو حمله گروهی از پیکارجویان به یک پایگاه نظامی در حاشیه شهر کابل را دفع کردند.

ناتو اعلام کرده است دو نفر از شورشیانی که قصد ورود به این پایگاه نظامی را داشتند، در درگیریها کشته شده اند.

در نتیجه این درگیری همچنین سه نفر از نیروهای ناتو جراحات سطحی برداشته اند.

شورای امنیت سازمان ملل متحد جمعه در یک جلسه اضطراری حمله در مزار شریف را بررسی و سپس با صدور بیانیه ای به شدت آنرا محکوم کرد و خواهان اجرای عدالت در حق عاملان این حمله شد.

باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا نیز طی بیانیه ای حمله به کارمندان سازمان ملل متحد را قویا محکوم کرده و به خانواده های قربانیان تسلیت گفته است.

آقای اوباما گفت: "کارمندان مرد و زن سازمان ملل متحد از جمله کارمندان افغان آن در حمایت از مردم افغانستان کار می کنند."

او افزود: "ما بر حفظ آرامش تاکید می کنیم و از تمام طرفین می خواهیم که با پرهیز از خشونت، اختلافاتشان را از طریق گفتگو حل و فصل کنند."

استفان میستورا، نماینده ویژه سازمان ملل متحد در امور افغانستان به مزار شریف رفته تا درباره این واقعه تحقیق کند.

هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده نیز طی بیانیه ای قتل کارکنان سازمان ملل متحد را تکان دهنده دانسته و محکوم کرده است.

واکنش کشیش آمریکایی

تظاهرات روز جمعه به منظور اعتراض به آتش زدن یک نسخه کتاب مقدس مسلمانان توسط تری جونز، کشیش یک کلیسای کوچک در ایالت فلوریدا برگزار شده بود.

او می گوید حدود دو هفته پیش در حضور پیروانش محاکمه ای برای قرآن برگزار کرده و پس از محکوم کردن آن، یک نسخه از کتاب مقدس مسلمانان را آتش زده است.

تری جونز روز جمعه طی بیانیه ای بار دیگر بر موضع خود علیه اسلام تاکید و اعلام کرد است که "زمان آن فرا رسیده که اسلام را پاسخگو بدانیم."

شورای روابط آمریکا و اسلام که از گروه های اسلامی مهم در ایالات متحده است طی بیانیه ای واقعه مزار شریف را محکوم کرده است.

سناتور جان کری، رئیس کمیته روابط خارجی مجلس سنای آمریکا، نیز با اتخاذ موضع مشابه، تری جونز را یک "چهره افراطی" خوانده و گفته است که قربانیان با این کشیش هیچ ارتباطی نداشتند.

تری جونز در واکنش به واقعه مزار شریف به حملاتش به اسلام ادامه داده است

مقام های ولایتی در افغانستان می گویند که گروهی "فرصت طلب" این تظاهرات را به خشونت کشیدند.

لعل محمد احمدزی، سخنگوی پلیس زون (منطقه) شمال افغانستان به بی بی سی گفت: "در جمع تظاهر کنندگان، تعدادی از اوباش حضور داشتند که به دفتر یوناما هجوم بردند و هشت کارمند خارجی یوناما را کشتند؛ دو تن از آنها را سر بریدند و یک تن از آنها را مجروح کردند. یکی از کشته شدگان زن است".

آقای احمد زی گفت: "افراد فرصت طلب، بخشهایی از دفتر یوناما و چند ماشین مربوط به این دفتر را به آتش کشیده اند".

یوناما با صدور اطلاعیه ای، کشتار کارمندان خود را محکوم کرد و حمله به آنها را "بهت آور" خواند.

کارمندان داخلی دفتر یوناما جمعه تعطیل بودند و فقط کارمندان خارجی در دفتر حضور داشتند.

این مقام پلیس افزود تظاهرات کنندگان نیز تلفاتی داشته اند که هنوز دقیقا معلوم نیست.

او افزود پلیس چند نفر را به اتهام دست داشتن در این حادثه بازداشت کرده و تحقیقات در این مورد آغاز شده است.

در همین حال غلام سخی کارگر، سخنگوی وزارت صحت گفت که دو کشته و دوازده مجروح به بیمارستانی در شهر مزار شریف منتقل شده اند که این عده احتمالا از تظاهر کنندگان بوده اند.

آقای احمدزی، سخنگوی پلیس شمال افغانستان در گفت و گو با بی بی سی گفت که تظاهرات قرار بود به صورت مسالمت آمیز و در صحن "روضه شریف" برگزار شود، اما ناگهان تظاهرکنندگان بسوی دفتر یوناما هجوم بردند.

این مقام امنیتی افغان گفت که تظاهرکنندگان ابتدا به گاردهای مسلح دفتر یوناما حمله کرده و سلاح آنها را گرفتند و پس از آن وارد دفتر شده و شروع به تیراندازی کردند.

خبرنگاران می گویند که یک روحانی که قبل از آغاز تظاهرات سخنرانی می کرد، خطاب به معترضان خشمگین گفت که صدها جلد قرآن در آمریکا به آتش کشیده شده است.

تری جونز می گوید که تنها یک جلد قرآن را به آتش کشیده بود.

این کشیش چند ماه پیش قصد این کار را داشت، اما با مخالفت افکار عمومی آمریکا و مقامات دولتی این کشور، از جمله باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، اعلام کرد که "موقتا" از تصمیم خود منصرف شده است.

خبرنگاران شمار معترضان را هزاران نفر اعلام کردند.

گزارشها از افغانستان حاکی است که در اعتراض به سوزاندن قرآن توسط کشیش آمریکایی، تظاهراتی در هرات در غرب افغانستان نیز صورت گرفت اما بصورت مسالمت آمیز پایان یافت.

مزار شریف از مناطق امن افغانستان به حساب می اید و یکی از شش منطقه ای است که قرار است تا دوماه دیگر مسئولیت تامین امنیت آن از نیروهای ناتو به نیروهای افغان منتقل شود.

منبع : بی بی سی

تظاهرات خشونت‌آمیز در قندهار ۱۰ کشته بجا گذاشت

2011-04-03T13:53:00.001+04:30

گزارش ها از شهر قندهار، در جنوب افغانستان حاکی از کشته شدن ۱۰ نفر و زخمی شدن بیش از ۷۰ تن در جریان تظاهرات خشونت آمیز علیه سوزاندن قرآن در آمریکا است.

گفته شده که صدها نفر در اعتراض به سوزاندن نسخه ای از قرآن در حضور کشیش تری جونز، در ایالت فلوریدای آمریکا، روز شنبه، ۱۳ حمل/فروردین در شهر قندهار اقدام به تظاهرات کرده اند.

این تظاهرات به خشونت گراییده و بر اساس گزارشها، بر اثر درگیری میان تظاهرکنندگان و پلیس، ۱۰ نفر کشته و ۷۳ تن دیگر زخمی شده اند.

مامون درانی، خبرنگار در قندهار گفته که در اثر این خشونت ها شماری از ساختمانهای دولتی و غیردولتی در این شهر آسیب دیده است.

تصاویر پخش شده از این تظاهرات نشان می دهند تظاهرکنندگان در حال آتش زدن لاستیک های خودروها در خیابانهای شهر قندهار هستند.

زلمی ایوبی، سخنگوی والی قندهار گفته است: "راهپیمایی حق مردم است، اما شماری از راهپیمایان در تظاهرات امروز موترهای (خودروهای) مردم را آتش زده اند، مغازه ها را سوزانده و در خیابانها لاستیک های موترها را آتش زده اند."

حمله به دفتر یوناما در جریان تظاهرات در شهر مزار شریف به طور گسترده ای محکوم شده است

این در حالی است که روز جمعه نیز در پی تظاهرات خشونت آمیزی در شهر شمالی مزار شریف، شماری از تظاهرکنندگان به دفتر سازمان ملل حمله کردند و دست کم ۱۲ نفر را کشتند.

گفته شده که دست کم دو تن از آنها سربریده شده اند.

هفت تن از کشته شدگان این حمله شامل سه کارمند خارجی دفتر نمایندگی سازمان ملل، یوناما، و چهار تن دیگر نگهبانان نپالی این دفتر بوده اند.

حمله به دفتر یوناما و کشتن کارمندان آن از سوی محافل داخلی و بین المللی به گونه گسترده ای محکوم شده است.

عطا محمد نور، والی بلخ گفته است که طالبان در میان تظاهرکنندگان در شهر مزار شریف نفوذ کردند و آنها را به عوض محل از پیش تعیین شده، به سوی دفتر نمایندگی سازمان ملل جهت دادند.

طالبان مسئولیت حمله به دفتر یوناما را به عهده گرفته اند.

همچنین شهر هرات، در غرب افغانستان هم در روز جمعه شاهد تظاهرات مسالمت آمیزی در اعتراض به سوزاندن قرآن در آمریکا بوده است.

محکوم نمودن قرارداد اخراج مهاجرین از استرالیا

2011-02-01T17:05:00.003+04:30

بیش از چهل سازمان فعال در زمینه حقوق بشر و کارشناسان مسایل حقوقی، به دعوت یک نهاد دفاع از حقوق پناهندگان در استرالیا بنام "ادموند اریک"، قرارداد دولت قبیله گرای کرزی را با دولت استرالیا و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل محکوم کردند. این سازمان ها و کارشناسان مسایل حقوقی می گویند، این قرارداد راه بازگرداندن پناهجویان را به شرایط خطر هموار می کند. این سازمان ها ضمن خطرناک خواندن شرایط مردم هزاره و کودکان و زنان در افغانستان می گویند که تحقیقات نشان می دهد که تعدادی از افرادی که از استرالیا به افغانستان بازگردانده شدند، همراه با کودکانشان کشته شده اند.

پناهجویان، مهاجرت، آوارگی و جنایت کوچ اجباری

کابل پرس: بیش از چهل سازمان فعال در زمینه حقوق بشر و کارشناسان مسایل حقوقی، به دعوت یک نهاد دفاع از حقوق پناهندگان در استرالیا بنام "ادموند اریک"، قرارداد دولت قبیله گرای کرزی را با دولت استرالیا و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل محکوم کردند. این سازمان ها و کارشناسان مسایل حقوقی می گویند، این قرارداد راه بازگرداندن پناهجویان را به شرایط خطر هموار می کند. این سازمان ها ضمن خطرناک خواندن شرایط مردم هزاره و کودکان و زنان در افغانستان می گویند که تحقیقات نشان می دهد که تعدادی از افرادی که از استرالیا به افغانستان بازگردانده شدند، همراه با کودکانشان کشته شده اند.

پناهجویان، مهاجرت، آوارگی و جنایت کوچ اجباری

مرکز "ادموند اریک" که شرایط حقوق بشری را در افغانستان زیر نظر دارد، می گوید کسانی که با کشتی خود را به استرالیا رسانده اند، برای گریز از آزار و اذیت و تعقیب پناهجو شده و باید به آنان پناهندگی اعطا شود. در گزارش دبیر کل سازمان ملل بان کی مون نیز درباره وضعیت امنیت در افغانستان آمده است که ناامنی نسبت به سال قبل 66 درصدر افزایش داشته است.

در ماه جون سال گذشته، سازده تن از مردم هزاره در ولایت ارزگان سر بریده شدند. در سال 2008 یکی از کسانی که دولت استرالیا امنیت او را برای بازگشت به افغانستان تامین کرده بود، به ضرب چهار گلوله در ناحیه سر، توسط طالبان کشته شده بود. يکی دیگر از بازگشت کنندگان، شاهد قتل دو دخترش بنام ها یلدا و رونا بود.

سال گذشته ناامنی به بالاترین درجه خود از سال 2003 رسیده و بیشتر قربانیان در افغانستان زنان و کودکان بوده اند.

سازمان های دفاع از حقوق بشر و کاسرشناسان مسایل حقوقی در حالی قرارداد دولت استرالیا با افغانستان را محکوم می کنند که دولت افغانستان، در اثر فشار این سازمان ها، باز هم به دروغ های معمول متوسل شده و امضای چنین قرار دادی را انکار می کنند. طبق خبر انتشار یافته توسط "سالی سارا" خبرنگار استرالیایی شبکه " ای بی سی"، وزیر مهاجرت افغانستان، بازگشت اجبار پناهندگان را رد می کند.

از سوی دیگر بنا به گزارش منابع کابل پرس، دولت قبیله گرای کرزی، در جریان یکسال گذشته، نمایندگانی را به استرالیا اعزام کرده و در جریان مذاکرات با دولت استرالیا، اظهار داشته اند که اکنون شرایط در افغانستان برای مردم هزاره مانند بهشت است، آنان در امنیت کامل بسر برده و مشکلی ندارند. این در حالی ست که هر ساله کوچی طالبان، به مناطقی از ولایات مرکزی افغانستان حمله کرده، و ضمن کشتار و چپاول، اقدام به آتش زدن و تخریب دارایی ها و اموال مردم می کنند. این افراد کاملا از حمایت دولت قبیله گرای حاکد کرزی برخوردارند. از ولایت غزنی نیز گزارش می رسد که جنایتکاران طالب، راه ها را هر از چند گاهی مسدود کرده و جوانان هزاره را از موتر پیاده کرده و سر به نیست می کنند. گرفتن پول مسافران نیز پدیده ای معمول برای آنان شده است.

گرچه دولت افغانستان هر از چند گاهی انجام حملات انتحاری، بمب گذاری و هدف قرار دادن غیر نظامیان را کار طالبان پاکستانی می داند، اما این چیزهای دروغ های بیش نیست که برای منزه کردن جنایتکاران افغان اعلام می شود. طالبان در دو سوی مرز افغانستان و پاکستان، کاملا با یکدیگر در ارتباط بوده و علاوه بر اشتراکات فکری، اشتراکات قبیله ای نیز دارند .

حکومت قبیله گرای حامد کرزی بار دیگر ثابت کرده که علاوه بر اینکه همراه با همفکران جنایتکار خود در گروه طالبان و حکمتیار، کشوری که نامش را افغانستان نهاده اند، به دوزخ روی زمین تبدیل کرده، در خارج از افغانستان نیز، بلای جان مردم شده است.

شصت هشت پناهجوی افغانستانی در آب های یونان غرق شده اند

2011-02-01T16:40:00.005+04:30

قرار خبرهای رسیده از آتن تعداد کشته شده های کشتی پناهجویان که در یکشنبه گذشته در آبهای یونان غرق شد به 68 نفر رسیده است.
یکی از وابستگان کشته شدگان که از محل نگه داری جنازه ها بازدید کرده وضعیت جنازه ها را بسیار غمناک توصیف می کند. او جنازه برادرش را ازلباسش شناسایی کرده است. او افزوده است که قسمت های از پاها وصورت برادرش را ماهی ها خورده است.

از سوی دیگر چهار صد تن از پناهجویان افغانستانی که در آتن جمع شده اند؛ می گویند فردی که توسط نیروهای پلیس یونان به جرم قاچاقبری دستگیر شده است، نزدیک به صدها هزار یورو پول آنها را با خود داشته است. هرکدام از این پناهجویان ادعا دارند که از سه تا 20000 هزار یورو را به طور امانت به این شخص داده بودند وحالا که او به جرم قاچاقبری دست گیر شده، احتمالا این پولها هم مصادره شده و آنها همه دار و ندار شان را از دست داده اند.
این شخص معروف به "معلم" و از ولسوالی پغمان ولایت کابل می باشد.
در یک خبر دیگر قرار است فردا یکی از مسئولین سفارت افغانستان از بروکسل به یونان برود. پناهجویان می گوید این مسئول سفارت برای حل کردن مشکل آنها به آنجا نمی رود بلکه بنا به دعوت IOM سازمان بین المللی مهاجرت به آتن سفر می کند تا آن عده از پناهجویان که در اثر فشار سالهای مهاجرت، به امراض روانی مبتلا شده اند را تشویق کند تا به افغانستان عودت نمایند.

بصیر آهنگ

بهاي ماندن يا رفتن ؟؟؟

2011-01-04T20:07:00.001+04:30

اوباما هم به شهروندان آمريكايي و افغانستاني، دروغ مي گويد. اين گفته، برآيندي از نظريات گروه هاي ضد جنگ در آمريكاست. چندي پيش، تعدادي از افراد وابسته به گروه هاي ضد جنگ در آمريكا كه همگي از كاركنان عالي رتبه سياسي، حقوقي و نظامي بودند، سفري به افغانستان داشتند تا با حضور در افغانستان، در اولين روزهاي سال نو، صداي صلح را از اين سرزمين به جهان برسانند. اين گروه در طي سفر كوتاه مدت خود، به برخي از ولايات افغانستان رفتند و با گروه ها و شخصيت هاي مختلف مردمي به بحث و گفتگو؛ پيرامون سياست حضور آمريكا در افغانستان، پرداختند.

اين گروه از نتایج تحقیقات خود، آماري را ارائه، كرده اند كه نشان دهنده، بهبود وضعيت افغانستان نيست؛ چيزي كه مغاير با آمار اعلان شده پيشرفت ها در افغانستان و از نظر آنان دروغي كاملاً، آشكار است. مطابق با اين آمار، 56% مردم افغانستان، داراي بيماري رواني هستند، 50% تا هنوز به آب سالم دسترسي ندارند، 42% زيرخطر فقر به سر مي برند و اين كه تنها در سال 2010، دو هزار و سيصد نفر، خودكشي كرده اند

بيشتر گروه هاي ضد جنگ، گروه هايي هستند كه با اعتراض به جنگ آمريكا در عراق و افغانستان، تشكيل شده اند. خانم ان رايت، يكي از كارمندان سفارت آمريكا در عراق بوده كه در سال 2003 با اعتراض به سياست جنگي آمريكا در عراق، از سمت خود استعفا داد و به فردي فعال در گروه صداي صلح، تبديل شده است. او مي گويد: هدف ما، خروج نيروهاي نظامي آمريكا از افغانستان و پرداخت غرامت به قربانيان جنگ در افغانستان است.

حضور ده ساله نظامي آمريكا در افغانستان، چنان كه انتظار مي رفت، نتوانست، پيامدهاي خوبي را به دنبال داشته باشد؛ زيرا وضعيت امنيتي به شدت رو به وخامت گذاشته و دامنه نا امني ها از جنوب افغانستان، در حال كشيده شدن به مركز و شمال اين كشور است. هم اكنون، نود و چهار منطقه يا به طور كامل در تسلط طالبان است و يا هم قدرت در اين مناطق، ميان دولت و طالبان، دست به دست مي شود.

غيرنظاميان بارها و بارها در جنگ نيروهاي خارجي و دهشت افكنان، قرباني شده اند، شبكه هاي مافيايي، گسترش چشمگيري پيدا كرده اند، وضعيت معتادين در سطح پايتخت، نشان دهنده اين است كه آمار اعتياد، در ميان شهروندان افغانستاني به دليل كشت وافر مواد مخدر، رو به افزايش است. آسيب هاي اجتماعي و اقتصادي به پيمانه وسيع، پيامد فاسدترين، سياست گذاري هاي ممكن در افغانستان است و در نهايت اين كه مردم افغانستان، روز به روز با رقت بار شدن اوضاع افغانستان، از حضور نظامي آمريكا در افغانستان، دلسرد مي شوند؛ اين در حالي است كه بالا بودن هزينه جنگ در افغانستان، ركود اقتصادي در آمريكا و مشكلات ناشي از آن و عدم موفقيت آمريكا در اين جنگ، سبب شكل گيري موجي از اعتراضات و بي اعتمادي ها در ميان مردم آمريكا و نوعي بي اعتمادي، ترس و ترديد، در ميان مردم افغانستان شده است.

گروه هاي ضد جنگ آمريكايي، عقيده دارند كه مردم افغانستان، خود بايد به مشكلات درون افغانستان فائق آيند و آمريكا حق ندارد، در مسائل سياسي افغانستان مداخله كند. طي نشست هاي گروه صلح با شخصيت هاي افغاني و تماس هايي كه از سراسر جهان در روز سال نو با گروه صداي صلح و جوانان هواخواه صلح در افغانستان، صورت گرفت، شهروندان آمريكايي، افغاني و ساير كشورهاي جهان، آسيب هاي جنگ و حضور نظامي آمريكا در افغانستان را به بحث و بررسي گرفتند. بسياري از مخالفين جنگ، بر اين نظر بودند كه آمريكا به دلايل گوناگوني چون: گرم نگه داشتن بازار فروشات تسليحاتي خود، اهداف استراتژيك و استفاده از منابع و معادن افغانستان، نفوذ در خاور ميانه و دفن زباله جات هسته اي، تلاش براي حضور در اين كشور دارد.

خانم كرول يكي از شهروندان آمريكايي است كه در اعتراض به سياست جنگي آمريكا، از كشورش به كانادا رفته است، او از دو جنگ بزرگ كه كشورش در طي ده سال راه انداخته، احساس شرمندگي مي كند و مي گويد، آمريكا، سيستم مستبدانه دارد و يكي از اهداف حضور آمريكا در افغانستان را استخراج معادن و مواد مخدر مي خواند؛ اما جورج يك شهروند ديگر آمريكايي، عقيده دارد، جنگ در افغانستان فقط براي شركت هاي تسليحاتي، بزرگترين سود را در پي دارد.

گروه هاي ضد جنگ با تاكيد بر خروج حتمي نظاميان آمريكايي، خواستار پايان دادن به جنگ هستند؛ اين در حاليست كه حركت هاي ضد جنگ در ميان مردم افغانستان، در حال شكل گيري است و مردم افغانستان نيز به نوعي از سياست هاي غير شفاف آمريكايي رنجيده اند. تا هنوز در بحث ها و محافل عمومي، مردم موضوع انتقال طالبان به نواحي شمالي كشور، توسط چرخ بال هاي آيساف را دنبال مي كنند و در صحبت با هر شهروند عادي افغاني در خصوص بحران امنيتي در افغانستان، متوجه يك جمله مشترك مي شوي، "خود امريكايي ها نمي خواهند، امنيت بيايد." اما با وجود اين كه بسياري از مردم افغانستان با پيامد حضور آمريكا در افغانستان، آگاه هستند، از خبر آغاز خروج نيروهاي آمريكايي در 2014 از افغانستان، دچار نوعي ترس و سردرگمي شده اند؛ زيرا راه اندازي مذاكرات صلح و دعوت از طالبان و مخالفين، براي قرار گرفتن در بدنه سياسي افغانستان و از سوي ديگر؛ احتمال خروج نيروهاي آمريكايي، اولين تهديدها و خطرات را متوجه وضعيت زنان و حقوق بشر در افغانستان كرده و اين گروه ها، بارها سعي كردند تا نگراني خود را از اين وضعيت نشان دهند.

تاكنون يكي از عمده ترين دلايل اين نگراني ها، عدم پاي بندي آمريكا به اجراي تعهداتش در افغانستان، قلمداد مي شود؛ هر چند اكنون آمار نيروهاي نظامي افغانستان به رقمي نزديك به دوبرابر، افزايش يافته؛ اما سياست هاي چند مجهوله موجود و عدم مسئوليت پذيري هاي روشن از اين وضعيت، مسبب اين نگراني است.

يكي از مهم ترين نكاتي كه بارها در نظريات شهروندان كشورهاي خارجي براي حمايت از خروج بي قيد و شرط آمريكا از افغانستان وجود داشت، اين بود كه مشكل افغانستان، مشكل داخلي است و تنها راه حل آن نيز در تسامح و يكديگر پذيري افغانستاني ها نهفته است. هر چند به طور مسلم، اختلافات داخلي مشكلي است، ژرف و عميق با ريشه سياسي؛ اما مشخص شده است كه برخي رهبران سياسي و گروه هاي داخلي اختلاف افكن و تقويتي جنگ، براي تداوم جنگ هاي افغانستان سال هاست كه از چندين منبع سياسي خارجي تغذيه شده اند، مي شوند و خواهند شد و حضور همين گروه ها و قدرت داشتن بيش از اندازه آنان، در افغانستان كه هيچگاهي با وجود ارتكاب جنايت هاي فراوان بعد از حضور سياسي و نظامي آمريكا در افغانستان به پاي ميز محاكمه نرفتند، ترس آشكاري است كه هيچگاهي نمي توان آن را ناديده انگاشت.

بسياري از گروه هاي ضد جنگ در آمريكا، مانند: صداي صلح، شكل گيري حركت هاي معترضانه براي خروج نظاميان آمريكايي از افغانستان را حركتي مردمي و خودجوش مي دانند؛ راه اندازي چنين حركت هاي معترضانه اي، در آمريكا در آخرين مورد كه قبل از سال نو صورت گرفته، منجر به دستگيري 130 نفر از تظاهرات كننده گان در مقابل كاخ سفيد و 26 نفر در سانفرانسيسكو شده است. اين در حاليست كه اخيرا به طور مستقيم، پروژه هاي ضد جنگ در بخش هاي مختلف، از سوي دولت آمريكا در افغانستان، حمايت مي شوند، پروژه هايي كه در صدد نشان دادن موثر نبودن گزينه نظامي و راه هاي ديگر براي حل معضله افغانستان؛ مانند انكشاف اقتصادي مردم تاكيد دارند.

آقاي مايك از نظاميان سابق آمريكايي بوده كه در جنگ ويتنام نيز حضور داشته؛ هم اكنون او و بسياري از نظاميان ديگري كه در اين جنگ شركت داشته اند، از رهبران صداي صلح هستند. اوعقيده دارد: كم رنگ كردن گزينه نظامي چيزي است كه رئيس جمهور اوباما نيز بر آن تأكيد دارد و روي كردن به گزينه انكشاف اقتصادي به جاي جنگ، از سوي دولت آمريكا را وابسته به سياست ديگري براي حضور بلند مدت در افغانستان مي داند؛ اما او مي گويد: گروه هاي مخالف جنگ كه مردمي هستند، مشخصا خواهان خروج قطعي نظاميان آمريكايي از افغانستان هستند.

حركت ها براي خاتمه دادن به جنگ افغانستان و خروج نيروهاي نظامي آمريكا از افغانستان در حال قوت گرفتن در سراسر جهان است؛ اما برخي از مردم و حلقات سياسي افغانستان، خروج اين نيروها را هم زمان با از دست دادن حمايت جهاني و شروع دور جديدي از خشونت ها در افغانستان مي دانند و هيولاي جنگ، القاعده، طالبان و برگشت دوباره آنان و دور ديگري از نظامي گري هاي خونين، موضوعي است كه از هم اكنون، خواب آسوده را از سر مردم افغانستان ربوده است.

نوشته: شیده مبتکر

اختطاف و کشتن عوض علی برای چی؟

2010-12-26T11:03:00.005+04:30

آیا روزی خواهد شد که طالبان به این فکر بیافتند که قبل از کشتن آدم های که در این سرزمین زندگی میکنند فکرکنند که میکشند برای چی؟ خبر ها حاکی ازین است که عوض علی یکی از باشندگان محلی ولایت غزنی ولسوالی قره باغ از خانه اش به جرم دیدن ویدیوی نوحه گروگان گرفته میشه بعد از دو روز جسد بیجان اش در قسمت زرد الو پیدا میشود. این اتفاق دقیقآ یک هفته قبل یعنی به تاریخ بیست هشتم قوس "سیزدهم ماه محرم" اتفاق افتیده است.
دلیل اختطاف و به قتل رسیدن این مرد تماشای کست های یدیویی نوحه که پسر "عوض علی" نوحه خوان ثبت شده در تصیویر، تصویری از ایام محرم بوده و به گفته یکی از اقوام نزدیک به عوض علی، زمانی که طالبان در خانه آنها یورش میبرند خوانواده عوض علی در در تلویزیون شان ویدیوی نوحه امام حسین را میدیدند که طالبان ازین عمل کرد آنها ناخرسند میشوند، از خوانواده میپرسند که این نوحه را از کجا کردین و چرا چینین موضوعات مبتزل را میبینید؟ عوض علی دست پاچه میشود و میگوید این نوحه ها پسرش خوانده بوده و از چند سال به این سو ما ازش در ایام محرم استفاده میکنیم و طالبان عوض علی را لت کوپ میکرده و میپرسیده که پسرش کجاست و تا پسرت را تسلیم ماه نکنی ، جان بخلاصی نداری!
از همان لحظه عوض علی گرو گان پسرش که در یکی از کشور ها مهاجر است ، اختطاف میشود و بعد از دو روز جسدش یافت میشود.
به گفته نزدیکان خوانواده عوض علی خانم عوض علی زمانی که با جسد شوهرش رو برو میشود سکته کرده و دنیا را وداع میگوید دو جسد بیجان در کنار هم برای ابد میخوابند و با چشمان بسته بجزسیاهی چیزی دیگری را نمی بینند و از روشنی متنفرند.
این در حالی است که طالبان گاهی از سر تقصیر بد به ساحات نزدیک به دشت قره باغ به خانه های مردم یورش میبرند و این چندمین قربانی است که در سال جاری اتفاق میافتد. طالبان راه های مواصلاتی بین ولسوالی های جاغوری، قره باغ و مالستان را در ساحه دشت قره باغ که در واقعه قلعه جنگی دیگری میان نیرو های حکومتی و طالبان است مسدود میکنند و مانع رفت آمد مردم هزاره در آنسوی ولسوالی ها میشوند. در همین اخیر 15 نفر از پولیس های حکومتی نیز قتل عام شده بودند که همه هزاره های اطراف ولسوالی قره باغ بودند.

خانواده های قربانیان چند دهه جنگ خواهان محاکمه جنایت کاران شدند

2010-12-11T00:47:00.001+04:30

در تظاهراتی که از سوی نهاد های حقوق بشر و جامعه مدنی در کابل راه اندازی شده بود خانواده های قربانیان خواهان به محاکمه کشاندن عاملان قتل عام های چند دهه شد. مردم به این باور اند که از دهه ها قبل تا امروز جنایت های پیهم صورت گرفته و ادامه دارد. از کمونیزم تا اسلامیزم و از بتن اسلام گرایی حضور امپریالیزم امروز بخودی خود قربانی ساز است.

در همین مناسبت نمایشگاه عکس، نمایش فیلم، نمایش تیاتر و گفتمان میان نخبه گان که توسط موسسه جامعه باز برنامه ریزی شده و نهاد های همکار مشترکن این هفته حقوق بشر و قربانیان جنگ را به پیش میبرند.

از یازدهم دسامبر تا نوزدهم برنامه های ویژه حقوق بشری در مرکز فرهنگی فرانسه ادامه دارد.

پیام سرمنشی ملل متحد در مورد حقوق بشر

2010-12-10T22:42:00.001+04:30

حقوق بشر اساس آزادی، صلح، توسعه و عدالت و محور تلاش ملل متحد در سراسر جهان به شمار ميرود.
قوانين برای حفاظت و توسعه حقوق بشر لازم الاجرا می باشد. اما بطور کلی اکثرأ پيشرفت ها به مردم
ميرسد... زنان و مردان شچاع... سعی دارند تا حقوق خود و حقوق ديگران را حفاظت کنند... مصمم اند تا
حقوق را در زندگی مردم محسوس و واقعی سازند.
برگزاری روز جهانی حقوق بشر را امسال به همين مدافعين حقوق بشر اختصاص ميدهيم.
مدافعين يک گروه متنوع ميباشند. آنها ميتوانند بخشی از يک سازمان جامعه مدنی يا يک خبرنگار و حتی يک
شهروند عادی باشند که با مشاهده بدرفتاری در نزديکی محل زندگی خود حساس و بيدار شده است.
اما همه اين افراد در برابر آشکار ساختن بدرفتاری، حفاظت از اکثر افراد آسيب پذير و پايان بخشيدن به معافيت
تعهد مشترک دارند. آنها به پا خاسته اند، صحبت ميکنند و امروز به نام آزادی و وقار انسانی فرياد ميکشند.
مدافعين حقوق بشر در مبارزه عليه تبعيض يک نقش حياتی را ايفاء می کنند. اين افراد در مورد خشونت تحقيق
نموده و در رسيدن به عدالت و حمايت به قربانيان کمک ميکنند.
اما کار اين افراد اکثرأ با خطر جدی همراه است.
مدافعين حقوق بشر مورد اذيت قرار ميگيرند و از کار خود اخراج ميشوند و به اشتباه به زندان انداخته ميشوند.
در اکثر کشور ها اين افراد مورد شکنجه و لت و کوب قرار می گيرند و حتی به قتل ميرسند.
دوستان و اعضای خانواده اين افراد نيز در معرض آزار، اذيت و تهديد قرار ميگيرند.
زنان مدافع حقوق بشر با خطرات بيشتر مواجه اند و بنابرين به حمايت بيشتر نياز دارند.
امسال روز جهانی حقوق بشر يک فرصت ديگر برای شعار ترغيب و دستاورد های مدافعين حقوق بشر در همه
جا و تعهد مجدد برای تلاش بيشتر جهت حفاظت از کار اين افراد می باشد.
دولت ها در برابر حفاظت از مدافعين حقوق بشر مسئوليت اساسی و اول را دارند. من از همه کشور ها
ميخواهم تا آزادی بيان و آزادی گرد همايی را که کار اين افراد را ميسر می سازد، تضمين نمايند.
وقتی جان مدافعين حقوق بشر به خطر می افتد، همه ما از امنيت کمتر برخوردار می شويم.
وقتی صدای مدافعين حقوق بشر خاموش می شود، عدالت هم خفه ميگردد.
در اين روز جهانی حقوق بشر، بياييد تا به وسيله کار کسانی که سعی دارند تا جهان ما را بيشتر عدالت محوری
سازند، تشويق شويم. بياييد تا همه ما بخاطر داشته باشيم که صرفنظر از گذشته، آموزش و يا سطح تعليم هر فرد
ميتواند قهرمان عرصه حقوق بشر باشد.
پس بياييد تا از اين نيرو استفاده کنيم. بياييد تا هر يک از ما مدافع حقوق بشر باشيم

بادبادک ات را رها کن دخترم!

2010-11-23T22:02:00.006+04:30

"به منا سبت روز جهانی کودک"

بادبادک ات را رها کن
از گلویت
دخترم.
..."بن لادن" آن قدر دارد
که قاعده ی دیگری بسازد
برای دست های تو یا نیویورک
به خواهرت بگو
-این روز ها-
پرنده ممنوع است این جا
آسمانی که در چشم های توست
وشبی که در گیس هایش خفته است.

به خواهرت بگو
تو بادبادگ باز نیستی دخترم
تو را نمی شود تنها با "11 سپتامبر"
و نقشه های درهم جغرافیا شنید
یا عکس هایی که عکاسان از تو می گیرند

تو کلمه ای هستی که هزار سال است
از کتاب ها پاک شده است
ونامت را نمی توان در هیچ نقشه ای یافت.

نشان تو این بادبادک ها نیستند دخترم
حتی نمی توان نشان تورا از کلاغ ها پرسید
هزار سال بیشتر است شاید
که دروغ وزیدن گرفته است
و دیگر تو را کسی به نام نمی شناسد دخترم.

تو بادبادک نیستی
تو واژه ای هستی که در هیچ کتابی نمی توان خاند:انسان.
تو حتی دست های کوچک ماه نیستی
تو گلویی هستی
که در هیچ صدایی نوشته نشده است
و بال هایی که بلوغ اش را به تعویق انداخته اند.

گیس هایت را رها کن
گیس هایت را رها کن
دخترم.

کنار این گوشه منتظر باش
ملا عمر،بن لادن، خالد
کرزای و اوباما روزی از این آسمان خواهند رفت
ازین اوراق و قارها
تو می توانی بدون حراس روسری ات را مرتب کنی
قرار مان کنار " قونیه و قاف"
کمی از مثنوی و حضرت مولانا.

کنار این آسمان منتظر باش
کنار این آسمان منتظر باش.

بادبادک ات را رها کن
بادبادک ات را رها کن
ازگلویت
دخترم.

شمس جعفری

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان: سو استفاده جنسی از کودکان تکان‌دهنده است

2010-11-23T21:22:00.004+04:30

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان اعلام کرده است که وضعیت حقوق بشری کودکان در کشور نگران‌کننده است.
بررسی‌های شش ماهه‌ی بخش حمایت از کودکان کمیسیون حقوق بشر افغانستان نشان می‌دهد که سواستفاده‌ی جنسی از کودکان نسبت به سال گذشته 20 درصد افزایش داشته است.
این کمیسیون همچنین از نهاد‌های عدلی و قضایی می‌خواهد تا با عاملان پرونده‌های تجاوز و سو‌استفاده‌ی جنسی از کودکان برخورد جدی کنند.
حمیده برمکی، کمیشنر بخش کودکان کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان که همزمان با 20 نوامبر روز جهانی کودکان، نتیجه‌ی بررسی شش ماهه این کمیسیون در بخش کودکان را روز گذشته توضیح می‌‌داد گفت با وجود پیشرفت‌ها در بخش‌های گوناگون، در افغانستان وضعیت بشری کودکان هنوز هم نگران‌کننده است.
از 177 پرونده‌ی نقض حقوق بشری کودکان که در شش ماه اول سال روان خورشیدی در دفتر‌های مرکزی و 14 دفتر ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان ثبت شده است، 18 مورد آن شامل ازدواج‌های زودهنگام بوده‌اند که بیشترآن‌ها همراه باخشونت انجام شده‌اند.
بربنیاد یافته‌های کمیسیون مستقل حقوق بشر، از 2804 کودکی که با آن‌ها در 22 ولایت کشور صحبت شده 129 تن آن‌ها گفته‌اند که ازدواج قبل از وقت داشته‌اند که هدف از ازدواج‌شان، حل منازعات و حل مشکلات اقتصادی بوده است.
خانم برمکی می‌گوید: «موضوع سو‌استفاده جنسی از اطفال تکان‌دهنده است. ارقامی را ما به دست آوردیم که20 درصد افزایش را نسبت به سال گذشته نشان می‌دهد. سال گذشته در طول سال، 63 مورد داشتیم که متاسفانه این رقم در شش ماه اول امسال به 49 مورد می‌رسد.»
گزارش بخش حمایت از کودکان کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان می‌دهد که از 177 مورد نقض حقوق بشری کودکان، 23مورد آن‌ها خشونت فزیکی و روانی، 18 مورد آن‌ها ازدواج‌های پیش از وقت و در 11مورد پولیس کودکان را مورد لت وکوب و شکنجه قرار داده است.
‌گزارش بررسی‌های شش‌ماهه‌ی بخش حمایت از کودکان کمیسیون حقوق بشر همچنین می‌گوید از 2804 کودکی که با آن‌ها گفتگو شده، 12 و نیم درصد این کودکان به آموزش و پرورش دسترسی ندارند. 8 و نیم درصد مکتب را ترک کرده‌اند و20 درصد آن‌ها به صورت منظم به مکتب نمی‌روند.
در کنار مشکلات امنیتی، نبود کتاب و لوازم درسی، دوری راه، نبود معلم و شرایط بد محیطی مکتب از عمده‌ترین دلایل عدم دسترسی کودکان به آموزش خوانده شده است.
این گزارش همچنین بیان می‌دارد که حدود 60 درصد کودکان مصاحبه شده در کارهای خانه، 13 درصد در مراقبت از حیوانات و بیش از 9 درصد آن‌ها دربخش زراعت کار می‌کنند و 8 درصد کودکان یاد شده به دلیل قرضداری خانواده‌های‌شان مجبور هستند که بدون معاش نزد صاحب کارشان، کارکنند.
براساس یافته‌های کمیسیون حقوق بشر از ماه جدی 1388 تا ماه سرطان 1389، 1325 غیرنظامی در عملیات‌های نظامی دولت، نیروهای خارجی و مخالفین دولت کشته شده‌اند که 217 تن آن‌ها کودکان بوده‌اند که نسبت به سال گذشته در همین مدت 5 ونیم درصد افزایش را نشان می‌دهد.
بررسی کمیسیون حقوق بشر نشان می‌دهد که 7 درصد کودکان در شهرها و 30 درصد در روستاها به خدمات درمانی دسترسی ندارند.
نبود مرکزهای درمانی، کارمندان صحی، بلند بودن هزینه‌ی تداوی و نبود تسهیلات صحی در سطح مرکزهای درمانی درافغانستان، از چالش‌هایی است که دسترسی کودکان به خدمات درمانی را محدود کرده است.
مسوول بخش کودکان کمیسیون مستقل حقوق بشر می‌گوید 80 درصد کلینیک‌های افغانستان از امکان‌های صحی بی‌بهره هستند.
حمیده برمکی می‌گوید:‌ «وضعیت حقوق بشری کودکان در افغانستان نگران‌کننده است و امیدوارکننده نیست. با توجه به ارقامی که ارایه کردیم می‌توانیم ادعا بکنیم که هنوزهم در رابطه به وضعیت طفل‌ها نگرانی داریم.»
هرچند کنوانسیون بین‌المللی حقوق کودکان در سال 1373 از جانب دولت افغانستان تصویب شده است ولی کمیسیون مستقل حقوق بشر تاکید می‌کند که هنوز هم چالش‌هایی فرا‌راه دولت و نهاد‌های مدافع حقوق بشری در افغانستان وجود دارد.
نبود امنیت، پایین بودن آگاهی مردم از حقوق کودکان، وجود میکانیزم حمایتی ضعیف و نارسایی نهادهای مسوول، بی‌ثباتی سیاسی و معافیت مجرمین از دلایل ادامه خشونت‌ها در برابرکودکان شمرده می‌شوند.
با این‌حال مسوولان کمیسیون حقوق بشر افغانستان خواهان هماهنگی دولت، نهاد‌های مدافع حقوق بشر و سازمان‌های بین‌المللی که در راستای حمایت از کودکان فعالیت می‌کنند، شده‌اند.
خانم برمکی گفت‌: «‌کمیسیون حقوق بشر افغانستان از نهاد‌های دولتی و غیر‌دولتی، نهاد‌های بین‌المللی که در راستای حمایت از اطفال کار می‌کنند و از نهاد‌های جامعه مدنی در افغانستان، تقاضا می‌کند تا همه در رابطه به بهبود وضعیت طفل‌ها در افغانستان سعی و تلاش به خرج دهند و راهکارهای مناسبی را روی دست گیرند. از نیروهای امنیتی کشور که به عملیات‌های نظامی می‌پردازند، نیروهای بین‌المللی و مخالفین دولت نیز می‌خواهیم که مناطق مسکونی‌، محلات رهایشی، مراکز صحی و تعلیمی را مورد هدف قرار ندهند.»
کمیشنر بخش کودکان کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان همچنین از نهاد‌های عدلی و قضایی می‌خواهد تا با عاملان نقض حقوق بشری کودکان برخورد جدی کنند و آن‌ها را مورد پیگرد قانونی قرار دهند.

هشت صبح

کشته شدن یک خانم افغان توسط نیروهای مرزی ایران

2010-10-29T11:14:00.005+04:30

یک خانم افغان از سوی مرز بانان کشور ایران در نقطه مرزی ولایت نیمروز با ضرب گلوله به قتل رسیده است. خانم افغان با چهار کودک میخواستند از نواحی مرزی ولایت نمیروز وارد کشور ایران شوند که از سوی نیرو های مرزی ایران در داخل مرز افغانستان مورد تیر اندازی قرار میگیرد و از ناحیه پاه به شدت زخمی میشود.
بعد از زخمی شدن ساعت ها از خونریزی این خانم که در کنار کودکان اش هرلحظه اشک کودکان اش میدیده میگذرد تا اینکه جان میدهد و کودکان این خانم جان دادن مادرش نظاره میکرده اند.
بعد از ینکه نیروی های سرحدی جسد این خانم را که کودکان آن نیز در معرض خطرجدی قرار داشته اند را میابند و به شفاخانه منتقل میشود و تحقیقات آغاز شده است.
عبدالجبار پردلی فرمانده پولیس این ولایت می گوید:در جریان تیر اندازی یک مرمی به پای این خانم اصابت کرده بود و به دلیل خون ریزی زیاد پس از مدت زمانی در کنار چهار فرزندش جان باخته است. او می گوید جسد این خانم توسط پولیس سرحدی به شفاخانه انتقال یافته است.بنا به اظهارات وی یک هئیت جهت بررسی این رویداد کارش را آغاز کرده است. یک سرباز پولیس سرحدی در نیمروز گفت:این خانم در داخل خاک افغانستان از سوی مرزبانان ایرانی مورد شلیک گلوله قرار گرفته و جان باخت.

جان باختن این خانم شروع یک قضیه حقوق بشری نیست بلکه این صدمین اتفاق غیر انسانی است که در مرز های ایران و افغانستان اتفاق افتیده است. سال پار چند جسد از افغانهای که در مرز ایران به قتل رسیده بودند موضوع جدی و مورد بحث نمایندگان مجلس افغان بود و اعدام شدن ده ها تن در ایران به جرم قاچاق مواد مخدر بدون اینکه دولت افغانستان از لحاظ حقوقی از قضیه ای آنها آگاهی داشته باشد نیز خشم مردم افغانستان را واداشته بود. دلایلی وجود دارد که تاکنون دولت افغانستان جزیات تحقیقات این رویداد ها را نشر نکرده است.

مصاحبه با فهیم حکیم در رابطه به منتشر نشدن یک گزارش نقض حقوق بشر در مورد افغانستان

2010-10-06T09:43:00.004+04:30

سازمان ملل متحد یک گزارش را در مورد نقض حقوق بشر در افغانستان میان سال های 1978 و 2001 انتشار نداده است.

این مطلب را یک روزنامهء سویسی گزارش داده است. روزنامه به نقل از یکی از تهیه کننده گان این گزارش نوشته که این گزارش بر اساس تقاضای رییس جمهور حامد کرزی انتشار نیافته است. اما در عین حال بارنت روبین یکی از تهیه کننده گان این گزارش گفته که این گزارش برای بیش از یک سال در انترنت قابل دسترسی بوده است.

قادر حبیب خبرنگار رادیو آزادی در مصاحبهء تلیفونی از فهیم حکیم یک عضو کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در مورد همین گزارش پرسیده است: بشنوید دانلود کنید

ژنوساید، عدالت، سازش

2010-10-06T09:05:00.002+04:30

یاداشت های عزیزرویش

از شبی که با فیلیپ گورویچ دیدار کردیم، حدود یک هفته می‌گذرد. تا کنون چندین بار یادداشت‌هایی را که از صحبت‌های آن شب او تهیه کرده بودم، مرور کرده ام و با هر مرور کردن، حس می‌کنم تاریخی در برابر نگاه‌های خود

م مرور می‌شود. فیلیپ از تجربه‌ای در رواندا صحبت می‌کرد، اما سرگذشت انسان در هر جایی باشد، شباهت‌هایی دارد که گویی مثل هم تکرار می‌شوند. بازخوانی‌ تجربه‌های انسان از یک مقطع تا مقعطی دیگر، و از یک نسل تا نسلی دیگر، باعث می‌شود که عبرت‌ها و آگاهی‌های حاصل از این تجارب، سیلان پیدا کنند و برای همه قابل استفاده شوند.
***
دیدار با شخصیت‌هایی که از لحاظ فکری اثرگذاری دارند، همیشه با نوعی الهام‌بخشی همراه است. در همچون دیدارها نمی‌شود به همه‌ی جنبه‌های شخصیت فرد پی ببریم. شاید ضرورتی هم به این کار نباشد. این دیدارها را بهتر است از نوع تصادفی حساب کنیم که می‌توانند اتفاق نیفتند و یا می‌توانند به گونه‌ای اتفاق بیفتند که تأثیری دگرگونه داشته باشند.
فیلیپ گورویچ سخنانش را از نکته‌ی ظریفی آغاز کرد. فکر می‌کنم همین آغاز، روال بحث را به جایی کشاند که همه‌ی حرف‌های بعدی او را تحت تأثیر قرار داد. شاید هم انتخاب این نکته برای آغاز جزء برنامه‌ی حساب شده‌ی او بوده است. او گفت: من تاریخ را با رمان خواندم و گذر زمان را در گام‌هایی تعقیب کردم که قهرمانان رمان‌ها بر می‌داشتند. از «بینوایان» یاد کرد که او را با انقلاب فرانسه آشنا ساخته است. از پیرمرد و دریا، از گوژپشت نتردام، از خوشه‌های خشم، از اسپارتاکوس، از مادر، از جنگ و صلح، از قمارباز، ....
حرف‌های فیلیپ مرا هم به یاد رمان‌خواندن‌های دوران کودکی و نوجوانی‌ام انداخت. حس او را در خواندن و بهره‌گرفتن از رمان، ترجمه‌ی حس خودم می‌دانستم. رمان، تاریخ را آنگونه بیان نمی‌کند که شما بتوانید به آن استناد کنید. به هیچ اشاره‌ی تاریخی رمان نمی‌توان به عنوان دلیلی برای تحلیل تاریخ و واقعه‌های تاریخی توسل جست. اما رمان ما را با ریشه‌های پنهان واقعیت‌ها آشنا می‌سازد و ما می‌توانیم پرده‌ی‌ واقعیت‌ها را کنار بزنیم و در پشت پرده‌ی واقعیت‌ها با رازهایی آشنا شویم که واقعیت‌ها را شکل می‌بخشند. رمان از تاریخ برای ما نمی‌گوید، ما را به تاریخ می‌برد و گام به گام حادثه‌ها بازآفرینی می‌کند. ما در رمان، از زمان خود بیرون می‌شویم و به گذشته می‌رویم. ما در رمان سخن و حکایتی را نمی‌شنویم، بلکه همپا با آن حرکت می‌کنیم. رمان مرزها را می‌شکند و زمان را از تقویم بیرون می‌کند و در یک خط قرار می‌دهد... این برداشت‌های فیلیپ از رمان همان نکته‌هایی را می‌گفت که رگه‌های اشتیاق بعدی او به کشف رازهای واقعیت را نیز قابل درک می‌ساخت.
فیلیپ گفت: با رمان سوال‌های زیادی در ذهنم جوانه زد. این سوال‌ها مرا به ژورنالیسم کشاند. ژورنالیسم نیز هیچگاه برای من واقعه‌نگاری نبود. خبر مهم بود، اما پشت خبر مهم‌تر از خود خبر بود. ژورنالیسم مرا می‌برد تا چهره‌های درونی ماجرا را از نزدیک نگاه کنم. صحبت کردن با کسانی که در خلق حادثه نقش داشته اند همیشه برایم جذاب و هیجان‌انگیز بوده است. ژورنالیسم برایم گفت که قضاوت در مورد هیچ امر اجتماعی ساده و آسان نیست. ژورنالیسم برایم نشان داد که چگونه انسان‌ها در خلق حوادث همیشه در موقفی حق‌به‌جانب می‌نشینند و این حق‌به‌جانب بودن قضاوت در مورد حادثه‌هایی را که آنان خلق کرده اند چقدر دشوار می‌سازد. ژورنالیسم برای من خلق مکرر سوال بوده و جستجوی پاسخ به این سوال. با ژورنالیسم گاهی شماره‌ی قدم‌های خود را هم گرفته ام تا از خود بپرسم که رسیدن به حقیقت یک ماجرا به چند گام ضرورت دارد و با هر گامی که بر می‌داریم چند گام دیگر در برابر مان گشوده می‌شود.
***
فیلیپ گفت: من در زندگی ژورنالیستیک خود با حادثه‌های زیادی درگیر بوده ام. اما رواندا تکانه‌ی دیگری بود. به طور رسمی اعلام شد که در ظرف کمتر از صد روز بیشتر از هشت صد هزار انسان به قتل رسیدند. اصلاً قابل تصور نبود. جمعیت رواندا هیچگاهی از مرز ده میلیون فراتر نرفته است. یعنی یک دهم جمعیت کشور... به طور اوسط روزانه هشت هزار نفر! قابل باور نبود که انسان به این مرحله کشانده شود. من بعدها وقتی در مورد حادثه‌ی رواندا تحقیق و جستجو داشتم، با واقعیت‌های تکان‌دهنده‌تری آشنا شدم. کسی که قرار بود سندی را برایم ترجمه کند، چند هفته در کار خود تعلل کرد. وقتی اصرار کردم، روزی آمد و گفت: می‌دانی که این سند چیست؟ گفتم: بلی. سند اعتراف یک قاتل است و من از روی آن عکس‌برداری کرده ام و تو باید آن را ترجمه کنی تا بدانم که او چه گفته است؟ گفت: این سند اعتراف کسی است که من او را می‌شناسم و او همان کسی است که همه‌ی اعضای خانواده‌ام را به قتل رسانده است. این قتل عام، در سال 1994 نبوده، در سال 1999 بود. درست پنج سال بعد از آغاز نسل‌کشی. یعنی قتل عام تا سال 2000 میلادی نیز دوام داشته است! از اینجا دانستم که موج کشتار، تنها آغازش سال 1994 بود. ادامه‌ی دایره‌هایی که از این موج سر می‌زد، هزاران خانواده‌ی دیگر را به کام مرگ فجیع فرو برده بود.

***
فیلیپ در افشای رسوایی‌های زندان ابوغریب نیز نقش عمده‌ای داشت. خودش می‌گوید که واکنش امریکایی‌ها در برابر ماجرای ابوغریب با آنچه او از رواندا حکایت کرد، یکسان نبود. افشاگری‌های ابوغریب، به هیچ صورت مزاج سیاستمداران کشور را راضی نساخت. آنها حس می‌کردند که اینجا حسابی دارند که خود شان باید تصفیه کنند. من در داستان ابوغریب، موقعیت دشوار یک ژورنالیست را با کسی که تعلقات میهنی خاصی دارد، درک می‌کردم و با خود می‌گفتم: اوه، خدای من، ژورنالیست بودن چقدر سخت است!
فیلیپ می‌گوید که ماجرای ابوغریب، این سوال را در ذهنم بزرگ ساخت که ما چرا به عراق رفته ایم و پیام این رفتن خود را برای مردمی که برخی‌های شان صادقانه به حرف‌های مان باور دارند، چگونه منتقل می‌کنیم؟ حس می‌کردم رهبران ما به نام ما کارهایی می‌کنند که اگر واقعاً به آن آگاه شویم، احساس خوشایندی نمی‌یابیم. این رهبران منتخب مایند، اما چرا نباید از آنها حساب بگیریم و چرا نباید از آنها به طور آشکار بپرسیم که دارند چه کاری انجام می‌دهند که قادر به افشا کردن آن برای ما نیستند.
سوال‌هایی که در ماجرای ابوغریب برای فیلیپ مطرح شد، نطفه‌های خود را در حادثه‌ی رواندا در ذهن او کاشته بود. او در واقع، نقش رهبران کشور خود را با نقشی که رهبران هوتو در رواندا بازی کرده بودند، همردیف می‌دانست، با اینکه مسئولیت‌های هر کدام در حوزه‌های جداگانه مطرح بود.
فیلیپ گورویچ برای اولین بار یک سال پس از آغاز نسل‌کشی‌ رواندا به این کشور سفر کرد. خودش می‌گوید که در ابتدا رفتم تا تغییر در رواندا را ببینم. من از ماجرا خبر داشتم، اما حس نمی‌کردم که این خبر بتواند همه‌ی حرف‌ها را برای من بازگو کند. رواندا مرا در خود فرو برد و روزنه‌ی دیگری از تحقیق و جستجو در مورد ماهیت انسان را برایم باز کرد. برای اولین بار بود که از هیأت یک محقق جستجوگر برای پیدا کردن افرادی خاص به عنوان مسئول نسل‌کشی‌ هولناک دوران خود، به هیأت فردی تبدیل شدم که ماهیت پیچیده‌ی انسان را مطالعه می‌کند و تلاش می‌کند که گره‌ اصلی در پشت ابهاماتی را بشناسد که انسان در چهر‌ه‌ی خود پنهان دارد.
فیلیپ می‌گوید: چهره‌ی رهبران رواندا آمیزه‌ای از یک تناقض برای من است: اینها را مسیح خطاب کنم یا شیطان؟ آنجا قضاوت یکسان نیست. دیدگاه غربی ما همه چیز را از عینک کلیشه‌ای حقوق بشری نگاه می‌کند. این مفهوم را خود ما هنوز هم به خوبی باز نکرده ایم. وقتی ماجرای ابوغریب افشا شد و یا وقتی داستان‌های هولناک از افغانستان به مطبوعات کشانده شد و یا قبل‌تر از آن، وقتی خبرهای ویتنام به دنیا پخش شد، سوال‌های حقوق بشری ما بی‌پاسخ ماندند. به همین دلیل، من برای اولین بار با عینک حقوق بشری نتوانستم ماجرای رواندا را درست اندازه‌گیری کنم. این سخن اندکی سنگینی دارد و درک آن دشوار است. معمولاً در قضاوت‌های عاجل می‌گوییم که قاتل قاتل است و قتل عملی ضد حقوق بشری است. این حکم را خیلی سریع صادر می‌کنیم. اما دشواری کار اینجاست که نمی‌توانیم از این مرحله‌ فراتر برویم. در رواندا، آنکه را جمعی قاتل حساب می‌کنند و صد دلیل قناعت‌بخش برای آن دارند، جمعی دیگر به عنوان مسیح می‌شناسند و آنها هم، دلایلی برای خود دارند که ادعای شان را تقویت می‌کند.
فیلیپ می‌گوید: در رواندا متوجه شدم که ما اغلب با قضاوت‌های پیشینی که در ذهن خود داریم واقعیت‌ها را تحلیل می‌کنیم. ما ارزش‌هایی را برای خود داریم که پایه و اساس قضاوت‌های ما قرار می‌گیرند. اما واقعیت‌ها تنها در زمینه‌ها و شرایط خاص خود قابل درک و اندازه‌گیری اند. واقعیت‌ها انتزاعی و مجرد نیستند تا به طور انتزاعی و مجرد قابل فهم باشند. ما این معیار را در تمام قضاوت‌های خود رعایت نمی‌کنیم. تنها وقتی که مسأله با خود ما ارتباط داشته باشد، این معیار را به کار می‌بریم.
فیلیپ از ابراهام لینکلن به عنوان یک مثال یاد کرد: ابراهام لینکلن، بدون شک انسانی‌ترین چهر‌ه‌ی تاریخ امریکاست. او را برای جنگی که به آزادی بردگان منجر شد ستایش می‌کنند. اما این حرف نیز از او نقل شده است که می‌گفت: رهبران بزرگ دارای آرمان‌های بزرگ اند. او وقتی به قدرت رسید، فرمان جنگی را صادر کرد که در آن انسان‌های بی‌شماری کشته شدند. شاید هولناک‌ترین کشتار در تاریخ دنیا، همان کشتارهایی باشد که در جریان جنگ‌های داخلی امریکا اتفاق افتاد. فیلیپ گفت: همیشه از خود می‌پرسم که معیار حقوق بشری ما در این قضاوت کجا می‌شود؟ ابراهام لینکلن، پس از جنگ‌های داخلی، آمد و فضای تازه‌ای را باز کرد: عبور از انتقام، رسیدن به سازش و همزیستی‌ای که ما را در کنار هم قابل تحمل سازد. همه‌ی امریکاییان رنج‌های ابراهام لینکلن را درک می‌کردند، اما این اقدام او را ستودند. حد اقل امروز کسی نیست که این اقدام را ستایش نکند.
فیلیپ می‌گوید که من همین مقایسه را با رهبران رواندا پس از قتل عام هولناک آن کشور انجام دادم و اسم آنان را کنار اسم ابراهام لینکلن گذاشتم. ناگهان فریاد برآمد که این مقایسه درست نیست. برخی مرا مسخره کردند و با لحن توهین‌آمیز پرسیدند که چطور جرأت کرده ام ابراهام لینکلن را تا موقعیت رهبران رواندا بکشانم. برای من لحظه‌ای جالب و آموزنده بود. گفتم: اگر از منظر حقوق بشری نگاه کنیم، ابراهام لینکلن به همان اندازه محکوم می‌شود که رهبران رواندا. اما تحلیل‌ ما وقتی به ابراهام لینکلن می‌رسد او را در زمینه و بستر واقعیت‌های زمانش قرار می‌دهد و عملش را قابل توجیه می‌داند، اما وقتی به دیگران برسد، مفهوم حقوق بشر به عنوان یک کلیشه‌ی انتزاعی روی ذهن ما می‌نشیند و درک هر واقعیتی را برای ما دشوار می‌سازد.
***
فیلیپ از ذکر ماجرایی که در مقایسه‌ی ابراهام لینکلن و رهبران رواندا شاهد شده بود، می‌خواست درک خودش از واقعیت پیچیده‌ی نسل‌کشی‌ رواندا را بیان کند. او گفت: قتل‌عام‌های اجتماعی شاید برای آغاز خود منتظر یک فرمان یا فتوا باشند، اما از آن مرحله‌ی آغاز که گذشتند، دیگر کسی منتظر کسی نمی‌نشیند. در قتل‌عام‌های اجتماعی از نوع آنچه در رواندا اتفاق افتاد، در واقع تاریخ دوباره زنده می‌شود و به شکل پنهان در چهره‌ و سیمای هر فرد ظاهر می‌شود. در رواندا رییس ارتش نبود که فرمان مرگ صادر کند و سربازان دستورهای او را اجرا کنند. آنجا یک انفجار باورنکردنی بود. همه‌ کس به جان همه‌ کس افتاده بود و کسی در کشتن درنگ نمی‌کرد. آیا این کشتار تنها به خاطر فتوایی بود که از مقام بالا صادر شده بود؟
فیلیپ می‌گوید: در رواندا، قتل در سطوح پایین جامعه اتفاق افتاد: داکتر و انجنیر و معلم و همسایه و حقوقدان و فعال حقوق بشری و حتی همسران به میدان نسل کشی وارد شدند. انسان حرمت خود را از دست داده بود و قتل برای کسی کراهت نداشت. اینجا حادثه‌ای بود که ریشه‌هایش در عمق یک تاریخ نهفته بود. تاریخ برای شما حس دیگری خلق می‌کند. تاریخ از نکته‌هایی سخن می‌گوید که غیرقابل بخشش اند. وقتی با قتل بی‌رحمانه‌ای از نوع رواندا مواجه می‌شوید باید درنگ کنید و از خود بپرسید که چرا؟... اینجا محکوم کردن عملی ساده است، اما به همان سادگی قابل اعتنا هم نیست.
معمای ذهنی فیلیپ در نسل‌کشی رواندا، تفکیک چهره‌ی قربانی و قاتل بود. در رواندا تفکیک این دو چهره ناممکن جلوه می‌کرد. بعدها وقتی دادگاه‌های محلی گاچاچا ایجاد شد تا به جنایت‌های رواندا رسیدگی شود، افراد با میل خود می‌آمدند و لب به اعترافات هولناک باز می‌کردند. این اعترافات از نهایت صمیمیت و سادگی اجرا می‌شد. کسی آنها را وادار نمی‌کرد. تنها گفته شده بود که آنچه اتفاق افتاد، جنایت بود و هیچ کسی به عنوان فرد در آن مقصر نیست. افراد بروند و بگویند که چه کرده اند و از بازماندگان قربانیان بخواهند که آنها را ببخشند.
فیلیپ می‌گوید که همین نکته‌ی ساده، رازهای پشت پرده‌ی قتل عام رواندا را نیز بازگو می‌کند: افراد به همین سادگی که امروز حاضر می‌شوند اعتراف کنند روزی به همان سادگی مرتکب هولناک‌ترین قتل عام بشری شده بودند. فیلیپ، حتی جادوی رادیو را که چگونه توانست مردم هوتو را به جان مردم توتسی بیندازد یاد کرد. مردم به رادیو اعتماد دارند و نوعی احترام به سخنانی قایل اند که از رادیو پخش می‌شود. همین اعتماد و احترام مردم نسبت به رادیو بود که وقتی شنیدند رییس جمهور شان توسط توتسی‌ها به قتل رسیده و وقتی رادیو با صدای جادویی خود به آنان فرمان می‌داد که وارد عمل شوند، هیچ کسی دریغ و درنگ روا نداشت. فیلیپ می‌گوید که در رواندا شما پیچیدگی جنایتی را نمی‌بینید که در اکثر کشورهای متمدن امروز وجود دارد. آنجا معصومیت و جنایت با هم آمیخته می‌شوند، معصوم‌ترین انسان جانی‌ترین انسان است و جانی‌ترین انسان معصوم‌ترین انسان.
***
فیلیپ نقش سیاست را نیز در پیچیدگی قتل عام رواندا برجسته می‌کند. او می‌گوید رد پای نسل‌کشی رواندا تا زمان استعمار بلژیک کشانده می‌شود. اولین بار بلژیکی‌ها بودند که جامعه‌ی بدوی و ساده‌ای را با مرزبندی خودساخته‌ی هوتو و توتسی از هم جدا کردند. زمان اندکی نبود. سال‌ها، یکی پیهم، این جداسازی بر روان مردم سایه انداخت. برای مدتی هیچ کسی از این جداسازی چیزی نمی‌دانست. تبعیض و تحقیر نژادی، تحت نام توتسی و هوتو، ریشه در همان امتیازات اندکی داشت که استعمار بلژیک برای عده‌ای در برابر دیگری قایل شده بود. بعدها، بلژیکی‌ها رفتند و پای فرانسوی‌ها و امریکایی‌ها در ماجرا دخیل شد. مرزبندی از میان نرفت. برعکس، به عاملی برای پرسش از گذشته نیز تبدیل شد. وقتی شما به رواندا می‌رفتید، هیچ تفاوت برجسته‌ای میان دو هوتو یا دو توتسی‌ یا هوتو و توتسی نمی‌یافتید. چیزی نبود که واقعاً یکی آن را امتیاز حساب کند و دیگری از آن امتیاز محروم باشد. فقر مال مشترک همه بود. اما سیاست اینجا هم نقش خود را بازی می‌کرد و عده‌ای حس می‌کردند که در بستر همین جامعه‌ی فقیر جایی برای جولان‌های سیاسی خود دارند.
فیلیپ گفت: وقتی به جامعه‌ای مثل رواندا برخورد می‌کنید از قلب مردم نپرسید، از آنچه انجام می‌دهند بپرسید. مردم در قلب خود چیزی دارند که شاید هیچگاهی مجال نمی‌یابند آن را تبارز بخشند. آنها اغلب شکار عمل خود اند. عمل برای آنها قابل درک است و خود شان نیز تنها در عمل خود قابل درک اند. حکومت همان مرجعی است که عمل‌های مردم را جهت می‌دهد و مردم را از طریق عمل آنها به هم وصل می‌کند. فیلیپ می‌گوید: این نکته را شما از وضعیت کنونی رواندا می‌توانید درک کنید. آنجا به خانواده‌های عجیبی برخورد می‌کنید: یک هوتویی رفته و در دادگاه گاچاچا اعتراف کرده و اکنون آمده در آشپزخانه‌ی توتسی کار می‌کند و برای او غذا آماده می‌کند و خانه‌اش را پاک‌کاری می‌کند تا به این وسیله بگوید که از عمل خود پشیمان است. اما می‌دانید که همین فرد در دادگاه چه اعترافی کرده است؟ ... او تمام اعضای این خانواده را با چاقوی بلند ذبح کرده است و یا همه را به طور یکجایی داخل گودال انداخته است و یا همه را در اتاقی انداخته و آتش زده است.
فیلیپ با خانواده‌هایی برخورد کرده است که قاتلان شان را پیش انداخته و همه جا می‌گردند که حد اقل نشان دهند که جسد یا استخوان‌های قربانیان را کجا انداخته اند. قاتلان با حالت عادی و معصومانه، پیشاپیش آنها حرکت می‌کنند و گویی که گم‌شده‌ای را می‌پالند! فیلیپ وقتی به اینجا رسید، مثل آنکه سوالی گلویش را فشار می‌دهد، با لحن محکم پرسید: اینجا چیست؟ .... بالاخره، شما در اینجا چه حکمی دارید و چه قضاوتی می‌کنید؟
***
فیلیپ داستان رواندا را از منظری دیگر نیز نگاه می‌کند: مردم همیشه پراگماتیست اند. آنها به جنبه‌های عملی هر چیزی نگاه می‌کنند. کار سیاست این است که این عمل را برای مردم نشان می‌دهد و یا آنها را در دریافت و انجام این عمل رهنمایی و رهبری می‌کند. وقتی سیاست در رواندا از بهره‌برداری سیاسی از احساسات مردم دست کشید، مردم به خود شان واگذار شدند و مردم راه‌حل‌های خود را با همان معیارهای زندگی عملی خود پیدا کردند: ما ناگزیریم زندگی کنیم! فیلیپ با کسانی برخورد کرده بود که می‌پرسیدند: وقتی اینها اعتراف می‌کنند و خود شان می‌دانند که کار بد کرده اند و حاضر اند برای جبران آن هر مجازاتی را قبول کنند، دیگر ما چه کاری داریم با آنها انجام دهیم؟ ... آیا انتقام و عمل بالمثل راه خوبی است؟.... من کسی را دیدم که خیلی ساده پرسید: اگر من او را همانگونه بکشم که پدر و مادرم را کشت، آیا می‌توانم پدر و مادرم را زنده کنم؟
فیلیپ نقش روشنفکران و آگاهان جامعه را نیز در حادثه‌ی رواندا به خوبی درک کرده است. این حادثه به حدی تکان‌دهنده و شوکه‌آور بود که هیچ کسی تا زمان‌های زیاد از تکانه‌های آن به خود نیامد. نظامی‌ها خود شان شوکه شدند و وحشت کردند، سیاستمداران وحشت کردند، روشنفکران و آگاهان نیز وحشت کردند. باورنکردنی بود که یک بار چنان چیزی اتفاق بیفتد که با هیچ شوخی‌ای در تاریخ بشر نمی‌شد برای آن تفسیر و توجیه پیدا کرد: روزانه هشت هزار انسان، صد روز، جمعاً هشت صد هزار انسان!
مردم عادی همیشه زندگی کردن را در اولویت ترجیحات خود دارند. گاهی روشنفکران و آگاهان و سیاستمداران جامعه این خصیصه‌ی طبیعی در زندگی مردم را در جهت مثبت و نیکو استفاده می‌کنند و گاهی در جهت منفی و بد. روشنفکران و آگاهان گاهی مردم را از راه‌حل‌های عملی که برای زندگی خود دارند باز می‌دارند و آنها را به جاهایی می‌کشانند که خود شان نمی‌خواهند. روشنفکران و آگاهان جامعه با مردم پیوندی حلقه‌وار دارند. یک نفر به چند حلقه وصل است و هر حلقه به نوبه‌ی خود به چند حلقه‌ای دیگر وصل است. تأثیرگذاری هم به همین گونه صورت می‌گیرد. مسئولیت دشوار روشنفکران و آگاهانی که در حلقه‌ی مرکزی‌تر قرار می‌گیرند این است که هیچگاهی کاری نکنند که جریان رابطه و عمل مردم در سطوح پایین به انحراف بیفتد. فیلیپ می‌گوید که گاهی همین حلقه‌ی مرکزی است که کار مردم را پیچیده‌تر می‌سازد.
***
فیلیپ از عدالت نیز سخن می‌گوید: به عقیده‌ی او، عدالت حقوقی در چوکات قانون چیزی است و عدالت در زندگی و رابطه‌های واقعی مردم چیزی دیگر. وقتی به قاضی مراجعه می‌کنید از هیچ چیزی حاضر نیست گذشت کند. او این کار خود را عین اجرای عدالت می‌داند. اما وقتی به میان مردم می‌روید عدالت مفهوم عینی‌تر و ملموس‌تر پیدا می‌کند. سازش‌کاری و فراموش‌کاری نیز در رابطه‌های مردم به معنای عدالت است. مردم وقتی حاضر نمی‌شوند مجازات سنگینی را اجرا کنند، فکر می‌کنند به عدالت رفتار کرده اند. در رواندا من با کسان زیادی مواجه شدم که وقتی می‌پرسیدم راه‌حل تان برای عبور از این بحران چیست، می‌گفتند: ما باید یاد بگیریم که زندگی کنیم. چقدر آدم‌ها را باید بکشیم؟... اگر قرار باشد به شماره‌ی هر قربانی یک قاتل را اعدام کنیم، کسی در رواندا باقی نمی‌ماند... چقدر را باید به زندان بیندازیم؟ ... مصرف اینها در زندان باید از کجا گرفته شود؟ ... چقدر را باید از کشور دور بیندازیم؟ ... کیست که اینها را در کشور خود جای دهد؟.... فیلیپ این سوال‌ها را به عنوان درک دیگر خود از تصویر پیچیده‌ی رواندا بیان می‌کرد.
دور تکراری قتل و انتقام و عقده و نفرت، نسل‌های جامعه را یکی پشت هم شکار می‌کند. شما وقتی کسی را به انتقام می‌کشید، حسی را به فرزندان و نسل‌های بعدی او منتقل کرده اید که باید او هم در پی انتقام باشد. اگر مجال هم پیدا نکند که دست به انتقام بزند، مطمین باشید که با شما داخل رابطه‌ی دوستانه و سالمی نمی‌شود که از آن بتوانید به سمت خوشبختی مشترک حرکت کنید. راه حل رواندا، راه حل خیلی جالبی بود: قاتل را نکشید، از قاتل انتقام نگیرید، اما قاتل را توجیه هم نکنید و برایش مقام و منزلت هم ندهید. فیلیپ گفت: در اکثر جاها وقتی مردم صدای انتقام و مجازات بلند می‌کنند تنها به این دلیل نیست که خود شان تشنه‌ی انتقام و مجازات اند، بلکه به این دلیل هم هست که قاتلان با پررویی می‌آیند و مقام و منزلت می‌یابند و بر قربانیان و بازماندگان قربانیان خود طعنه می‌فروشند.
***
راه حل چیست؟ چگونه می‌شود به معنای واقعی جامعه‌هایی را که گرفتار کینه‌ و نفرت‌های نژادی و اتنیکی اند، به جامعه‌ی مدنی و دموکراتیک عبور داد؟ ... فیلیپ راه حل آن را در احترام رأی و حقوق فردی می‌داند. مفهوم فردیت برای او معنای زیادی دارد. شما اکثریت و اقلیت‌های دموکراتیک را نمی‌توانید به نژاد و اتنی خاصی نسبت دهید. شما سیاست هوتویی و توتسیایی ندارید. شما اقتصاد هوتویی و توتسیایی ندارید. راه حل این است که کسی بیاید و بگوید که از چه راهی برای نان و غذا و سرپناه هوتویی و توتسیایی چاره می‌یابد.
فیلیپ می‌گوید: هیچ چیزی برای عبور از بحران‌هایی که به جنگ و فاجعه‌های اتنیکی و مذهبی و امثال آن منجر می‌شود، ضروری‌تر و مهم‌تر از دموکراسی نیست. او گفت: کشورهایی را دیده ام که روشنفکران شان می‌گویند ما از لحاظ فرهنگ و ساختارهای اجتماعی و زمینه‌های اقتصادی آماده‌ی پذیرش دموکراسی نیستیم. این حرف درستی نیست. دموکراسی همان راهی است که شما را کمک می‌کند که از فرهنگ و مناسبات و شرایط نامساعد عبور کنید. کشورهایی که در گذشته توانسته اند با حکومت‌ها و ساختارهای غیردموکراتیک به رفاه و خوشبختی برسند مال تاریخ اند. نمونه‌های آن حکومت‌ها را نمی‌شود در زمان حال انتقال داد و بهانه‌ای برای تداوم دیکتاتوری و استبداد ساخت.
استفاده‌ی رهبران رواندا از مشوره‌های متخصصان خارجی نیز تجربه‌ی جالبی بود. آنها از کشورهای خارجی خواستند که پیش از کمک‌های اقتصادی، متخصصان خویش را بفرستند که این حکومت را در رسیدگی به مشکلات و دشواری‌های اداری و حکومتی آن کمک کنند. این مشاوران در اتخاذ سیاست‌های سالم توسط رهبران رواندا نقش مهمی بازی کردند.
فیلیپ می‌گوید: عدالت همان سازشی است که مردم در زندگی واقعی خود به آن می‌رسند. وقتی به این دریافت مردم احترام صورت گیرد و حکومت مطابق به این دریافت مردم، کوشش کند زمینه‌های رفاه و آسایش و امنیت آنان را فراهم سازد، دموکراسی نیز تأمین شده است. تجربه‌ی رواندا تجربه‌ی سنگین و پرهزینه‌ای است. هر کشوری که در وضعیتی مشابه با رواندا قرار داشته باشد، می‌تواند از آن نکته‌های زیادی را بیاموزد.
آنانی که قربانیان اصلی فاجعه اند، بیش از همه به فضای امن و آرام ضرورت دارند. دامن زدن به کینه‌ها و نفرت‌های نژادی در جوامعی که همه‌ی مردم آن قربانی جنگ‌های نژادی و اتنیکی اند، زمان فاجعه را بیشتر می‌سازد. این سخن فیلیپ، پایان روایت او از رواندا بود.

باز هم وقوع حادثه ای دیگر جامعه خبرنگاران افغانستان را تکان داد.

2010-09-06T18:59:00.004+04:30

حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان دستور داده است تا در مورد قتل یک خبرنگار افغان در کابل، تحقیق شود.
حامد نوری یکی از خبرنگاران تلوزیون ملی افغانستان، شب گذشته بر اثر ضربات ناشی از چاقو از پای در آمد. به نقل از منابع موثق، شب گذشته زمانی که آقای نوری در راه بازگشت به منزل بوده، توسط افراد ناشناس کشته شده است.
هر چند مقامات مسوول پیرامون علل این حادثه تا کنون اظهار نظر نکرده اند و افشای جزئیات حادثه را به بعد از مراحل تحقیق محول نموده اند؛ اما بیم آن می رود که قتل نوری مانند خبرنگاران دیگر در هاله ای از ابهام و تردید باقی بماند.
شواهد و قرائن حاکی از این است که افغانستان سرزمینی شدیدا ناامن برای خبرنگاران افغان محسوب می شود؛ طی سالهای اخیر بیش از دوازده خبرنگار افغان در نفاط مختلف افغانستان کشته شده اند.
مرگ برخی از این خبرنگاران مانند آقای سلطان منادی و اجمل نقشبندی را که منجر به رهایی همکاران خارجی شان و کشته شدن آنان گردید؛ ناشی از عوامل سیاسی خوانده اند، برخی دیگر را برگرفته از خصومت های شخصی و عده ای دیگر تاکنون روشن نشده است که چرا و بر چه اساسی کشته شده اند؛ اما آنچه واضح و مبرهن است، طفره رفتن نهادهای عدلی و قضایی دولت افغانستان از پیگیری قاطع و جدی چنین رویدادهای تاسف بر انگیز است.
اختطاف، تهدید و لت و کوب خبرنگاران افغانی به پدیده ای رو به رشد مبدل گردیده است. بر اساس آمار نشر شده، در سال جاری 70 مورد از موارد تهدید خبرنگاران به ثبت رسیده است؛ علاوه بر این آمار، قتل مرموز خبرنگاران افغانی، کار گزارشگران و خبرنگاران افغانی را در درون مرزهای این کشور سخت تر کرده و به چالش کشانده است و خبرنگاران را به بزرگتریگن قربانیان آزادی بیان در افغانستان مبدل کرده است.

زهرا سادات

انفجار انتحاری در کویته پاکستان، قربانیان قدس

2010-09-04T16:14:00.004+04:30

‭

پلیس شهر کویته پاکستان می گوید حمله یک بمبگذار انتحاری به صف شیعیانی که در راهپیمایی روز قدس شرکت کرده بودند موجب کشته شدن دست کم چهل و دو نفر شده است.
در این حمله حداقل هشتاد نفر نیز مجروح شده اند.
تلویزیون پاکستان تصاویر هرج و مرج پس از انفجار در محل بمبگذاری را نشان داده است.
علامه عباس کمیلی، یکی از رهبران شیعیان لاهور طی سخنرانی در یک کانال تلویزیونی مردم را به آرامش دعوت کرده و گفت این حملات تلاشی برای شوراندن شیعیان و سنی ها علیه یکدیگر است.
شیعیان پاکستان یک پنجم جمعیت این کشور را که به 160 میلیون نفر می رسد، تشکیل می دهند.
راهپیمایی در کویته یکی از چندین راهپیمایی بود که به مناسبت روز قدس در پاکستان برگزار می شد.
اگر چه هنوز کسی مسئولیت این بمبگذاری را به عهده نگرفته است، مقامات پاکستانی دست داشتن یک گروه افراطی طرفدار طالبان در این حمله را رد نمی کنند.
شهر کویته تا کنون به دفعات صحنه شورش های ملی گرایانه و نیز حملات فرقه ای توسط گروه های طرفدار طالبان بوده است.
انفجار بمب در کویته دومین حمله ای است که در طی سه روز اخیر مسلمانان شیعه پاکستان را هدف قرار داده است.
دو روز قبل (اول سپتامبر) بمبگذاری در لاهور موجب کشته شدن نزدیک به چهل نفر شد.
طالبان پاکستانی مسئولیت این انفجار را به عهده گرفته بودند.

طالبان یک زن را به اتهام داشتن رابطه نامشروع 'اعدام' کردند

2010-08-09T18:00:00.004+04:30

به نظر می رسد که برخورد طالبان با زنان همچنان مانند گذشته است

طالبان یک زن بیوه را به اتهام داشتن رابطه نامشروع در ملاء عام در افغانستان اعدام کرده اند.

مقامهای دولتی در ولایت بادغیس، واقع در شمال غرب افغانستان، گفته اند که یک زن چهل و هشت ساله که شوهرش چند سال پیش کشته شده بود، اخیراً به اتهام باردار شدن از مرد دیگری توسط افراد طالبان دستگیر شد و پس از محاکمه توسط یکی از افراد این گروه، به ضرب گلوله به قتل رسید.

این زن بیوه ظاهرا با مردی که به او وعده ازدواج داده بود ارتباط برقرار کرده و از او باردار شده بود.

حکم اعدام این زن روز یکشنبه به اجرا گذاشته شد و عبدالجبار، یک مقام پلیس بادغیس، به بی بی سی گفته است که طالبان نخست این زن را در حضور مردم دویست ضربه شلاق زدند و سپس او را به ضرب گلوله کشتند.

گفته شده است که چند روز پیش از کشته شدن این زن، جنین شش ماهه او به دلایلی که مشخص نشده سقط شده بود.

عبدالجبار گفت: "این زن بیچاره بیوه بود و از کسی به او گفته بوده که با او ازدواج می کند بعد حامله شده بوده است. اما مردی که به او وعده ازدواج کرده بود، فرار کرده و گروه ظالم ملا یوسف (فرمانده طالبان) او (زن) را دستگیر می کند و آن مرد را هم دستگیر می کند، مرد با دادن پول آزاد می شود، ولی (فرمانده طالبان) زن را برای چند شب و روز زندانی می کند."

این مقام پلیس گفت: "بعد (ملا یوسف) علیه این زن حکم اعدام صادر می کند و امروز (یکشنبه، ۱۷ اسد/مرداد) ساعت ۹ و سی دقیقه او را در محضر عام بیش از دویست دره (شلاق) می زند و بعد با شلیک گلوله او را از بین می برد."

عبدالجبار گفت که طالبان این زن را در منطقه ای موسوم به "قادس" اعدام کردند که به گفته او، خارج از کنترل دولت است و به همین دلیل نیروهای دولتی نتوانستند از اعدام او جلوگیری کنند.

این مقام پلیس گفت که قادس منطقه ای دور دست و کوهستانی واقع در نزدیکی مرز ولایت بادغیس و ولایت هرات است و دولت بر آن حاکمیت موثر ندارد.

به گفته او، مقامهای دولتی تلاش کردند که از اعدام این زن جلوگیری کنند اما موفق نشدند.

عبدالجبار افزود که پس از کشته شدن این زن، جسد او با همکاری مردم و سران قومی به منطقه تحت حاکمیت دولت منتقل و به خاک سپرده شد.

این عمل غیرقانونی و به صراحت تخطی از حقوق بشر است. اگر خانمی متهم به جرمی هم باشد، ما نهادهای قانونی داریم که با آن برخورد کنند. هر فردی نمی تواند قضاوت کند

سیما ثمر

در نخستین واکنش ها به اعدام این زن، سیما ثمر، رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، آن را "عملی غیرقانونی" خوانده و آن را به عنوان "تخلف از حقوق بشر" محکوم کرده است.

خانم ثمر گفت: "این عمل غیرقانونی و به صراحت تخطی از حقوق بشر است. اگر خانمی متهم به جرمی هم باشد، ما نهادهای قانونی داریم که با آن برخورد کنند و هر فردی نمی تواند قضاوت کند."

مقامهای امنیتی در ولایت بادغیس می گویند که از سوی دولت مرکزی به آنها دستور داده شده تا روز دو شنبه عملیاتی را با هدف بازداشت عاملان کشتن ازن زن در منطقه ای که این قتل در آن صورت گرفته اجرا کنند.

این نخستین بار نیست که گروه طالبان زنی را به مرگ محکوم کرده و این حکم خود را به اجرا می گذارند.

چهار سال پیش نیز افراد وابسته به این گروه زن دیگری را در ولایت زابل به اتهام "جاسوسی" برای نیروهای آمریکایی تیرباران کرده بودند.

همچنین اخیرا در ولایت ارزگان یک دادگاه طالبان دختر هجده ساله ای را به اتهام فرار از خانه شوهرش محکوم به بریدن گوش و بینی کرد در حالیکه این زن جوان تا آن زمان شوهرش را ندیده بود.

حکم بریدن گوش و بینی این دختر توسط شوهرش، که گفته می شود از جنگجویان طالبان است، در دامنه کوهی در ارزگان به اجرا درآمد.

این دختر عایشه نام دارد و به آمریکا رفته تا با عمل جراحی پلاستیک سلامتی گوش و بینی اش را بازیابد.

ماجرای قطع گوش و بینی عایشه به طور گسترده در رسانه های جهانی منعکس و با محکومیت گسترده مواجه شد.

هنگام حکومت طالبان بر افغانستان، زنان این کشور از بسیاری از حقوق اجتماعی محروم و با فشار فراوان از سوی حکومت مواجه بودند.

بی بی سی

یک طالب تجاوز میکند و دیگری بنام حکم الله شلاق میزند و برای دل شان که بعد از تجاوز سرد شود تیر باران میکند

آغاز تحقیقات در باره قتل ۱۰ امدادگر در بدخشان

2010-08-07T23:42:00.002+04:30

پلیس ولایت بدخشان در شمال شرق افغانستان گفته که تحقیقات و همچنین عملیات جستجو را برای ردیابی قاتلان ۱۰ امدادگر آغاز کرده است.

اجساد آنها، که شامل هشت فرد خارجی و دو افغان هستند، عصر روز جمعه، ۱۵ اسد/مرداد از منطقه جنگلی در گذرگاه "شارون"، در نزدیکی مرز میان ولایت نورستان و بدخشان کشف شد.

آقا نور کین‌توز، فرمانده پلیس ولایت بدخشان به بی بی سی گفت بر اساس اسنادی که از این افراد به دست آمده، آنها شامل شش آمریکایی، یک زن آلمانی و دو افغان هستند و فرد هشتم اسنادی نداشته ولی راننده آنها گفته او هم آمریکایی بوده است. به گفته فرمانده پلیس بدخشان، دو شهروند کشته شده آمریکایی زن بوده اند.

شماری از خبرگزاری ها گزارش کرده اند که یکی از این سه زن خارجی بریتانیایی بوده است، ولی فرمانده پلیس بدخشان آن را تایید نکرد.

همه این افراد کارمندان بخش چشم پزشکی یک سازمان غیردولتی خارجی موسوم به هیات معاونت بین المللی بوده اند. این سازمان در سایت اینترنتی خود نوشته است که برخی از این افراد برای چند دهه در افغانستان کار کرده بودند.

هیات معاون بین المللی جزئیات بیشتری در باره هویت کارمندان مقتول خود منتشر نکرده است.

این سازمان گفته است که این افراد به دعوت مردم ولایت نورستان، در شرق افغانستان عازم آن ولایت شده بودند و پس از انجام برخی کارهای صحی به سوی کابل بازگشت کردند، ولی بعدا خبر قتل آنها رسید.

فرمانده پلیس بدخشان گفت که مجموع افرادی که از کابل عازم نورستان شده بودند، ۱۱ نفر بودند و آنها حدود ۱۵ روز پیش از طریق ولایت پنجشیر، در شمال کابل به سوی نورستان سفر کردند. به گفته او، آنها در بازگشت از این ولایت در گذرگاه شارون، هنگام صرف غذا با هجوم افراد مسلح مواجه شدند.

آقای کین‌توز افزود که یکی از این ۱۱ نفر، که زنده مانده و راننده آنها بوده گفته است زمانی که مهاجمان همکاران او را به ضرب گلوله به قتل رساندند، کلمه "اسلام" را به زبان راند و از قتل نجات یافت و برای ساعاتی اسیر مهاجمان بوده است.

فرمانده پلیس بدخشان گفت که این فرد خبر قتل همکارانش را به ماموران دولت رساند و سپس اجساد افراد کشته شده به کمک مردم محل و چوپانها پیدا شد.

مسئولیت قتل این افراد را هم گروه طالبان و هم حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار به دوش گرفته اند. طالبان در اعلامیه ای گفته اند که این افراد برای آمریکایی ها جاسوسی می کردند. فرمانده پلیس بدخشان هم احتمال دست داشتن شورشیان مسلح را در قتل آنها رد نکرد.

آقای کین‌توز افزود که کارمندان هیات کمک بین المللی بدون اطلاع پلیس و ادارات دولتی به ولایت نورستان سفر کرده بودند.

این سازمان قتل کارمندان خود را "بی معنی" خوانده و گفته است که این امر بر فعالیت های امدادی آن، که سالانه ۲۵۰ هزار نفر را تحت پوشش قرار می دهد، اثر منفی بجا خواهد گذاشت، اما این فعالیت ها متوقف نخواهد شد.

هیات کمک بین المللی از سال ۱۹۶۶ به این سو در افغانستان فعالیت دارد و عمدتاً خدمات پزشکی، از جمله چشم پزشکی انجام می دهد. شماری از بیمارستانهای چشم در افغانستان از حمایت این سازمان برخوردارند.

بدخشان از ولایات آرام افغانستان به حساب می آید، اما حادثه قتل این ۱۰ امدادگر نشان می دهد که دامنه ناامنی ها به این ولایت هم گسترش یافته است.
بی بی سی

2010-08-02T12:27:00.000+04:30

نشرات تلویزیون امروز به دستور حکومت افغانستان قطع گردید

در خبرنامه ریاست جمهوری افغانستان آمده است که ادامه کار این تلویزیون« خطر شدید به حاکمیت دولت» وارد می کند و به وزارت اطلاعات وفرهنگ دستور داده شده است تا در قطع نشرات این تلویزیون به« طور فوری »اقدام کند.

در پی فیصله شورای وزیران افغانستان نشرات تلویزیون خصوصی« امروز» ساعت 2:30 بعد از ظهر سه شنبه 5 اسد قطع گردید.

مرکز حمایت از خبرنگاران افغانستان تصمیم به توقف نشرات این تلویزیون را که با دستور مستقیم حکومت صورت گرفته محکوم می کند و براین باور است که هرگونه اتهامی در مورد تخطی های رسانه ای می بایست از از طریق کمیسیون بررسی تخطی های رسانه ای بررسی شود.

دلیل این اقدام از سوی دولت افغانستان فعالیت های تلویزیون امرور در « دامن زدن به اختلافات مذهبی» و« تلاش برای برهم زدن وحدت ملی» اعلام شده است.

زریالی نوبابی سخنگوی وزارت اطلاعات وفرهنگ گفت قطع نشرات تلویزیون امروز بر اساس دستور شورای وزیران صورت گرفته است.

اما نجیب الله کابلی رئیس تلویزیون امروز در گفتگو با مرکز حمایت از خبرنگاران افغانستان، قطع نشرات این تلویزیون را محکوم کرد و آن اقدامی بر اساس امتیاز خواهی از سوی شماری از عناصر داخلی و فشار ازسوی« ایران» عنوان کرد.

کابلی گفت این یک تصمیم عجولانه و قضاوت یک طرفه بود که دولت افغانستان در یک « معامله گری» دستور توقف نشرات تلویزیون امروز را صادر کرد و حتی پیش از این اقدام وی را درجریان نگذاشته بود.

رئیس تلویزیون امروز خاطر نشان کرد که شخص وی به هیچ عنوان به سانسور اعتقاد ندارد و هر آنچه که از طریق این تلویزیون انعکاس یافته است واقعیت های جامعه افغانستان بوده است.

برعلاوه نجیب الله کابلی گفت که او به دلیل سیاست های ایران در قبال مردم چندین تظاهرات طی سال جاری در شهرهای کابل، جلال آباد و هرات راه اندازی کرده بود و از همین رو حکومت ایران می خواهد با وی مخالفت می ورزد.

تا اکنون سفارت ایران در مورد این ادعای آقای کابلی اظهار نظری نکرده است.

تلویزیون امروز در 15 حوت 1386 در کابل آغاز به کار کرد و در این اواخر ده ولایت را در مرکز و شمال افغانستان زیر پوشش قرار داده بود.

همزمان با این، شورای وزیران افغانستان پخش دو برنامه در تلویزیون« طلوع» و تلویزیون« یک » را ممنوع اعلام کرد.

برنامه « دل و نادل» تلویزیون خصوصی « یک» و برنامه « بازی بخت» در تلویزیون خصوصی« طلوع» میباشد که محتوای این دوبرنامه به دلیل غیر اسلامی توصیف شده است.

پناهجویان افغان در استرالیا

2010-07-05T17:07:00.005+04:30

در حالی که روز پنجشنبه، مهلت قانونی دولت استرالیا برای بررسی نکردن پرونده های پناهجویان سریلانکایی به پایان می رسد و سه ماه به پایان مهلت قانونی عدم بررسی پرونده های پناهجویان افغانستان مانده، هفتاد و پنجمین کشتی غیر قانونی از ابتدای سال روان میلادی، حامل پناهجویان افغانستان، روز شنبه به آب های استرالیا رسیده و پناهجویان برای بررسی امنیتی و شناسایی هویت به بازداشتگاه جزیره ی کریسمس منتقل شدند، جایی که فعالان حقوق بشر استرالیا آن را گوانتاناموی مدرن نامیده اند.

در چند روز گذشته دولت استرالیا زیر فشار سنگین حزب لیبرال قرار دارد تا سیاست روشنی را برای توقف ورود غیر قانونی پناهجویان روی دست بگیرد. نخست وزیر جدید استرالیا خانم ژولیا گیلارد اعلام کرده که بزودی سیاست جدید دولت خود را اعلام خواهد کرد و اما پیش از آن از مردم استرالیا خواست که بدون در نظر گرفتن مسایل سیاسی و سانسور خود، نظرات و دیدگاه های خود را درباره ی پناهجویان ارایه کنند.

در این روزها کشاکش شدیدی میان گروه های سیاسی بويژه گروه سبزها به عنوان مدافعان حقوق پناهندگان و حزب لیبرال استرالیا به عنوان مخالفان در جریان است. حزب لیبرال استرالیا می گوید دولت در توقف ورود غیر قانونی "مردمان کشتی" یا همان پناهجویانی که با کشتی از مالزی یا اندونزی خود را به آب های استرالیا رسانده اند، ناکام بوده است. این حزب خواستار بازگشت هزاران پناهجوی افغانستان به افغانستان شده است. این حزب همچنین خواستار بازگشت به سیاست دولت دست راستی این کشور مبنی بر عدم صدور ویزای دایم می باشد.

گروه سبزها و فعالان حقوق بشر و بويژه حقوق پناهندگان و پناهجویان، برخورد لیبرال ها را برخوردی راسیستی می دانند.

ک فعال سبز بنام سارا هانسون یونگ می گوید دولت استرالیا که کنوانسیون های مختلف را امضا کرده، موظف به حفظ حقوق پناهجویان است. او می گوید در افغانستان هزاره ها را می کشند به این دلیل ساده که آن ها هزاره اند. بيشتر پناهجویان افغانستان در استرالیا هزاره ها هستند که بصورت تاریخی مورد تعقیب و آزار و اذیت حاکمان قرار داشته اند.

جک اسمیت یک فعال حقوق بشر استرالیا گفته است که نخست وزیر خیال می کند که دولت حامد کرزی از هزاره ها حمایت می کند. او می افزاید، هزاره ها بدلیل عملکرد نژادی کرزی از افغانستان فرار کرده اند. او امضای هر گونه قرارداد با کرزی را برای بازگرداندن پناهجویان هزاره، مضحک و خنده دار خواند.

فعالان حقوق بشر به دولت استرالیا هشدار داده اند که با براه اندختن بحث پناهجویان، موجی از نژادپرستی را میان استرالیایی ها دامن زده است. آنان می گویند سهم استرالیا در پذیرفتن پناهنده نسبت به کشورهای دیگر بسیار ناچیز است.

فعالان حقوق بشر، بازداشتگاه جزیره ی کریسمس را یک گوانتاناموی مدرن می داند، جایی که صد ها پناهجو در بازداشت بسر می برند.

دیده بان حقوق بشر مستقر در نیویورک نیز با انتشار بیانیه ای ضمن اشاره به اینکه وضعیت حقوق برخی از گروه های قومی در افغانستان و سریلانکا وخیم است، از دولت استرالیا خواسته بررسی پرونده های پناهجویان را روی دست بگیرد. این سازمان می گوید عدم بررسی پرونده های پناهجویان افغانستان و سریلانکا تبعیض است و مخالف قوانین و مقرراتی ست که استرالیا باید آن را اجرا کند.
عفو بین الملل نیز سه ماه پیش در بیانیه ای، تصمیم دولت استرالیا را برای به تعویق انداختن بررسی پرونده های پناهجویان افغانستان و سریلانکا به شدت محکوم کرده بود.

يک فعال حقوق بشر استرالیا می گوید، دولت استرالیا ادعا می کند شرایط در افغانستان برای پناهجویان خوب شده است. این همان کشوری ست که سربازان ما در آنجا کشته می شوند.

دولت استرالیا در حالی باید تصمیم خود را درباره ی سرنوشت هزاران پناهجوی افغانستان بگیرد که افغانستان تبدیل به جهنمی برای باشندگانش شده و دولت طالبانی- قبیله ای کرزی يکی از حامیان اصلی تروريزم و واپسگرایی می باشد.

کابل پرس

هزاره ها در خطر نابودی قرار دارند

2010-07-05T16:50:00.003+04:30

کابل پرس: William Maley استاد دانشگاه در استرالیا و یکی از کارشناسان مسایل افغانستان در تازه ترین نوشته ی خود در نشریه The Australianهشدار داده است که هزاره ها در افغانستان هدف حملات مرگبار طالبان می باشند. اين استاد دانشگاه با اشاره به خبری از خبرگزاری رویترز می نویسد 24 جون 2010 روز بدی برای Kevin Rudd (نخست وزیر پیشین استرالیا) بود و روزی بدتری برای 11 هزاره ی افغانستان. طالبان 11 هزاره را در ولایت ارزگان سربریدند و سرهای بریده ی آنان را کنار جسدشان گذاشتند.

يک نویسنده ی نيويورک تایمز هم با تاکید بر اینکه 11 هزاره در ارزگان به قتل رسیده اند، اشاره می کندکه این منطقه تحت کنترل پشتون های طالب است. William Maley در مقاله ی خود به کشتار گسترده ی هزاره ها توسط طالبان اشاره کرده و می نویسد چهره ی آسیای شرقی هزاره ها يکی از فاکتورهایی ست که آنان را به سادگی هدف حمله ی تبعیض آمیز قرار می دهد.

اين استاد دانشگاه استرالیا ادامه می دهد که در آگوست سال 1998 طالبان، دو هزار هزاره را در سه روز به قتل رسانده اند. چیزی که احمد رشید خبرنگار معروف پاکستانی از آن به عنوان "کشتار دسته جمعی در درنده خویی اش" یاد می کند.

کشتار دسته جمعی هزاره ها توسط پشتون های طالب در گزارشی مفصل بوسیله ی دیده بان حقوق بشر به عنوان" کشتار جمعی هزاره ها" مستند سازی شده است.

William Maley می افزاید پس از سال 2001 بسیاری از هزاره ها به آینده ای بهتر در افغانستان امیدوار شدند اما این امید در مجموع مُرد و بسیاری از بدنبال هزاره ها مکانی امن خارج از افغانستان هستند و در سال های اخیر بسیاری به استرالیا روی آورده اند.

اين استاد دانشگاه می افزاید متاسفانه استرالیا دیدی غیر واقعی درباره ی هزاره ها پیدا کرده و Kevin Rudd که تا 24 جون سال 2010 نخست وزیر استرالیا بود، در آخرین روزهای نخست وزیری مقرره ای را به تصویب رساند که بر اساس آن بررسی پرونده های پناهجویان افغانستان به مدت شش ماه به تاخیر خواهد افتاد. طبق این مقرره در مدت شش ماه تا بررسی جدید اوضاع افغانستان، هیچ پرونده ای از پناهجویان افغانستان به شمول اقلیت هزاره بررسی نمی شود و پس از شش ماه اين بررسی ها با معلومات جدید از افغانستان آغاز خواهد شد. يکی از دلایل مهم تصمیم دولت Kevin Rudd، علاوه بر نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری استرالیا، معلوماتی ست که فرستادگان دولت افغانستان به دولت استرالیا ارایه کرده اند. نمایندگان دولت افغانستان بويژه نمایندگانی از وزارت امور مهاجرین به کشورهایی که "کشورهای امن سوم " محسوب می شوند سفر کرده و معلوماتی را به مقامات این کشورها ارایه می کنند که بیشتر آن عاری از حقیقت می باشد. این نمایندگان به کشورهای دیگری مانند نروژ و سویدن نيز سفر کرده و باعث تغییراتی در سیاست های پناهنده پذيری اين کشورها شده اند. نمایندگان دولت افغانستان بويژه در معلوماتی که ارایه می دهند می گویند که هزاره ها در وضعیت بسیار خوبی بسر می برند. هزاره ها می توانند با توجه به مناطق امنی که دارند، درس خوانده و به کار و فعالیت بدون هيچ تهدیدی ادامه دهند. با اين وجود اخبار و گزارش ها کاملا خلاف آنچه نمایندگان دولت افغانستان ادعا می کنند می باشد. علی رغم اینکه مناطق هزاره نشین دارای امنیت ويژه ای می باشد، اما اين امنيت هر از چند گاه مورد حمله قرار می گیرد. ادامه ی حملات کوچی- طالبان به مناطق مختلف ولایت میدان و غزنی و کشتار و غارت و آتش زدن اموال و دارایی های مردم هزاره يکی از نمونه های آن است. مردم در ولایت دایکندی علاوه بر اینکه قربانیان تبعیض حکومت مرکزی می باشند، هر از چند گاه با تهدید جدی طالبان روبرویند. رسانه های مختلف بین المللی خبرهایی را هر از چند گاه منتشر می کنند که هزاره ها به شکل ويژه مورد هدف گروه هایی مانند طالبان قرار می گیرند.

استاد دانشگاه استرالیا و کارشناس مسایل افغانستان در انتهای نوشته ی خود می نویسد ممکن است Julia Gillard (نخست وزیر جدید) (با آغاز مجدد پرونده های پناهجویان پیش از شش ماه) در انتخابات مقداری رای از دست بدهد اما او عکس آنچه هزاره هایی که در هنگام آمدن او به دفتر نخست وزیری کشته شدند، سرش را از دست نمی دهد.

شرح مفصل از جنایات جنگی در یکاولنگ

2010-07-02T17:40:00.006+04:30

اشاره: پروژه ی عدالت افغانستان، گزارش نسبتا خوبی درباره ی جنایات انجام شده در افغانستان در سال 2005 منتشر کرد. گرچه در اين گزارش هيچ اشاره ای به جنایات حاد علیه بشریت در زمان شاهان ديکتاتور افغانستان نشده است، اما با اين وجود، جزو معدود گزارش هایی ست که می توان به آن استناد کرد. اين گزارش متاسفانه تاکنون در سطح وسیع در اختيار شهروندان افغانستان قرار نگرفته است. وبلاگ حقوق بشر در افغانستان وکابل پرس قسمت های مختلف اين گزارش را برای یادآوری جنایات انجام شده در افغانستان به مرور نشر می کند.

شرح حال مفصل از جنایات جنگی در یکولنگ در سال 2001

در ماه نوامبر 2000 برابر با عقرب 1379 خلیلی به دره صوف برگشت

در سی دسامبر برابر با جدی 1379 نیروهای جبهه متحد تحت امر خلیلی یکولنگ را گرفت

در هفت جون 2001 برابر با جدی 1379 نیروهای طالبان به فرماندهی ملا داد الله دو باره یکولنگ را گرفت

در 8 الی 10 جون 2001 / جدی 1379 طالبان اولین قتل عام را در یکولنگ انجام داد

در 20 جون 2001 / جدی 1379 نیروهای جبهه متحد طالبان را از یکولنگ اخراج کرد

در 12 فیبروری 2001 / دلو 1379 نیروهای جبهه متحد طالبان را در شیدان شکست داد

در 13 فیبروری 2001/ دلو 1379 نیروهای جبهه متحد بامیان را گرفت و خطوط اول شان در دره فولادی مستقر ساخت

17 فیبروری 2001 / دلو 1379 طالبان دو باره بامیان را گرفت

18 فیبروری 2001 / دلو 1379 طالبان حملات بر شیدان را سازمان دهی کرد

9 مارچ 2001 /18 حوت طالبان دست به تخریب مجسمه بودا در بامیان زد

14 مارچ 2001 /23 حوت دفتر بی بی سی در کابل بسته شد و خبر نگار بی بی سی بنام کیت کلارک اخراج گردید

23 مارچ 2001 / 3 حمل 1380 نیروهای جبهه متحد از دره فولادی به مرکز بامیان حمله ور شد

23 تقریبأ الی 30 مارچ طالبان دره فولادی را قتل عام کرد

30 مارچ 2001 /10 حمل طالبان دستور اخراج غیر نظامیان از دره فولادی را داد

در هفته اول ماه آپریل نظارت گر IDP گزارش مبنی بیجا شده گی دسته جمعی دره فولادی را داد

از 19 آپریل 2001 الی 3 می 2001 جنگ بین خطوط اول در دره فولادی و نیروهای جبهه متحد بر بامیان حمله کردند و طالبان بر شیدان از طریق بامیان حمله کردند. نیروهای شمال از سرخ دره و شیدان دفاع کردند.

در 29 آپریل 2001/ 9 ثور 1380 نیروهای متحد شمال اکملات هوای از میدان موقتی شبرتو بدست آورد

در 4 ماه می 2001/ 14 ثور طالبان میدان هوای شبرتو و شیدان را تصرف نمودند و خانه ها را آتش زدند و قتل عام را در منطقه مرتکب شدند

در 5 می 2001/ 15 ثور 1380 طالبان طرف نیک پیشروی کرد و نیروهای متحد شمال از فولادی شکست خوردند. و طالبان بر داگا حمله کردند و متحد شمال بطرف کیلگان عقب نشینی کردند.

در 5 می 2001/ 15 ثور 1380 نیروهای دوستم زاری را تصرف کرد

در 9 می 2001 19 ثور 1380 عبدالرزاق وزیر داخله درطالبان در یکولنگ دیده شد.

در 12 می 2001/ 22 ثور 1380 دوستم از زاری عقب نشینی کرد.

در 30 می 2001/ طالبان اعلان کرد که 1000نفر را در یکولنگ مستقر کرده است.

در 4 جون 2001/14 جوزا نیروهای شمال قوماندان طالبان بنام جهاد یار را در محاصره کردند و نیک را تصرف کردند.

در 6 جون 2001/ 16 جوزا نیروهای هوای طالبان یکولنگ را بمباران کرد و بمب ها به مرکز ولسوالی در شفاخانه و دفتر موسسه آکسفام و بازار اصابت کردند.

در 8 جون 2001/ 18 جوزا نیروهای طالبان تحت امر ملا داد الله از بامیان حرکت کردند.

در 9 جون 2001/ 19 جوزا نیروهای طالبان تحت قومانده داد الله نیروهای اتحاد شمال را در فیروز بهار شکست داد و بر کوه کینک حمله کردند.

در 10 جون 2001/ 20 جوزا طالبان تحت امر ملا داد الله برای بار سوم یکولنگ را تصرف کردند. و در 20 جوزا طالبان بازار کهنه یکولنگ را در دادند و ملا در از طریق رادیو شریعت اعلان کرد که امنیت در یکولنگ تأمین گردیده است.

در 15 جون 2001/ 25 جوزا نیروهای متحد شمال دو باره یکولنگ را تا مرز بین یکولنگ و بامیان تصرف کرد و در 25 جوزا طالبان شیدان و شبرتو را به آتش کشید. و بعد از عقب رانده شدند قتل عام را مر تکب شدند و ملا داد الله یکولنگ را میدان زون جنگ اعلان کرد و دیگر ولسوالی نیست و این گزارش از صدای رادیو شریعت به نشر رسیده بود.

در 22 جولای 2001/ 30 سرطان 1380 طالبان تحت امر ملا زوی بر منطقه کوه کنک حمله کرده و منطقه را به آتش کشیدند.

در 11 نوامبر 2001/ عقرب 1380 نیروهای متحد شمال مکررأ بامیان تصرف کردند و طالبان کنار زدند.

دوران شرکت قوماندانان ارشد طالبان در یکولنگ
ملا شهزاده (قوماندان نیروهای خطوط اول)

او قوماندان عمومی عملیاتی طالبان برای تصرف مجدد یکولنگ و متعاقبأ در قتل عام از 7 الی 10 جون 2001 شرکت داشت.

عبدالستار (قوماندان خط اول)

در تسخیر مجدد یکولنگ و قتل عام از 7 الی 10 جون 2001 شرکت داشت.

بتاریخ 11 الی 12 جون 2001 به عوض ملا شهزاده در یکولنگ تعیین گردید.

ملا عبدالرزاق (وزیر داخله)

در 4 ماه می و 4 ماه جون در عملیات یکولنگ شرکت داشت.

جهاد یار (قوماندان خط اول)

در ماه مارچ و آپریل در بامیان بود.

در 4 می و 4 جون عملیات یکولنگ را رهبری کرد.

ملا داد الله (قوماندان خط اول)

در 8 و 19 ماه جون 2001 عملیات یکولنگ و بامیان را رهبری کرد.

ملا فاضل (لوی درستیز قوای مسلح)

مسئوولیت استراتژی از اول الی آخر بعهده داشت و گاه گاهی از عملیات ها دیده میشد.

قاری احمد الله (رئیس استخبارات)

مسئوولیت وظایف استخباراتی را در تمام مدت به عهده داشت. مکررأ در جریان عملیات های عمده دیده شده است.

اظهارات شاهدان عینی از عملیات آتش سوزی
شاهدان بیان کردند که چگونه طالبان خانه ها و زیر بنا ها را در محل به آتش کشیدند.

A یک باشنده قول دولق چنین بیان کرد:

من یک دوکاندار در بازار کهنه هستم. در اول که طالبان یکولنگ را گرفتند آنها مردم بی گناه و بی دفاع را به قتل رساندند. و زمانیکه حزب وحدت شهر را گرفتند مردم به دوکانهای شان بر گشتند. و زمانیکه طالبان کنترول یکولنگ را در دست داشتند مردم بخاطر ظلم و بی رحمی شان از آنها نفر داشتند. در 19 جوزای 1380 برابر با 9 جون 2001 من یک مقدار سودا که شامل تکه و بوت بود از ولسوالی پنجاب آورده بودم و ساعت ده و نیم بجه صبح بدوکانم واقع در بازار کهنه رسیدم و مصروف چیدن اجناسم بودم و این زمانی بود که جنگ شدید در فیروز بهار جریان داشت. در ساعت 11 بجه صبح طالبان خط اول حزب وحدت را در هم شکست و در آن موقع هیچ مجالی برایم میسر نبود تا الاغهایم را به خانه ام ببرم و مجبور شدم 4 الاغم را در بازار رها کردم. و خودم به عقب کوه کته خانه فرار کردم. و حادثه را از مخفی گاه با چشمانم میتوانستم مشاهده کنم. دیدم که طالبان با 75 عراده موتر داتسن، 4 عراده موتر زیو و 8 هشت کارماز رسیدند و داخل بازار شدند. بعد از چند دقیقه مکث بخاطر اطمنان امنیت شان تمام اموال دوکانها را به موتر هایشان بار کردند و بعد پترول به دوکانها ریختاندند و آتش زدند. تمام شهر نو را در ساعت 4 ظهر به آتش کشیدند و تمام اجناس دوکانهای بازار کهنه را به موتر هایشان بار کردند. و تا ساعت 9 شب هنگامی که به خانه ام میرفتم تمام قضایا را مشاهده میکردم.

شاهد دیگر بنام T گفت:

در آخرین حمله در ماه جوزای همین سال زمانیکه طالبان شهر را گرفتند کل مردم از شهر فرار کرده به کوهها مخفی شدند. ما از کوهها میدیدیم که طالبان دره علی را در روز اول به آتش کشیدند و روز دوم فیروز بهار را به آتش کشیدند و روز سوم سرقل و روز چهارم بید مشکین و در روز پنجم سرکینک را به آتش کشیدند. و من تمام واقعات با چشمانم دیدم.

S یک باشنده کته خانه چنین بیان کرد:

دو روز قبل از آخرین جنگ زمانیکه خلیلی کنترول نیک را در دست داشت من بازار رفتم و دیدم که چند تا دوکان محدود توسط بمب تخریب شده بودند. اکثر دوکانها دروازه نداشتند و اجناس دوکانها بروی سرک هرطرف افتاده بودند. و خانه های اطراف دوکانها دست نخورده بودند و بعد من به شیدق رفتم. روز بعد شنیدم که طالبان آماده حمله بر نیک هستند و صدای فیر تا چاشت شنیدم میشد. و تمام این مدت را من در شیدق بودم. روز بعدی میخواستم به مرکز نیک بروم تا بیبینم که چه صورت گرفته است و من مرکز شهر را از بالای تپه مشاهده کردم که دود از مرکز نیک و بازار اطراف آن بلند بود. از وقتیکه من وضعیت را چنین دیدم با یک پسرم که با من بود فرار کردیم. ما دیدیم که طالبان با موتر هایشان در مرکز نیک و بازار بالا و پایین میرفتند. ازاین وضعیت من فهمیدم که نیروهای خلیلی فرار کرده اند و طالبان مرکز نیک گرفته است و آنقدر مطمئین نبودم که در منطقه بمانم. از جایی که ایستاده بودیم من خانه ام را در کته خانه دیده نتوانستیم. و همچنان دود بطور قابل ملاحظه از دره علی و سرقل بلند بود.

A یک باشنده دره سرخ چنین گفت:

در جریان جنگ همین سال من شاهد هستم که مرکز نیک را گرفته بود و کنترول داشت. طالبان یک تعداد مردم را اسیر گرفته بودند و بعضی شان را بقتل رساندند. شهر و خانه های مردم سوختانده شده بودند. نیروهای جبهه متحد قریه جات را در کنترول داشت. قفل خانه های مردم شکستانده شده بودند. زمانیکه طالبان خانه ها را آتش میزدند من در کوه عقب قریه دره سرخ بودم. آنها از دو نقطه به آتش زدن خانه ها شروع کردند. اول از لاره، دهن کنک و تاجکان شروع کردند و روز بعد از قرغان، زارین و سر کنک شروع کردند. آنها از این منطقه برگشتند زیرا نیروهای مخالف در چهارده و بعض کوهها موجود بودند. 25 موتر طالبها به زارین و 15 موترشان به غندی سنگ رفتند. مردم یکولنگ در طول همین مدت در کوهها بودند. روزیکه جنگ در فیروز بهار جریان داشت من در کوه عقب سر پرچوبک بودم و تمام حادثات را تا شکست نیروهای جبهه متحد و داخل شدن طالبان به شهر به چشم میدیدم. در قدم اول آنها شهر نو را در دادند.

محمد Z از کنر شاه و دره علی زمانیکه ایستاده بوده و طالبان در گرماگرم تخریب شهر نو بودند چنین بیان کرده است:

من درکوتل سیا نو مرز بین پنجاب و یکولنگ بودم. و ساعتهای 11 بجه صبح بود که دود از مرکز یکولنگ بلند شد. و منطقه ای که من بودم چهار ساعت دور از مرکز نیک فاصله داشت. ما در محل مرتفع بودیم و دود خوب مشاهده میشد. ولی فرق نمی توانستیم که آیا دود از بازار است و یا خانه های مسکونی. روز بعدی یک نفر از بازار آمد و گفت که طالبان بازار را در داده است. به آتش کشیدند دره علی از قریه مندیک شروع شد و تا سبز جوی ادامه یافت و در بین همین دو نقطه به تعداد 600 خانه همراه فاملین شان به شمول مکاتب، دفاتر و مساجد و هرچیزی به آتش کشیده شدند. در جریان آتش زدن آنها مردم تهدید و بالای شان فیر میکردند. حتی آنها ساکنین قریه را در کوهها با سلاح ثقیله و تانک میزدند. و تا فعلا شما میتوانید که علامات سلاح ثقیله طالبان را در منازل مسکونی و مزارع مردم مشاهده کنید اگرچه همه مردم غیر نظامی بودند. ما به هیچ گروه نظامی همکاری نداشتیم و با کار و غریبی خود مصروف بودیم.

--------------------------------------------------------------------------------

ویرانی ها و جنایات مختلف در یکاولنگ

بعد از عقب نشینی از یکولنگ نیروهای ملا داد الله بطرف غرب بامیان حرکت کردند. و آنها در تخریب قریه جات شیدان، قرغنتو و شیبرتو مبادرت ورزیدند. این تخریبات با وجود این واقعیت که آنجا برای یک ماه خالی از سکنه بود صورت گرفت. بعد از چند روز در محل نیروهای اصلی به بامیان برگشتند. طالبان نیروهای حمله و پیشروی را در شیدان جای که آنها گزمه بیشتر و تدارکات نظامی را انجام میداد مستقر کردند. ویرانی طالبان که در قلمرو شان بین شیدان و نیک نشان گر آنست که آنها در ماه جون تصمیم گرفتند که استراتژی عمدی از سوخته گی زمین باعث گردید که هشت کیلومتر قلمرو طالبان خالی از سکنه گردد.

شنبه 17 آوريل

--------------------------------------

ادامه ی جنایات طالبان در یکاولنگ

چهار پیره دار 18 نفر اسیر را به جرپایین بردند و احتمالا به همین تعداد نفر اسیر را گروپ دیگر نیز برده بودند. و دسته قاتلین مردم پشتون محل مسلح به یک پیکا و سه کلاشینکوف بودند. آنها بروی اسیران آتش کشوده همه را با گلوله بستند تا اینکه تمام شان به زمین افتادند و ظاهرا کشته شدند. یک نفر از این دسته قاتلین کشته شده ها را تفتیش کرد و در زبان پشتو گفت که تمام این هزاره های کافر مرده است و بعد از آن آنها بر موتر سوار شده رفتند.

چهار شنبه 7 آوريل 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات طالبان در دره علی

تیرباران مردان اسیر در دره علی یکی از چهار نقطه کلیدی قتل عام ها محسوب میگردد. در قدم اول نیروهای تلاشی طالبان به دره علی تقریبآ در ساعت 10 بجه 8 جنوری رسیدند. آنها مجهز با شش عراده موتر تویوتا داتسن که (توسط شاهدان در منطقه جمک ساعت 10 بجه دیده شده است) و متعاقبآ در دزدی اسپهای محل وبخاطر تلاشی خانه های جوارسرک اقدام نمودند. قوماندانان کلیدی در تلاشی دره علی قوماندان منگل که از پشتون های بامیان بود که بعدآ با طالبان پیوست و در بین مردم شناخته شده است و دیگرش ملا غفار بودند. نیروهای که آمده بودند شامل پشتون های بغلان مربوط ملا عبدالباقی طالقانی که در2001 در تخار کشته شد برعلاوه بعض تاجک ها. طالبان در مرکز قالین بافی CCA در دره علی قرارگاه گرفت و در جریان روز در اطراف آن محل بخاطر چای نوشیدن و چور و چپاول میرفتند.

چهار شنبه 24 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

قتل عام در یکاولنگ

شواهد نشان میدهد که نیروهای خارجی با طالبان در حملات ضربتی و قتل عام ها نقش برجسته را ایفا کرده اند. نیروهای خارجی بطور مخلوط با نیروهای طالبان عملیات را اجرا کردند که شاهدان پشتون های قندهاری را شناسایی کرده اند. اگر چه نیروهای خارجی عامل اصلی کشتار نبودند. نجات یافته گان گروپ قاتلین را بطور عموم شناسایی کردند که آنها پشتون های افغان بودند که بیشتر به قتل عام مبادرت میورزیدند. طالبان از ملیشه های خارجی در قتل ها، اسیر گرفتن مردم از قریه جات، و محل باز رسی اسیران استفاده میکردند. ولی آنها افغان های پشتون را برای کشتن می گماشتند.

چهار شنبه 17 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

قتل عام رباتک

اجساد در روی زمین با روی شان خوابیده بودند و دستهایشان تمامأ در عقب شان بسته بودند. زخمهای مرمی از پشت دیده و تشخیص داده نمیشد لکن خون در روی زمین زیر سینه هایشان دیده میشد. من اجسادی را دیدم که 4 روز قبل کشته شده بودند. اجساد شان نه پندیده بودند ولی خون واضحآ از سینه های شان سرازیر شده بودند ولی من فهمیدم که از پشت سر فیر صورت گرفته است زیرا در دیگر قسمت های بدنشان علامت زخم دیده نمیشدند و در دریای خون که از سینه هایشان خارج شده بود شناور بودند.

دو شنبه 15 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنگ و کشتار در شمالی

تمام حملات طالبان در شمالی بعد از تازه ترین پیشروی در 1996 توأم با جنایات گسترده علیه مردم غیرنظامی صورت گرفت. دوسیه پروژه عدالت افغانستان بر تعداد حادثات مشخص و نادر در ساحات ولسوالی های خطوط اول مثل بگرامی، کلکان، قره باغ و میر بچه کوت بخاطریکه گواهی های مفصل در از این جاها بدست دارد و بخاطریکه قربانیان این محلات شناسای شده است تأکید میورزد.

پنج شنبه 11 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

قتل عام در ولايت سرپل

طالبان بلند رتبه ای که مستقیماً در پنج قتل عام دست داشتند عبارتند از: ملا عبدالمنان حنفی، قوماندان خط اول، امین الله امین، معاون وی، ملا عبدالستار لنگ، یک قوماندان ارشد، ملا ولی جان، یک والی و قوماندان ساحوی. قوماندان های ارشد طالبان توسط تعدادی از قوماندان های محلی وابسته به طالبان که آگاهی کامل از قتل عام ها و مرتکبین آن داشتند، در عملیات کمک می شدند به عنوان مثال در دستگیریهای دسته جمعی و در کشتار غیر نظامیان همکاری داشتند.

يكشنبه 7 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

قتل عام در مزار شریف

تقريباً بلافاصله بعد از اينكه طالبان كنترل شهر را گرفتند، والي جديد طالبان بنام ملا منان نيازي خطبه هايي را در تمام مساجد شهر ايراد كرده و تهديد به خشونت عليه هزاره ها به انتقام كشتار زندانيان طالب در سال 1997 نموده و به آنها اخطار داده كه بايد به مذهب سني حنفي روي آورده و يا شهر را ترك كرده و يا با پيامدهاي آن مواجه شوند و هر كسي كه از هزاره ها حمايت كند را تهديد به مجازات كرد. طبق گزارش در يك سخنراني ديگر وي بيان داشت: "هزاره ها مسلمان نيستند. آنها كافر هستند. هزاره ها نيروهاي ما را اينجا كشتند و اكنون ما بايد هزاره ها را بكشيم."

پنج شنبه 4 مارس 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات گروه طالبان

هسته رهبری طالبان بیست و دو عضو شورایی داشت که عمر رهبرشان بود. طالبان ساختارهای نظامی و مدنی خود را به خوبی گسترش داده بودند و ساختار آشکار کنترل و فرماندهی داشتند./ در حالیکه جنگ برای به دست گیری دیگر مناطق کشور ادامه داشت، طالبان در کابل اداره بسیار ظالمانه برپایه دستگاه استخباراتیش ایجاد کردند. سازمان اصلی توسط قاری احمدالله اداره می شد که خارج دفتر سابق خاد در صدارت عمل می کرد. در اکتبر 1997 رهبر طالبان، ملا عمر، نام دولت اسلامی افغانستان را به امارت اسلامی افغانستان مبدل کرد.

چهار شنبه 24 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات دیگر شورای نظار، گروه اسلامی حکمتیار، گروه وحدت، اتحاد اسلامی و جنبش اسلامی

کابل سالهای 1992 الی 1996

جمعه 19 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات گروه وحدت و جنبش اسلامی

دور جدید انتقام گیریها در کابل در سالهای 1992 الی 1995 انجام شد. در مزار شریف، خشونت های فرقه ای بعداً آغاز شده اما زیاد طول کشید تا دوره قتل عام های مهم در سال 1997-1998 و بعد از آن. غیر نظامیان هزاره در میان قربانیان این دوره از خشونت ها بودند. اما قوماندان های جنایتکار حزب وحدت آشکارا در ارتکاب جنایاتها و خشونت ها شرکت داشته و به این اعمال ادامه می دادند.

جمعه 19 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

قتل عام و تجاوز جنسی دسته جمعی در افشار، 10-11 فبروری 1993

وزیر دفاع وقوماندان اعلی دولت اسلامی در آن زمان در عملیات افشار احمد شاه مسعود بود. وی تمام مسوولیت برنامه ریزی و دستور دهی عملیات های نظامی را داشته است. وی مستقیماً قطعات جمعیت اسلامی و به طور غیر مستقیم قطعه اتحاد اسلامی را کنترل می کرد.

پنج شنبه 11 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

بمباران کابل و ادامه جنایات جنگی

گرچه راکت باران کابل توسط حزب اسلامی به طور عموم کورکورانه بود، سه دسته هدف که قوماندان های حزب اسلامی علیه آن بمباردمانهای خودشان را رهبری میکردند، وجود داشت. بیشتر این اهداف در داخل و یا اطراف مناطق غیر نظامی موقعیت داشت.

دو شنبه 8 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات در رژيم برهان الدین ربانی

شورای نظار بر کوه آسمای، (کوه تلویزیون) با پوسته رادیو تلویزیون، کوه رادار به معنی اینکه رهبران هدایت میداد تا راکت ها و بمب ها در کجا می افتد کنترول داشت. طبق اظهارات قوماندان کندک پوسته عمومأ در مدت سه ماه در سه ماه تحت فرمان گل حیدر بعضی اوقات توسط با به جان اکمالات و تبادله نیرو میشد.

شنبه 6 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات شبه نظامیان و گروه نظامی حکمتیار و خالص در زمان نجیب الله

عقب نشینی روسها و زمان پس از آن/ آویزان کردن زندانی ها از دست شان در یک جوره حلقه آهنی که در سقف اطاق بود، لت وکوب اکثراً توسط چوب چماق، شوک برقی، محروم نمودن از غذا و خواب، محبوس کردن در اطاق یا کوته قلفی کـردن، سوء استفاده جنسی، شکنجه روانی، بود. مدت و زمان اساسی شکنجه از طرف شب بود.

جمعه 5 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی، کارمل و نجیب الله

از جنوری 1980 الی فبروری 1989 / حسام رئیس استخبارات نظامی بود و کار مدیریتی را انجام می داد و فرمان صادر میکرد. عبدالله فقیرزاده معاون اپراتیفی بود و فرمان ها را اجرا می کرد و عملاً پروگرام دستگیری و شکنجه آنها را هدایت می کرد. وی بسیار ظالم بود. وی به مار کبرا مشهور بود. بعد از این وظیفه وی والی قندوز شد.

چهار شنبه 3 فوريه 2010

--------------------------------------------------------------------------------

جنایات حکومت های وابسته به شوروی

نقض حقوق بشر بین المللی و قوانین انسانی در سال 1978 الی 1992 / علیرغم شرارت زیاد و جنایات بی شمار، این دوره کمترین اسناد جنگ را دارا می باشد. افغانستان از بیشتر قسمتهای جهان مجزا بوده و خبرنگاران خارجی کمی به این کشور دسترسی داشته اند، و اخبار حادثاتی که خارج از کابل به وقوع پیوسته به آهستگی در خارج از کشور جعل می شد. در نتیجه، بیشترین اطلاعات همراه پناهندگان که شروع به گریختن از کشور نموده بودند، انتقال یافت. آن عده که توانایی داشتند به اروپا، آمریکا و یا دیگر کشور ها گریختند و هزاران نفر دیگر در پاکستان و ایران مسکن گزیدند./ پروژه ی عدالت افغانستان

دو شنبه 1 فوريه 2010

سپاس از دوست گرامی کامران میر هزار مسوول سایت کابل پرس

انتقاد سازمان ملل متحد از حملات هوایی استخبارات امریکا

2010-06-05T14:42:00.002+04:30

یک مقام سازمان ملل متحد از برنامه حمله های مخفی دولت امریکا بر مراکز هراس افگنان در داخل خاک پاکستان، انتقاد کرده است

چنین به نظر می رسد که با وجود انتقادات ملل متحد، این حمله ها ادامه خواهند یافت.

مقام های امریکایی تاکید می کنند که این حمله های سازمان استخبارات امریکا (سی آی ای) برای نابودسازی جنگجویان در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان، به ویژه برای نابودسازی جنگجویانی که دور از ساحه کنترول ارتش پاکستان قرار دارند، سودمند است.

افزایش حمله های امریکا در یک سال اخیر باعث کاهش حمله های هراس افگنی در پاکستان نشده است. کشته شدن فرمانده شماره سوم القاعده از موفقیت های محدود امریکا شمرده می شود.

دولت امریکا این گزارش را تاًیید نکرده است، اما یک مقام بلندپایه امریکا با دفاع از این کار کشورش روز چهارشنبه گفت که این عملیات به دقت کامل انجام می شود تا از تلفات غیر نظامیان جلوگیری شود.

بعضی از منتقدان این حمله ها را که به گفته مقام های امریکایی، صدها هراس افگن در آن کشته شده اند، نکوهش می کنند.

آنان می گویند که احتمالاً این حمله ها کشته شدن غیرنظامیان و نقض قوانین جهانی را در پی خواهند داشت.

فیلیپ الستون، یک پژوهشگر سازمان ملل متحد در امور کشتارهای جنایی، در یک گزارش ۲۹ صفحه یی روز چهارشنبه از بعضی کشورها خواست تا در برابر چنین حمله ها قوانینی وضع کنند.

منبع: ققنوس

فربانی خشونت های جدید خانوادگی در هرات

2010-05-30T14:26:00.003+04:30

گفته میشه یک دختر 18 ساله ساکن ناحیه هشتم شهر هرات شب گذشته خود را به دلایل نا معلومی به دار آویخت. عبدالروف احمدی سخنگوی زون ساحوی پولیس در غرب کشور می گوید: هنوز به درستی مشخص نیست که این دختر جوان چرا خود را در خانه حلق آویز نموده است.
وی می گوید: تحقیقات از فامیل این دختر آغاز شده و تاکنون انگیزه این رویداد مشخص نشده است.
در هفته گذشته یک مرد در ولایت هرات خانم 21 ساله و مادر زن 45 ساله خود را پس از آنکه سر برید جنازه آنها را در آتش سوختاند.
عبدالروف احمدی سخنگوی زون ساحوی پولیس می گوید: عبدالظاهر که متهم اصلی این قضیه و شوهر خانم 21 ساله می باشد پس از این حادثه از محل رویداد متواری شده که هم اکنون تحت تعقیب پولیس قرار دارد.
وی می گوید: به اتهام این قضیه یکتن از باشندگان قریه کورت و نشین ولسوالی گذره که رویداد در آنجا به وقوع پیوسته بود بازداشت شده و تحقیقات از وی جریان دارد.
بنا به اظهارات وی : بررسی های اولیه نشان می دهد که هر دو خانم پس از آنکه از سوی مقتول سربریده شده اند جنازه های آنها در آتش سوختانده شده بود تا بتواند موضوع را پنهان نگهدارد.
کارشناسان، فقر اقتصادی، خشونت های خانوادگی را عامل بروز چنین رویداد ها عنوان می کنند.

روزنامه هرات

بیش از 50 کشته و زخمی در حمله تروریستی غرب کابل

2010-05-19T22:54:00.005+04:30

مسئولان امنیتی کابل می گویند در اثر انفجاری در غرب این شهر حداقل هجده نفر به شمول شش سرباز خارجی کشته و بیش از پنجاه تن دیگر زخمی شده اند.

این انفجار، که به گفته مقامات ناشی از یک حمله انتحاری بوده، در ساعات اولیه صبح روز سه شنبه، 28 ثور/اردیبهشت (18 مه) روی داد و هدف آن کاروانی از نیروهای ناتو در مسیر جاده منتهی به قصر دارالامان بوده است.

طالبان مسئولیت این حمله را در نزدیکی ساختمان پارلمان افغانستان برعهده گرفته اند.

این خونین ترین حمله در کابل، پایتخت افغانستان ظرف ماههای اخیر است.

ناتو تائید کرده که در میان کشته شدگان این انفجار، شش سرباز مربوط به این پیمان شامل است که پنج نفر از آنها آمریکایی بوده اند.
برخی گزارشها حاکیست که سرباز ششمی، شهروند کشور کانادا بوده است.

دبیرکل ناتو این حمله را به شدت محکوم کرده اما تعهد خود را نسبت تلاش برای بهبود وضعیت زندگی افغانها تکرار کرد.

تلاش برای مذاکره با طالبان
در اثر انفجار، پنج خودروی نظامی و بیش از ده خودروی غیرنظامی به شمول یک اتوبوس آسیب دیده است.

شماری از ساختمانهای عمومی، از جمله یک مرکز متعلق به ارتش ملی افغانستان و یک بیمارستان بزرگ غیرنظامی، در نزدیکی محل انفجار موقعیت دارد.

مهاجم انتحاری کاروان نیروهای ناتو را هدف قرار داد
به گفته شاهدان عینی، شماری از کودکان و زنان نیز در میان قربانیان این حمله هستند.

این تازه ترین انفجار در کابل ظرف حدود سه ماه اخیر است.

پلیس کابل در پی نگرانی از وضعیت امنیتی این شهر، اخیرا ایستگاه های بازرسی را در نقاط مختلف شهر افزایش داده است.

با این حال، بمبگذاری انتحاری در کابل، همزمان همزمان با کنفرانس خبری حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان صورت گرفت که پس از بازگشت از سفر آمریکا و بریتانیا در کاخ ریاست جمهوری برگزار کرده بود.

آقای کرزی همزمان با اینکه وقوع این حمله را به شدت محکوم کرد، گفت که امیدوار است به خشونتها در افغانستان "به زودی" پایان داده شود.

حامد کرزی تلاش دارد طرح مذاکره و آشتی با طالبان را با هدف توقف خشونت ها در افغانستان عملی کند و در سفر اخیر به ایالات متحده، این موضوع یکی از موضوع های اساسی مذاکرات او با باراک اوباما، رئیس جمهوری آن کشور بوده است.

عکس ها : بصیر سیرت

منبع متن: بی بی سی

تظاهرات کابل در اعتراض به 'اعدام افغانها در ایران'

2010-05-03T11:50:00.003+04:30

شماری از ساکنان کابل در اعتراض به آنچه که بدرفتاری دولت ایران با پناهجویان افغان در این کشور می خوانند، در برابر ساختمان سفارت ایران در کابل تظاهرات کرده اند.

این افراد با محکوم کردن "اعدام" چندین شهروند افغان در ایران، از حکومت افغانستان خواستند تا این مسئله را با جدیت دنبال کند.

این تظاهرات در ادامه پخش گزارشهایی مبنی بر اعدام چندین شهروند افغان در ایران به جرم قاچاق مواد مخدر صورت می گیرد.

کمیسیون امنیت ملی افغانستان تعداد این افراد را شش نفر خوانده اما منابعی در پارلمان افغانستان تعداد اعدام شدگان افغان در ایران را بیشتر از این خوانده اند.

تظاهر کنندگان در کابل که تعداد شان به حدود دو صد نفر می رسید و به همراهی نجیب الله کابلی، از اعضای مجلس نمایندگان افغانستان در برابر سفارت ایران جمع شده بودند، ادعا کردند که ایران اخیرا به بازداشت های تازه ای در میان پناهجویان افغان دست زده است.

این تظاهرکنندگان خواستار تجدید نظر ایران در برخورد با پناهجویان افغان شدند.

از زمان پخش گزارشها در مورد اعدام شهروندان افغان در ایران، واکنش رسمی از حکومت ایران در این مورد منتشر نشده است.

دولت افغانستان می گوید، در مورد چگونگی جلسات دادگاه برای بررسی اتهامات علیه پناهجویان افغان در ایران نگران است.

وزارت خارجه افغانستان اخیرا گفت که در همکاری با سفارت خود در ایران، در مورد عادلانه بودن حکم دادگاه علیه پناهجویان افغان تحقیق خواهد کرد.

وزارت خارجه افغانستان می گوید که ایران و افغانستان توافق نامه ای را امضا کرده اند که بر اساس آن باید یکدیگر را از اجرای حکم قضایی علیه شهروندان طرف مقابل مطلع کنند، اما آنها می گویند، ایران هیچ اطلاعی در مورد اعدام شش نفر از شهروندان افغانستان نداده است.

روابط دیپلماتیک افغانستان و ایران در سال های اخیر گرم بوده است و هر دو طرف تلاش می کنند این رابطه را همچنان حفظ کنند.

هنوز دست کم دو میلیون پناهجوی افغان در ایران به سر می برند و ایران رسما از روند جدیدی که بعد از سقوط طالبان به رهبری آمریکا شکل گرفته است، حمایت می کند؛ اما مقامات ایرانی، افغانستان را کشور اشغال شده می نامند.
بی بی سی

اعدام افغانها در ايران ادامه دارد!

2010-04-17T22:45:00.005+04:30

گزارش های به نشر رسیده که حدود 45 تن از افغان ها را که گویا به جرم قاچاق مواد مخدر در ایران دست داشته اند، به اعدام محکوم کرده است.مقامات حکومتی ایران به یک عضو پارلمان افغانستان گفته اند که حدود 5700 تن از افغان ها در ایران به جرایم مختلف محکوم اند که از جمله به 3000 تن آنان به جزای اعدام محكوم اند.
اما شماری از خانواده های افغان های اعدام شده می گویند، فرزندان آنها در ایران صرف به خاطر کار رفته بودند و آنها مرتکب کدام جرم بزرگ نشده اند که باید اعدام شوند.اگرچه بر طبق قانون ایران، کسی که با مقدار زیاد مواد مخدر دستگیر شود اعدام خواهد شد، اما شماری از کارشناسان افغان به این باور اند که حکومت ایران از دیر زمانی مهاجرین افغان را بدون موجب دستگیر کرده به آزار و اذیت آنها پرداخته یا آنها را زندانی و یا حلقه آویز کرده است.
گزارش كه امروز از شبكه تلويزيوني شمشاد نشر گرديد نشان داد كه هنوز دهها تن در ايران اعدام شده و جسد آنها در مقابل پول گزاف به طرف افغاني تسليم داده شده است.
كسانيكه با شبكه تلويزيوني شمشاد مصاحبه نموده بودند همه خانواده هاي قرباني ها بودند كه جسد فرزندان شان در مقابل چندين مليون تومان ايراني خريداري و به كشور برگردانده اند .
عبدالسلام قاضي زاده، نماينده هرات در مجلس نمايندگان، چند روز قبل در نشست عمومي اين مجلس گفت بر بنياد اطلاعاتي كه از اسلام قلعه در مرز افغانستان و ايران به دست آورده، در سه روز گذشته 45 زنداني افغان كه در زندان هايايران به سر مي بردند، توسط حكومت ايران اعدام شده و اجساد آن ها به خانواده هاي شان در هرات تسليم داده شده اند.قاضي زاده كه به دقيق بودن اظهارت خود تاكيد مي كرد، گفت مردم منطقه نيز شاهد اين مساله اند. به گفته وي زندانيان افغان به منطقه اي موسوم به تايباد آورده شده و درآن جا اعدام مي شوند. قاضي زاده گفت:" در طي سه شبانه روز (اعدام) 45 نفر يقينآ درست است. فعلا هم رييس شوراي اسلام قلعه، ارباب اسلام قلعه و موسفيدان اسلام قلعه كساني هستند كه اين جنازه ها را ديده اند.
اين نشان ميدهد كه دولت افغانستان از همچو مسايل چشم پوشي مينمايند ، دليل اين چشم پوشي تاكيد غرب برپايان بخشيدن روابط گنگ ايران با دولت كرزاي است. ايران از جمله كشور هاي است كه در افغانستان مداخلات بي شايبه اي را تا هنوز داشته و يكي از كشورهاي تروريزم پرور به قول غربي هاست.
كميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان با وجوديكه از آمار دقيق افغانهاي متهم به اعدام اگهي كامل نداشته اما ابراز نگراني شديد نموده اند. به گفته نادر نادري هر نوع حكمي نا شفاف و غيرعادلانه بر اتباع افغاني قابل بخشش نيست و حكومت ايران بايد نسبت به اعدام هاي كه خلاف موازين حقوق بشر بين المللي است توجه اصوليي را ارايه دارند.كميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان از سازمان ملل متحد ، نهادهاي حقوق بشر جهاني و دولت افغانستان خواهان پيگيري اين مساله است

سفغن بلانشيد پدر ما بود!

2010-02-26T23:15:00.003+04:30

ساعت هشت و 30 صبح بود ، با شهر بانو سادات و زهرا سادات نشستي داشتيم . شهربانو مثل هميش با سوال هاي خود مرا وادار به سُفسته گويي ميكند.
شهربانو : من قبلآ برنامه ريزي كرده بودم ، تو خيلي تنبل هستي ، من با تو تنبل ها چي كار كنم و با تنبل هاي ديگر به هيج عنوان كار نخواهم كرد ، بگو كه برنامه ريزي كنيم كه در پنج ماه ديگر چي كنيم؟
به خنده گفتم ، معذرت ، اميد وارم كه همه تنبلي هايم را تلافي كنم.
هردو خنيديديم، برنامه ها ريخته بر آمديم تا به ديدن سگ جنگي بريم كه روز هاي جمعه در شهرك اميد سبزبا سگ هاي مارشال فهيم و چند قومندان ها ديگر تماشاگه خاص و عام ميشود.
شهربانو دوست داشت ببيند كه مردان افغان از سگ هاي جنگي چگونه استفاده ميكنند ، شايد هم خشونت كه مردان افغان نسبت به زنده جانها دارند باعث شده بود كه بانو به آن فكر كند و حتي ببيند.
در مسير راه از كوته سنگي تا پل سرخ روي موضوعات مختلف چون حضور محسن مخملباف و فيلمهاي كه خانواده مخملباف در افغانستان ساخته اند پرداختيم . هردو به اين نتيجه رسيده ايم كه حضور مخملباف شگفت انگيز بوده در عرصه آموزش سينما در افغانستان ، اما كجا كشوري و مردمي كه حضور اين مرد را بپذيرد و ارج گذارد!
شهربانو ميپرسد كه آيا سميرا فيلمسازاست يا اينكه پدر فيلمسازش اورا جلوه داد ه؟
من با تاكيد گفتم اگر فيلمسازي مثل مخملباف درخانواده نبود ، ابدآ سميرا فيلمسازي اينگونه مشهور نبود.
دست آورد خانواده بر ميگرده به اصل ( همان حضور قوي و متحد محسن مخملباف طي چند دهه توليد و پخش آثار مخملبافي ها) .
اينگو نه بحث ها ، تا رسيديم سر كوچه نمايشگاه دايمي عكس چشم سوم.
از موتر پايان شديم ، آنطرفي مهدي ظفري يكي از بچه هاي فيلمساز" آتليه واران " لنِگگ زده ايستاد است وپريشان به نظر ميرسيد.
سلام

مهدي بدون جواب به سوال ، گفت بچيش استاد سيفغن بلانشيد كشته شد.
بدون مكث با وجود اينكه از حمله خبر داشتيم ، گفتم ديوانه گي نكو ، شوخي از خود حد دارد!
نه من جدي هستم ، او هم در همان مهمانخانه بود كه امروز صبح حمله شده ، و من با سفارت فرانسه تماس گرفته ام ، انها تاييد كرده اند كه سفغن استاد بچه هاي واران كشته شده است.
هردوپاهايم سست شد ، ميديدم شهربانو وضعش بدتر از من بود، گفتم بريم چشم سوم بعد صحبت ميكنيم.
داخل چشم سوم شديم ، رضا يمك طبق معمول با كمپيوتر گمِ بازي ميكرد و موسيقي ميشنيد.
رضا ساحل و يك دوستش با هم در حال گفتگو بودند ، ناچاب از رضا يمك پرسيدم كه ميداني موضوع چيست؟
رضا يمك: بلي ، فقط خبر شدم اما ببينيم كه چي ميشود. جواب كوتا و بشدت متعجب كننده.
احساس ميكردم همه با ما شوخي ميكنند.
تلفونم را ورداشتم به "دوني سينت ماري" مشاور بخش فرهنگي سفارت فرانسه زنگ زدم كه آيا او ميداند كه استاد من در چي حال ، كجا ست؟
او با همان برخورد خارجي گكي خود گفت ، در مورد او هيچ صحبت كرده نمي تاند، بس!
تلفونم را قطع كرد.
هنوزكم كم احساس ميكنم كسي را از دست داده ايم.
دوباره شماره ديگيري را تماس ميگيرم ، خانم ريتا سكسه – توسا مسوول بخش فرهنگي سفارت آلمان " گويته انستتيوت" كه يكي از حمايت كننده هاي پروژه مستند سازي واران در افغانستان است ،جواب ميدهد.
ريتا: شما كي هستيد ؟
بصير: من بصير سيرت هستم ، يكي از اعضاي آتليه واران.
ريتا: اووه بصير ، چي حال داريد ، مه متانُم به شما كمك كنم؟
بصير: ميخواستم بفهمم كه آيا از استاد سفغن خبر داريد كه در كجاست ، ما به تشويش هستيم كه او از حمله امروزي كه در شهر كابل اتفاق افتاده، اسيب نديده باشد؟
ريتا: من نمي فهمم كه در كجا هست ، امروز رخصتي است و من خودم در مهمانخانه هستيم ، نميدانم چي اتفاق افتاده "هنوز بي خبر از جريان" فقط ميدانم ، ديروز جلسه اي باهم داشتيم – همين.
معذرت خواستم تلفونم را قطع كردم ، من با شهر بانو باهم برآمديم تا از شفاخانه هاي كابل احوال بگيريم ، آرزو داشتيم كه زخمي شده نه اينكه مرده باشد.
در بين تكسي شهربانو به زمري بشري تماس گرفت جواب منفي داده شد ، دوباره به سخنگوي وزارت دفاع تماس گرفتيم ، جواب آنها نيز مثل نخود سياه نامعلوم بود.
سر به شفاخانه چهارصد بستر اردو ميزنيم ، ار دروازه فقط يك مان را اجازه دادند ، شهر بانو را نگذاشتم برود و خودم داخل شفاخانه چهار صد بستر شدم ، همه به من نگاه ميكردند ، مستقيم در بحش سرد خانه كه اجساد را انتقال داده بودندرفتم.
در يك از اطاق ها جسد ها را انداخته اند، همه سوخته بودند ، دانه دانه ديدم شناخته نمي شد ، لباس و كفش كه ديروزي استادم راكه در پاه داشت او را ميديدم ، استاد من نبود ، كسانيكه در آنجاه بودند نه نفر به شدت سوخته بودند ، كسي پاهايش بود بدنش نبود ، كسي سرش بود تنش نبود.

يك كس را بخوبي شناختم ، مسوول بخش فرهنگي سفارت هند كه چندي قبل در مهماني سفارت هند دعوت بودم و عكس هاي اورا با سفير هند يكجا گرفته بودم ، او به شدت سوخته بود اما صورت اش سالم مانده بود ، حتي لبخند اش هويدا بود.
از سرد خانه برآمدم ، تا به اطاق هاي عاجل كه زخمي ها در انجا منتقل شده بروم ببنيم كه .
در هر اطاق چند زخمي بستر ، تحت مداوا بودند، اكثريت آنها از وضع صحي خوبي برخوردار بودند ، در بين زخمي ها چند افغان هم ديده ميشد.
همه اطاق ها را گشتم ، استاد من در بين زخمي ها هم نبود ، از يكي از داكترا پرسيدم كه به جز از اين شفاخانه ، كشته ها و زخمي ها در كدام شفاخانه ديگر هم هست؟
داكتري به من گفت كه بيشترين كشته ها و زخمي ها در ايمرجنسي شهر نو انتقال داده شده اند.
زود از شفاخانه بر آمدم ، شهر بانو اشك در چشمانش حلقه زده منتظر من استاد است .
شهربانو: بگو كه سفغن زنده است!
به جوابش گفتم ، در بين كشته شده ها و زخمي هاي اين شفاخانه نيست. نميدانم كه در كجاست؟
فورآ به تكسي سوار شديم ، به شفاخانه ايمر جنسي شهر نو آمديم.
دهن دروازه ليست زخمي وكشته شده ها را به ما نشان داد ، در بين آنهمه استاد ما نيست.!
به اين فكر شديم كه در وقت حمله ، او در مهمانخانه نبوده و شايد هم بعد از حمله فرار كرده باشد!
دو باره به چشم سوم برميگشتيم ، در مسير راه به مهدي ظفري زنگ زديم ، كه واقيعيت چيست؟ چرا ما نتوانستيم استاد سفغن را ببينيم؟
مهدي: از سفارت به من گفتند كه جسد فرانسوي را به شفاخانه نظامي ميدان هوايي انتقال داده اند و تاييد شده كه استاد ديگر زنده نيست.
مطمّين شديم كه همين راست است ودر نهايت اين اتفاق ما اعضاي آتليه واران كابل را يتيم ساخت ، اميد ما به نااميدي تبديل شد و هنوز اين سوال مرا اذيت ميكند : كه چرا ما فيلم مسازيم؟
سفغن بلانشيد پدر ما بود ، او در واقع يكي از بنيان گذاران سينما حقيقت فرانسه بود ، دست آورد هاي چند سال بچه هاي واران نتيجه زحمات اين مرد بزرگ ، تكرار نشدني در تاريخ سنماي مستند يعني سينما حقيقت افغاني بود. جوانان ما در چند دوره آموزشي كه از سال 2006 تا 2009 ادامه داشت و قرار بود دردو ماه ديگر دور جديد و جدي تري را آغاز گر باشيم ، آموزش هاي لازم كارگرداني ، فلمبرداري و تدوين را فراگرفته بودند .
در 3 سال گذشته حدود بيست و هفت فيلم مستند در تاريخ واران كابل ساخته شده و در جشنواره هاي مهم دنيا به نمايش گذاشته شده بودند.
او مردي مهربان بود و با صداقت تمام براي تدريس ما كار ميكرد و هر زماني مشوره هاي لازم را با بچه هاي واران ميكرد .
در واقع احساس ميكنم با نبود يك پدر معنوي نصف وجودم ،دست خوش حوادث كوركورانه ي سياست هاي غلط ، بيجا و بي پايان امپرياليزم كه به همكاري متحجرترين آدم هاي روي زمين صورت ميگيرد به بازي گرفته شده ايم.
هنوزبه اين باور ام كه ما را به خاك سياه مينشانند ، توقع دارم براي پايان اين ماجرا تو هموطن حضور خود را بيازمايي. تا روزي ارزش هاي انساني ما توسط هيج نا انساني پايمال نشود.

هشدار عفو بین الملل نسبت به وضعیت غیرنظامیان

2010-02-22T16:52:00.005+04:30

در حالي که عملیات نظامی در ولایت هلمند، در جنوب افغانستان وارد پنجمین روز خود شده، سازمان عفو بین الملل نسبت به وضعیت غیرنظامیان افغان در این ولایت ابراز نگرانی کرده است.
این سازمان می گوید حدود ده هزار غیرنظامی، خانه های خود را در محلاتی که عملیات در آن جریان دارد ترک کرده اند، در حالی که هزاران نفر دیگر قادر به فرار نبوده و در جنگ گیر مانده اند.
عفو بین الملل از هر دو جناح درگیر در هلمند خواسته است که به حفظ جان غیرنظامیان توجه جدی داشته باشند.
عملیات نظامی در هلمند که عمدتا مناطق مارجه و نادعلی را هدف قرار داده، بزرگترین عملیات سرکوب طالبان در افغانستان از سال 2001 میلادی تا حالا خوانده شده است.
در این عملیات، حدود پانزده هزار سرباز بین المللی و افغان شرکت دارند و هدف آن پاکسازی مارجه و نادعلی از وجود طالبان اعلام شده است.
تا حالا مرگ دست کم پانزده غیرنظامی در جریان این عملیات تائید شده است.
'جنایت جنگی'
سازمان عفو بین الملل می گوید، افرادی که توانسته اند از جنگ فرار کنند، به این سازمان گفته اند که طالبان تلاش کردند مانع از فرار آنها شوند.
اعلامیه این سازمان می گوید، افراد طالبان در مواردی در خانه های مردم و محلات غیرنظامی سنگر گرفته و از آنجا بر نیروهای افغان و خارجی آتش گشوده اند.
سام ظریفی، رئیس بخش آسیا - اقیانوسیه سازمان عفو بین الملل می گوید: "طالبان در عملیات های خود، غیرنظامیان را آگاهانه با خطر روبرو کرده اند؛ عملی که می تواند جنایت جنگی قلمداد شود."
آقای ظریفی می گوید: "گروه های شورشی مکلف هستند تا براساس قوانین بین المللی، اقدامات لازم برای حفظ جان غیر نظامیان را انجام دهند. بی اعتنایی طالبان به احترام به چنین قوانین غیرقابل بخشش است و باید در برابر اعمالی که مرتکب می شوند، بازخواست شوند."
طالبان در عملیات های خود، غیرنظامیان را آگاهانه با خطر روبرو کرده اند؛ عملی که می تواند جنایت جنگی قلمداد شود
سام ظریفی
عفو بین الملل همچنین گزارش کرده که درگیری ها در افغانستان، در سال گذشته منجر به مرگ دو هزار و چهارصد غیرنظامی شد که بلند ترین رقم تلفات غیرنظامیان از سال 2001 میلادی است.
براساس بررسی سازمان ملل متحد، گروه طالبان و سایر گروه های مسلح مخالف دولت، مسئول کشتار دو - سوم غیرنظامیان در سال گذشته بوده اند.
عفو بین الملل هشدار می دهد که افغانستان در سال جاری با خشونتهای بیشتری روبرو خواهد بود و بر اهمیت حفظ جان غیرنظامیان در جریان این خشونتها تاکید کرده است.
سام ظریفی می گوید: "آمریکا و ناتو تعهد کرده اند که تلفات غیرنظامیان را به حداقل کاهش می دهند، اما نیروهای بین المللی و افغان، از میکانیسم مطمئن و شفافی برای تحقیق در مورد تلفات غیرنظامیان برخوردار نیستند تا در این مورد شفافیت ایجاد کرده و اطمینان حاصل کنند که چنین حملاتی تکرار نمی شود."

بي بي سي

نامه خبر نگار : آقای مخدوم رهين

2010-02-21T13:47:00.004+04:30

دفترنی حمايت کننده رسانه های آزاد افغانستان از بدو تأسيس تا کنون با رسانه های همگانی همکار بوده و درراستايی نهادينه سازی وتعميم آزادی بيان پيوسته تلاش نموده است.
آزادی بيان محک ساير آزاديهای مدنی شناخته شده، به عنوان يکی از شاخصه های جوامع مدنی ونظامهای مردم سالار جای خود را درميان ملل جهان باز کرده است.
به همين ترتيب قانون اساسی کشور آزادی بيان را از تعرض مصئون دانسته وحمايت از آن را تسجيل کرده است، اما بعضآ رسانه ها که ابزار تحقق يافتن آزادی بيان اند، مورد ضرب وشتم، برخورد سليقه ای ، سياسی وحتی اقدامات غيرقانونی قرارگرفته اند.
بناء دفتر نی با ارسال اين نامه از وزارت محترم اطلاعات وفرهنگ توقع می برد، تا مراتب آتی به منصه اجرا گذاشته شود:

1 به اجرا گذاشتن قانون رسانه های جديد، که چند ماه قبل در جريده رسمی نشر و نافذ ميباشد.
2 تدوين وتصويب قانون دست رسی به معلومات، با رايزنی ومشوره با نهاد های رسانه ای وجامعه مدنی .
3 رسيدگی جدی به پرونده های خبرنگارانيکه به قتل رسيده اند.
4 رسيدگی به تهديدات امنيتی که بعض از رسانه ها و خبرنگاران در کابل و سائر ولايات به آن مواجه ميشوند.
5 اقدامات رهبری وزارت اطلاعات وفرهنگ درتفاهم با مسوؤلين وزارت مخابرات درخصوص کاهش أجرت سالانه ای فريکوينسی، راديويهای محلی، چون شماری زيادی از راديوهای مذکور درآمد آنچنانی نداشته ، بويژه درولايات دور دست ، پرداخت أجرت هنگفت ميتواند برخی رسانه ها رابه رکود وشکست مواجه کند.
6 تسهيلات لازم درامر رسيدگی به تقاضای شهرواندان درامرايجاد رسانه ، وسرعت لازم درخصوص إجرای جواز وساير مدارک .

به اميد موفقيت های هرچه بهتر تان

محاکمه جنایتکاران فاجعه افشار در پرتو حقوق بین الملل کیفری

2010-02-12T19:04:00.001+04:30

نویسنده : عزیز نوری

(( قتل و عام هزاره ها در افشار کابل سال 1371 بعد از تشکیل شورای اهل حل و عقد به وجود آمد. این شورا دوباره ربانی را به ریاست جمهوری افغانستان ابقاء کرد و بلافاصله دولت ربانی تبلیغات وسیعی را به نام تامین امنیت شهر کابل و اخراج گروپ های نظامی احزاب به خارج از شهر آغاز کرد که به تاریخ 12/11/1371 عملیاتی تصفیوی را در افشار کابل محل ستاد مرکزی حزب وحدت آغاز کرد و بعد از اتمام عملیات نظامی طی اعلامیه رسمی که از رادیو کابل نشر شد عملیات را بسیار موفقیت آمیز خواند و ادعا کرد که مقر عبدالعلی مزاری را تصرف کرده اند. نتیجه این عملیات که با همکاری و اشتراک هم پیمانان دولت و وزارت دفاع و حزب اتحاد اسلامی سیاف و جمعیت اسلامی انجام شد، بعد از اتمام عملیات و قتل و عامی بود که نهادهای بین المللی چون سازمان عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر رسماً دولت ربانی را مسئول این فاجعه و قتل و عام معرفی کردند[1] )) .
جنایاتی که در افشار ارتکاب یافت مصداق بارز جنایت به مفهوم حقوقی بر اساس قوانین ملی و بین المللی است. اقتضای عدالت و نظم جامعه ایجاب می کند که مرتکبین جنایت مجازات شوند. اما در افغانستان گرچه بزرگترین جنایات تاریخ بشریت انجام گرفته است، به همان مقیاس جنایتکاران نه تنها مجازات نشده بلکه به مناصب بالای دولتی و حکومتی گماشته شده و همچنان جنایت می کنند. این امر اما به معنای مخدوش شدن اصل مجازات جنایتکاران نیست. محاکم داخلی امروز در افغانستان نه توان و نه اراده لازم برای محاکمه این جنایتکاران را دارد زیرا خود از جنایتکاران تشکیل شده است و "چاقو هیچ وقت دسته اش را نخواهد برید." اما عدالت قربانی می طلبد که جنایت همچنان تازه نگه داشته شود و موازی با آن به دنبال راهکارهای دیگر برای محاکمه جنایتکاران گشت و یا حداقل به دنبال این بود که ادبیات حقوقی در خصوص محاکمه جنایتکاران جنایت افشار و دیگر جنایایت ارتکابی درافغانستان غنا بخشیده شود. سایه جنایت همواره با جنایتکار خواهد بود تا روزی که به پای میز محاکمه کشانده شوند. امروزه به دلیل عدم امکان محاکمه جنایتکاران فاجعه افشار در محاکم داخلی، کوشیده ام ادبیات حقوق بین المللی کیفری در مورد امکان و چگونگی محاکمه جنایتکاران افشار را بررسی کنم. اما قبل از ورود به بحث لازم می دانم مقدمه ای در خصوص حقوق کیفری بین المللی، جایگاه آن در محاکمه جنایتکاران و تعامل یا تقابل این شاخه از حقوق کیفری با حقوق جزای داخلی گفته و سپس محاکمه جنایتکاران در فاجعه افشار را بررسی کنم.

حقوق بین الملل کیفری
در گذشته کیفر اساساً مفهومی داخلی بود. کسی که در هر اجتماعی قوانین و هنجارهایش را نقض می کرد توسط نیروی مدافع نظم چون شورای گروه و قبیله ، سلطان و حاکم و یا دولت مجازات می شد. بعد از عهدنامه وستفالی در 1644 میلادی و قرون بعد از آن و به دنبال زایش و توسعه دولتهای ملی، کیفر هم در حیطه صلاحیت دولتها قرار گرفت. اصل سرزمینی بودن حقوق جزا هنوز اصلی مسلّم است که طبق این اصل هر کشوری مرتکبان و ناقضان قوانینش را در حیطه مرزهای سرزمینی اش خود محاکمه و مجازات می کند. اما در قرون هجده به بعد دیده شد که بسیاری از جنایتهای گسترده علیه بشریت توسط دولتها یا به تحریک یا اغماض دولت یا افراد و گروههای مرتبط با آنها انجام می شود و به دلیل در اختیار داشتن قدرت توسط دولت محاکمه مرتکبان هم منتفی است، لذا حقوق دانان و سیاستمداران را بر آن داشت که ایده ایجاد تشکیل محکمه ای بین المللی و دور از دسترس دولتها شکل گیرد تا جنایتکاران را از هر ملیّت و گروه و نژادی محاکمه و مجازات نماید. رخنه در اسطوره دولت ـ ملت و توسعه حقوق بین الملل بحث محاکمه جنایتکارانی که جنایاتی وسیع علیه بشریت انجام داده اند و در محکمه ای بین المللی را قوّت داد و در دادگاه نورنبرگ که به محاکمه جنایتکاران آلمان پرداخت عینیّت یافت. در نیمه دوم قرن بیست ادبیات حقوق کیفری غنای بسیار یافت . دیوان کیفری بین المللی برای یوگسلاوی سابق و با هدف محاکمه جنایتکاران یوگسلاوی و نیز دیوان کیفری بین المللی رواندا برای محاکمه جنایتکاران در رواندا دو نمونه از دستاوردهای عینی حقوق کیفری بین المللی است. اما بزرگترین موفقیت حقوق کیفری بین المللی برای عملی کردن ایده محاکمه جنایتکارانی که جنایاتی وسیع انجام داده و وجدان کل بشریت را آزرده اند و تنها راه تسکین آن محاکمه عاملان جنایت است، تاسیس دیوان دائمی کیفری بین المللی بود که اساسنامه این دیوان در ژوئیه 1998 میلادی به تصویب 120 کشور از 160 کشور شرکت کننده در کنفرانس رم رسید و از او اول ژوئیه 2002 میلادی لازم الاجرا گردید.

" این دادگاه بر خلاف محاکم نورنبرگ و توکیو به مفهوم واقعی کلمه دارای خصیصه بین المللی است و بر خلاف دیوانهای یوگسلاوی سابق و رواندا به طور دائمی و نه موردی تشکیل شده است. برخی ایجاد آن را بزرگترین تحول در حقوق بین الملل پس از تشکیل سازمان ملل متحد دانسته اند[2] ".

اساسنامه دیوان دارای یک مقدمه، سیزده فصل و 128 ماده است. این اساسنامه مدوّن ترین و مهم ترین متن حقوقی در حقوق کیفری بین المللی است که با مرور زمان و کنفرانسها و مباحث مفصّل حقوقی به تصویب رسیده است. هدف از تصویب این اساسنامه ، همانطور که اشاره شد، محاکمه جنایتکارانی است که جنایاتی وسیع علیه بشریت انجام داده اند و صلح و امنیت بین المللی را به مخاطره انداخته اند.
طبق اساسنامه دیوان بین المللی کیفری،
" دیوان نسبت به جرائم زیر صلاحیت رسیدگی دارد:

ـ جنایت کشتار جمعی ( ژنوساید )

ـ جنایت علیه بشریت

ـ جنایت جنگی

ـ جنایت تجاوز [3]

جنایت کشتار جمعی، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی در اساسنامه تعریف شده اند[4].

کشتار جمعی در ماده 6 اساسنامه به صورت زیر تعریف شده است :

" منظور از کشتار جمعی در این اساسنامه ، هر یک از اعمال مشروحه ذیل است که به قصد نابود کردن تمام یا قسمتی از یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی از حیث همین عناوین ارتکاب می یابد.

الف ) قتل اعضاء یک گروه ؛

ب ) ایراد صدمه شدید نسبت به سلامت جسمی یا روحی اعضای یک گروه ؛

ج ) قرار دادن عمدی یک گروه در معرض وضعیت زندگی نامناسبی که منتهی به زوال قوای جسمی کلی یا جزئی آن بشود؛

د ) اقداماتی که به منظور جلوگیری از توالد و تناسل یک گروه صورت گیرد؛

هـ ) انتقال اجباری اطفال یک گروه به گروه دیگر؛ "

همچنین طبق اساسنامه تحریک به کشتار جمعی هم جرم است. رای دیوان بین المللی کیفری در رواندا و در رای آکایسو موءید این موضوع است. آکایسو معلمی از قبیله هوتو بود که افراد قبیله اش را برای کشتار توتسی ها تحریک می کرد و در رای دیوان به ارتکاب جنایت نسل کشی متهم شد.

دیگر جنایت مندرج در اساسنامه جنایت علیه بشریت است که موضوع ماده 7 اساسنامه است که می گوید :

" 1 ـ جنایت علیه بشریت هر یک از اعمال مشروحه زیر است، هنگامی که در چارچوب یک حمله گسترده یا سازمان یافته بر ضد یک جمعیت غیر نظامی و با علم به آن حمله ارتکاب یابد :

الف ) قتل ؛

ب ) ریشه کن کردن ؛

ج ) به بردگی گرفتن ؛

د ) تبعید یا کوچ اجباری یک جمعیت ؛

هـ ) حبس کردن یا ایجاد محرومیت شدید از آزادی جسمانی که بر خلاف قواعد اساسی حقوق بین الملل انجام می شود ؛

و ) شکنجه ؛

ز ) تجاوز جنسی، برده گیری جنسی، فحشای اجباری، حاملگی اجباری، عقیم کردن اجباری، یا هر شکل دیگر خشونت جنسی همسنگ با آنها ؛

ح ) تعقیب و آزار هر گروه یا مجموعه مشخصی به علل سیاسی، نژادی، ملی، قومی، فرهنگی، مذهبی، جنسیت یا علل دیگر در ارتباط با هر یک از اعمال مذکور در این بند یا هر جنایت مشمول صلاحیت دیوان که در سراسر جهان به موجب حقوق بین الملل غیر مجاز شناخته شده است ؛

ط ) ناپدید کردن اجباری اشخاص ؛

ی ) جنایت تبعیض نژادی ؛

ک ) اعمال غیر انسانی مشابه دیگری که عامداً به قصد ایجاد رنج عظیم یا صدمه شدید به جسم یا به سلامت روحی و جسمی صورت پذیرد. ...... "

جنایت جنگی که دیگر جنایت مشمول صلاحیت دیوان است جنایتی است که مغایر با حقوق بشر دوستانه بین المللی در مخاصمات مسلحانه باشد. در توضیح باید گفت حقوق بشر دوستانه بین المللی قواعد ناظر در جنگ است که باید طرفین جنگ آن را رعایت کنند. هدف از این قواعد کاستن اثرات زیان بار جنگ است. به عبارتی هدف اصلی قواعد حقوق بشر دوستانه بین المللی که بزرگترین مصداق آن کنوانسیونهای چهارگانه ژنو (1949) است، انسانی جنگیدن است. در این کنوانسیونها برخی قواعد ذکر شده است که زیر پا نهادن آن زیر پا نهادن قواعد حقوق بشر دوستانه بین المللی و با توجه به اساسنامه دیوان بین المللی جنایت جنگی است. از جمله این قواعد که باید در جنگ رعایت شود تفکیک جمعیت نظامی از غیر نظامی و منع حمله به غیر نظامیان، اجازه به صلیب سرخ در مورد انتقال مجروحان و بیماران،ممنوعیت به کارگیری هر نوع سلاح جنگی، پرهیز از حمله های کور و ..... از قواعد حقوق بشر دوستانه بین المللی است که باید در هر مخاصمه و جنگ، چه داخلی و چه بین المللی (میان دو یا چند دولت ) باید اجرا شود و نقض آنها جنایت جنگی است.

ماده 8 اساسنامه دیوان کیفری بین المللی مصادیق جنایات جنگی را بیان می کند :

" الف ) نقض فاحش کنوانسیون های 12 اوت 1949 ژنو، یعنی هر یک از اعمال مشروحه ذیل بر ضد اشخاص یا دارایی هائی که تحت حمایت مقررات کنوانسیون ژنو قرار گرفته اند :

1 ـ کشتار عمدی ؛

2 ـ شکنجه یا رفتار غیر انسانی از جمله آزمایش های زیست شناختی ؛

3 ـ فراهم آوردن موجبات رنج عظیم یا صدمه شدید به جسم یا سلامتی ؛

4ـ تخریب و ضبط گسترده اموال که ضرورت های نظامی آن را توجیه نمی کند و به صورت غیر قانونی و خودسرانه اجرا شده است ؛

5 ـ اجبار اسرای جنگی یا دیگر اشخاص مشمول حمایت ( کنوانسیون ) به خدمت در صفوف نیروهای دولت دشمن ؛

6 ـ محروم کردن عمدی اسرای جنگی یا دیگر اشخاص مشمول حمایت از حق محاکمه عادلانه و قانونی؛

7 ـ تبعید یا انتقال غیر قانونی یا حبس غیر قانونی ؛

8 ـ گروگانگیری.

ب ) دیگر نقض های فاحش قوانین و عرف های مسلم حقوق بین الملل و حاکم بر منازعات مسلحانه بین المللی یعنی هر یک از اعمال مشروح ذیل : ..............."

فصول دیگر اساسنامه دیوان کیفری بین المللی به چگونگی محاکمه و میزان کیفر، مسئولیت افراد مرتکب و نیز فرماندهان و محرّکان به جرم، معاونین و مباشرین و ... پرداخته است.

محاکمه جنایتکاران در دیوان بین المللی کیفری منوط به پذیرش اساسنامه این دیوان توسط دولت عضو بوده و "دیوان دارای صلاحیت تکمیلی نسبت به صلاحیت کیفری ملی است[5] ". یعنی اگر جنایتکاران در محاکم صالح داخلی و با رعایت موازین دادرسی عادلانه در کشور محل جنایت محاکمه شوند از سوی دیوان استقبال خواهد شد اما اگر محکمه داخلی صلاحیت یا توانایی این کار را نداشته باشد دیوان جنایتکارانی را که جنایات مندرج در اساسنامه را مرتکب شده باشند محاکمه خواهد کرد.

جنایتکاران فاجعه افشار

"پروه عدالت افغانستان" جنایات افشار را تنها از مصادیق جنایات جنگی دانسته و شخص احمدشاه مسعود، عبدالرسول سیاف ، محمد قسیم فهیم و تعدادی دیگر را از مسئولین این جنایات دانسته و برخی دیگر از قوماندانهای حزب جمعیت و اتحاد سیاف را به عنوان مباشران و معاونین اصلی معرفی کرده است.

" جنایات جنگی: حملات نامشخص، تجاوزات جنسی، آدم ربایی ها و قتل عام ها

گلوله باران و بمباردمان کورکورانه مناطق غیر نظامی

منطقه افشار در روز اول عملیات مورد هدف سلاح های ثقله قرار گرفت. اهداف نظامی عمده، انستیتوت علوم اجتماعی و دیگر قرارگاه های اصلی وحدت بوده است. گرچه، انستیتوت علوم اجتماعی هرگز صدمه ندید. اکثر راکت ها، گلوله های تانک، و آوان ها در مناطق رهایشی غیر نظامی فرود می آمد. چون مراکز فرماندهی نیروهای اتحاد و جمعیت هردو در محدوده افشار بود، آشکار می شود که این حمله هدف داشت تا جمعیت غیر نظامی را از افشار بیرون براند که در انجام آن موفق شد. شمار کشته شدگان در این حمله (به جز آنهایی که قتل عام شدند) نامعلوم است. تقریباً هر شاهدی که پروژه عدالت افغانستان همراهش مصاحبه کرده از دیدن اجساد در منطقه بیان داشته اند. در حقیقت، گلوله باران و فیر آوان بسیار شدید بود که تعداد زیادی از ساکنان در روز اول پنهان شده و سعی به ترک منطقه نکردند. گرچه این امر ممکن تلفات غیر نظامی را از بمباردمان کاهش داده باشد، اما این غیرنظامیان را در مقابل جنایات بعدی صدمه پذیر نمود.

قتل عام ها و مفقودی ها

طوری که در فوق ذکر شد، احزاب درگیر جنگ طبق ماده عمومی 3 معاهده جنوا که قتل عامها، شکنجه و گروگان گیری را ممنوع کرده بود، محدود شده بود. شهودی که پروژه عدالت افغانستان همراه آنها مصاحبه کرده است، بیان داشته اند که گروهی از عسکران حزب وحدت از قرارگاه های وحدت در انستیتوت علوم اجتماعی توسط قوای اتحاد اسلامی در 11 فبروری اسیر گرفتند. علاوه بر این، تعداد زیادی مردان غیر نظامی و مظنون به ملیشه های وحدت از ساحه افشار دستگیر شدند بعد از اینکه اتحاد آن جا را تصرف کرد. شمار گرفتار شدگان نامعلوم است. یک گروهی از اسیران هزاره که توسط اتحاد اسلامی نگهداری می شد، متعاقباً توسط قوماندان های اتحاد برای دفن اجساد عملیات افشار بعد از یک هفته استفاده شدند. این گروه از شاهدان گزارش داده اند که اقاربشان در بین زندانیان غیر نظامی و نظامی گرفتار شده توسط اتحاد بودند که متعاقباً مفقود شده و باور بر این است که توسط قوای اتحاد آناًبه قتل رسیده باشند. پروژه عدالت افغانستان فقط قادر به بیان تعداد کمی از قربانیان بوده است. برخی دیگر از مردان از خانه هایشان گرفتار شده اند.

یکی از شهود به نام ع. به پروژه عدالت افغانستان اظهار داشت که وی و فامیلش سعی کرده بودند که فرار کنند، اما گلوله باران و راکت باران بسیار شدید بود. " ما به خانه خسور مادرم دویده و آنجا پنهان شدیم. دیگر مردمان به ما گفتند که مردم به روی جاده ها کشته شده بودند. سرانجام یک تعداد کمی از دیگر فامیل ها به ما پیوستند. ما می توانستیم مخابره های بعضی از افراد سیاف را بشنویم و به آنها اخطار داده می شد که جنگ را بالای اموال چورشده شروع نکنید. مردان مسلح که از سیاف و از جمعیت بودند، همه خانه ها را چور کردند. افراد سیاف پشتو صحبت می کردند و جمعیتی ها دری صحبت می کردند. من فامیلم را به دیگر مکان فرستادم و خود در خانه ماندم. حدود ساعت 11 قبل از ظهر، یک قوماندان بنام عزت الله (از اتحاد) به همراه حدود ده نفر مسلح به خانه آمدند. من به امید اینکه نظامیان فکر کنند که در خانه کسی نیست در را باز مانده بودم. آنها به داخل آمده و مرا لت و کوب نمودند و مرا به بند قرغه برده و به همراه حدود 60-65 مرد به داخل یک کانتینر انداختند. آنجا بسیار شلوغ بود. بعضی اوقات برخی از مردان بیرون کشیده شده و از آنها کار می کشیدند مانند شکستاندن چوب." بعد از یک هفته به همه زندانیان گفته شد که چقدرباید پرداخت کنند تا آزاد شوند. به این شاهد گفته شد که باید$ 5000 (دالر) پرداخت کند. وی به آنها گفت که اینقدر پول ندارد اما دوستانش از پغمان آمدند و برای رهای وی پرداخت کردند.

یکی از شاهدان زن بنام ب. به پروژه عدالت افغانستان گفت که نیروهای نظامی اتحاد اسلامی وی را لت و کوب کرده و شوهر غیر مسلحش را از منطقه مسکونی شان در افشار دستگیر کرده که وی هنوز لا درک می باشد.

یکی از شهود بنام C به پروژه عدالت افغانستان اظهار داشت که عسکران خانه ها را برای پیدا کردن مردها تلاشی می کردند. من به پغمان برده شدم. در شب در یک کانتینر نگهداری شدم. در جریان روز من و حدود 10 الی 20 نفر دیگر مجبور به کندن سنگر بودیم. کانتینرهای زیادی در آنجا بود. در شب برخی از مردان بیرون کشیده شده و باز نمی گشتند. ما می توانستیم صدای فیر را بشنویم و حدس می زدیم که آنها کشته شدند. فکر می کنم بعضی از آنها در سنگرها دفن شدند. بالاخره من با پنهان کردن خود در رودخانه در زیر پل فرار کردم. من ساحه را ترک کرده و به کویته رفتم.

شاهد زنی بنام م. به پروژه عدالت افغانستان گفت که ساعت 7 صبح، زمانیکه اتحاد اسلامی افشار را تصرف کرد، یک گروهی از مردان مسلح به محوطه خانه اش آمده و شوهرش س. را دستگیر کردند. آنها وی را بعد از 45 روز رها کردند. وی بسیار وحشیانه لت و کوب شده بود که شنوایی اش برای همیشه آسیب دیده و کر شده بود. طبق گفته همسرش، وی همچنین در شناختن افراد مشکل داشته است. بعد از اینکه وی توقیف شد، گروه دومی حدود 10 الی 15 نظامی اتحاد بین ساعت سه تا سه ونیم بعد از ظهر وارد خانه شدند. آنها ادعا کردند که پشت نیروهای وحدت می گردند. آنها از بازوی پسر این زن (م) گرفتند. "پسرم یازده ساله بود. آنها وی را نگهداشته و پرسیدند پدرت کجاست؟ آنها تفنگهایشان را طرف وی نشانه گرفتند و من خودم را روی وی انداختم. من به روی دست و پایم تیر خوردم. اما پسرش پنج بار تیر باران شد. وی مرد." بعداً نظامیان دارایی های فامیل را گرفته و رفتند.

شاهد 75 ساله ای بنام ک. بیان داشت که نظامیان وابسته به سیاف وی را از سر جوی افشار در روز عملیات افشار، 11 فبروری ربودند. وی یکی از گروه های هفت نفری بود که زندانی شده و شدیداً مورد لت و کوب قرار گرفته و وادار به کمک به حمل اجناس چور شده از افشار به عنوان جوالی شده بود. نیروهای نظامی اتحاد بعداً در آن روز وی را به کمپنی (منطقه کنترل شده سیاف) برده و مدت دو ماه وی را نگهداشتند. قوماندانی که وی را دستگیر کرده بود، غلام رسول وابسته به سیاف بود. وی اظهار داشت که بعد از آن به مدت دو ماه در شکردره به عنوان زندانی انور دنگر بود و بعداً سه ماه دیگر در فرزه (Farzah) به قوماندانی حنیف بود. وی شاهد بود که نظامیان یک از اقاربش بنام قمبر ظاهر را فوراً کشته اند.

شاهدی بنام غ. برای مدت کوتاهی دستگیر شده و توسط نیروهای اتحاد در روز اول عملیات تا حد بیهوشی لت و کوب شده است. زمانی که وی بعداً به منطقه برگشته، وی دو جسد را از چاه خانه اش بیرون کشید و تخمین می زند که خودش 30 الی 35 جسد را هنگام فرار از منطقه دیده است ( به شمول یک سر بریده شده در روی یک پنجره).

عبدالله خان، 67 ساله از ولایت غزنی توسط قوماندان عزیز بنجار، یکی از قوماندانان سیاف در افشار دستگیر شده است. مابقی فامیل در جریان عملیات نظامی اصلی به تایمنی فرار کرده بودند. عبدالله خان برای محافظت اموال خانه اش در افشار مانده بود. به هرحال، تمام اموال خانه در جریان عملیات دزدیده شده و خانه ویران شد. فامیل نتوانسته بودند تا عبدالله خان را ردیابی و پیدا کنند و بناءً وی گمشده باقی ماند.

شاهدی بنام ش. به پروژه عدالت افغانستان گفت: زمانی که نیروهای اتحاد وارد خانه اش شدند، آنها پدرش را داخل محوطه تا سرحد مرگ لت و کوب نمودند. سپس، آنها تمام اموال خانه را دزدیدند.

تجاوز جنسی توسط نیروهای اتحاد
در جریان عملیات افشار، قوای اتحاد اسلامی سیاف برای بیرون راندن مردم غیر نظامی از منطقه از تجاوز جنسی و دیگر حملات علیه غیر نظامیان استفاده کردند. پروژه عدالت افغانستان همراه تعدادی از شاهدانی که شرح واقعات تجاوز جنسی توسط قوای اتحاد در جریان عملیات افشار را داده اند، مصاحبه کرده است. شاهدی بنام م. (اظهارات فوق را ببینید) از دست و پایش زخمی شد زمانی که نظامیان اتحاد به پسرش فیر کردند. وی بیان داشت: "در حالیکه هنوز از من خون می رفت، آنها به من تجاوز کردند." وی اظهار داشت که سه عسکر وی را پایین نگهداشته در حالیکه چهارمی وی را در زیرزمین خانه خودش تجاوز جنسی کردند. چندین زن دیگر نیز به خانه م. پناه آورده بودند: یک همسایه بنام ز. و دو دخترش و یک زن دیگر بنام ر. نظامیان اتحاد دو دختر ز. که 14 ساله و 16 ساله بودند و زنی بنام ر. را تجاوز کردند. عسکران آنها را به نوبت به زیرزمین برای تجاوز بردند. یکی از دختران ز. توسط برچه زخمی شد وقتی که وی کوشش برای مقاومت می نمود.

یکی دیگر از شاهدان زن بنام س. بیان داشت که مردان مسلح به خانه اش در افشار سیلو در روز دوم عملیات افشارهجوم آورده بودند. آنها وی را لت و کوب کرده و خودش و خواهرش را در خانه شان تجاوز کرده و دارائی هایشان را به یغما بردند.

یک شاهد زن بنام ش. بیان داشت که بعد از تصرف افشار، نیروهای اتحاد اسلامی به زور ساعت 7 صبح وارد خانه اش شدند. آنها به چهار دختر به شمول ش. خواهرش که 14 ساله بود، و دو تن دیگردر محوطه خانه مسکونی شان تجاوز کردند.

گزارشات زیاد دیگری از تجاوز جنسی وجود دارد. شمار زنان تجاوز شده نامعلوم است. ساکنان افشار تا سال 2001 برنگشتند. در اواسط سال 2005 منطقه اکثراً هموار باقی مانده، گرچه برخی باشندگان اسبق به مخروبه های خانه های سابق خویش بازگشته اند[6]."

پروژه عدالت افغانستان به جنایات افشار تنها از منظر جنایات جنگی نگریسته است. بررسی مدارک و شواهد باقی مانده نشان می دهد ابعاد جنایت مرتکب شده در افشار وسیع تر از جنایت جنگی بوده ، از مصادیق بارز جنایت علیه بشریت ، نسل کشی و جنایت تجاوز هم هست. همچنین گفته های مندرج در " پروژه عدالت افغانستان " در مسئولیت کیفری مباشرین، معاونین و مسئولین این جنایات فاقد وجه حقوقی بوده و تعداد کمی را مباشرین و معاونین و مسئولین جنایتات را شامل می شود.

اولاً جنایات افشار مصداق بارز نسل کشی بر اساس ضوابط حقوق کیفری بین المللی و خصوصا اساسنامه دیوان کیفری بین المللی است. با توجه به اساسنامه دیوان که در فوق به آن اشاره شد، هدف از جنایت افشار "نابودی تمام یا قسمتی" از هزاره ها بود که با توجه به ماده 6 اساسنامه نسل کشی است. به عبارتی از اهداف عاملان فجایع افشار حذف " تمام یا قسمتی " از هزاره ها با ارتکاب اعمالی چون قتل است که با توجه به ماده 6 اساسنامه دیوان نسل کشی محسوب می شود و مرتکبین آن (مباشر یا معاون ) و مسئولین آن در صورت بررسی پرونده در دیوان کیفری به عنوان جرم نسل کشی محاکمه خواهند شد.

تلاش نیرهای جمعیت و اتحاد برای نسل کشی را گزارشگر کمیته حقوق بشر در کابل به خوبی بازتاب می دهد :

" گزارشگر کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد اضافه می کند : گروههای مسلحی که این کشتار را در حق شیعیان کابل مرتکب شدند، در حدود 200 الی 300 نفر را سر بریدند و به عفت زنان و نوجوانان تجاوز و اطفال را شکنجه نمودند. در آخر کمیته حقوق بشر سازمان ملل خواستار آزادی اسراء و زندانیان شد که در حدود 700 نفر اسیر و مفقود الاثر اعلام شده است[7] ".

ثانیاً دقت در چگونگی انجام عملیات افشار و جنایات انجام شده نشان می دهد که به طریق اولی جنایات مرتکب شده بر اساس حقوق کیفری بین المللی و اساسنامه دیوان کیفری بین المللی مصداق جنایت علیه بشریت است.

" ماده 7 (1) اساسنامه دیوان بین المللی کیفری یازده نوع از جرایم را فهرست کرده است که طی کنفرانس رم به عنوان جنایات علیه بشریت شناخته شده و مورد توافق قرار گرفته است. عبارت « منظور از جنایات ضد بشریت در این اساسنامه» (for the purpose of this statute) در ماده 7 اساسنامه مبین این امر است که جرایمی که در این ماده به عنوان جنایات علیه بشریت ذکر شده در دیوان بین المللی کیفری قابل استتناد بوده و مانع از تعاریف و ارائه مصادیق دیگر نمی شود.

موارد یازده گانه عبارتند از:قتل، نابود سازی، به بردگی گرفتن، اخراج یا انتقال اجباری جمعیت، محبوس کردن یا محروم کردن شدید دیگری از آزادی فیزیکی، شکنجه، خشونت جنسی، اذیت و آزار، ناپدید کردن اجباری اشخاص، تبعیض نژادی و اعمال غیر انسانی مشابه.

جهت قرار گرفتن هر یک از جرایم فوق به عنوان عنصر مادی جنایت علیه بشریت باید شروطی محقق شود. به عبارتی بند 1 ماده 7 سرفصلی (chapeau) قرار داده است که در آن شرایطی را که به موجب آنها ارتکاب چنین اعمالی مشمول جنایت علیه بشریت می شود را مشخص کرده است.این شرایط عبارتند از :

1- حمله گسترده یا سیستماتیک (widespread or systematic attack)

جنایات علیه بشریت اولا با یک حمله به وقوع پیوسته و ثانیا حمله باید گسترده یا سیستماتیک باشد.

یکی از مسائل بحث انگیز در کنفرانس رم توافق در خصوص درج «یا» ، «و» بود. برخی بر این عقیده بودند که حمله گسترده و سیستماتیک کفایت خواهد کرد. اما گروه دوم، به حق، به این عقیده بودند که در صورت قرار دادن «و» دامنه شمول جنایات علیه بشریت محدود خواهد شد و بسیاری از جرایم بی کیفر خواهند ماند.

وجود شرط گسترده یا سیستماتیک بودن به جهت تاکیدی است که بر متفاوت بودن جرمهای ضد بشری شده است. به عبارتی اساسنامه خواسته با محدود کردن دامنه این جرایم از تداخل در عملکرد محاکم داخلی بپرهیزد. همچنین در یک حمله گسترده یا سیستماتیک امکان وقوع جنایت شدید بیشتر است. ماده 7 اساسنامه در تعریف واژه حمله می گوید: "رفتاری است مشتمل بر ارتکاب چندین عمل از اعمال مذکور در بند 1 بر ضد هر جمعیت غیر نظامی که در تعقیب یا پیشبرد سیاست یک دولت و یا یک سازمان برای انجام چنین حمله ای صورت گرفته باشد." درج این شروط در اسناد ماقبل اساسنامه با ماهیت مشابه به صورتهای دیگر، با تفاوتهای اندک، تکرار شده بود.
((نمونه های حقوقی ملی و بین المللی برخی از عناصر هسته ای که به صورت تلویحی در تعریف موافقتنامه لندن آمده است را گاهاً ارائه کرده اند. یکی از مهم ترین عناصر این حقیقت است که این تخلفات باید در مقیاس وسیعی یا سیستماتیک،حداقل،با مدارای دولتی،حکومت یا کل واحد آن صورت گرفته باشد.جنایات مورد بحث همچنین ممکن است با حمایت دولت صورت گیرد یا در هر اندازه ای ممکن است جزئی از سیاست دولتی یا تحت هژمونی کلی حکومتگران در یک سرزمین صورت گیرد. نتیجه این که هر نوع بدرفتاری منفرد و اتفاقی، اگرچه شنیع و انزجار آمیز باشد، نمیتواند به عنوان جنایت علیه بشریت دانسته شود.))[8]

طبق رای های صادره از دادگاهای یوگسلاوی سابق و رواندا ((اصطلاح گسترده و همه جانبه به تعداد قربانیان یک تهاجم مربوط است. (رای آکایسو ـ ردیف 14 بند 580 ) اصطلاح مزبور به قلمرو،دامنه، تکرار ، وسعت عملیات و اینکه آیا تهاجم بطور عمدی رخ داده است یا خیر بر می گردد. ( رای تادیچ ـ دیف 23 بند 648) ))[9]

(( اصطلاح «سیستماتیک» نشان دهنده اینست که «الگو یا نقشه برنامه ریزی شده ای» در طراحی این تهاجم به کار گرفته شده است و از خط مشی معینی پیروی و الگو گرفته است.(رای آکایسو، ردیف شماره 14 بند 580 ) در این حالت به استثناء رویدادهایی که اتفاقی و مستقل از دیگر عملیات به وقوع می پیوندد، طیف کامل حمله های جدی را می توان به عنوان جنایات ضد بشری به حساب آورد.))[10]

همچنین (( «سیاست دولتی یا تشکیلاتی» از اجزاء تشکیل دهنده و لازم در یک تهاجم «گسترده یا سیستماتیک» علیه مردم غیر نظامی می باشد.این سیاستها مبنائی است برای اطمینان از اینکه اعمال اتفاقی و پراکنده از اعمال غیر انسانی ولی با هدف و برنامه ریزی شده علیه بشریت متمایز گردند.در اینصورت تهاجم می بایست در ادامه این سیاست ها و در راه پیشبرد آنها اعمال گردد.))[11]

همچنین قید اینکه حمله باید در « تعقیب یا پیشبرد سیاست دولت یا یک سازمان» باشد اینگونه فهمیده می شود که جنایات علیه بشریت ممکن است توسط افراد غیر دولتی هم ارتکاب یاد.همچنین واضح است که مرتکب ممکن است نظامی و یا غیر نظامی باشد.

(( مقصود از شرط ارتکاب جنایت علیه بشریت در تعقیب یک سیاست این است که وضعیتی را که فردی به ابتکار خود در تعقیب برنامه مجرمانه اش بدون تشویق یا هدایت دولت یا گروه یا سازمانی عمل غیر انسانی مرتکب می شود مستثنی کند. وجود چنین سیاستی است که به عمل مجرمانه بعد زیادی می دهد به طوریکه مجازات آن را به عنوان جنایت علیه بشریت موجب می شود. لزومی نیست که چنین سیاستی در سطح عالیترین ارگان دولت گرفته شده، رسمیت یافته یا صریحا، آشکارا، یا دقیقا اعلام شده باشد، بلکه می تواند به شکلی که چنین اعمالی واقع می شود استنباط گردد. گستردگی یا سازمان یافتگی عمل می تواند سیاست ارتکاب چنین اعمالی را نشان دهد.این علیرغم این حقیقت است که ارتباط بین عمل و سیاست مورد نظر می تواند از سوی مقامات مربوط یا گردانندگان این سیاست انکار شود. وقایعی که ممکن است برای استنباط چنین سیاستی در نظر گرفته شوند عبارتند از؛ اوضاع و احوال کلی تاریخی و مجموعه زمینه سیاسی که اعمال مجرمانه در آن واقع می شوند، ایجاد و بکارگیری نهادهای سیاسی مستقل در سرزمین مورد نظر در هر سطحی از قدرت، محتوای کلی برنامه سیاسی چنانکه در نوشته ها و سخنان مقامات دیده می شود، تبلیغات رسانه ای، ایجاد و بکارگیری واحدهای نظامی مستقل، بسیج نیروهای مسلح، تهاجمات نظامی مکرر و موزون در زمان و موضع مربوط، ارتباط بین سلسله مراتب نظامی و قدرت سیاسی و برنامه آن، تغییرات در ترکیب قومی جمعیت، اقدامات تبعیض آمیز، اعم از اینکه اداری یا غیر آن باشند (نظیر محدودیتهای بانکی و لزوم داشتن گذرنامه) و گستره اعدامهای انجام شده، بویژه مرگ ها و سایر اشکال خشونت جسمی، سرقتها، بازداشتهای خودسرانه، اخراجها و تبعیدها، یا تخریب اموال غیر نظامی، خصوصا ابنیه مذهبی.

در مورد اینکه یک جنایت علیه بشریت ممکن است در تعقیب سیاست یک عامل دولتی یا غیر دولتی واقع شود اختلافی وجود ندارد. قوانین مربوط به جنایات علیه بشریت به حدی گسترش یافته اند که جنایات علیه بشریت می توانند از طرف دولتهایی که کنترل غیر رسمی (بالفعل) بر سرزمین خاصی دارند واقع شود هر چند آن دولتها از نظر بین المللی مورد شناسایی قرار نگرفته اند یا وضعیت رسمی یک دولت قانونی را ندارند، همچنین می توانند بوسیله یک گروه یا سازمان تروریستی انجام گیرند. اشخاص خصوصی با قدرت غیر رسمی پیش گفته یا دسته ها یا گروههای جنایتکار سازمان یافته، نیز می توانند در موقعیت ارتکاب جنایات علیه بشریت قرار گیرند. در واقع، قسمت الف بند 2 ماده 7 اساسنامه دیوان کیفری بین المللی مقرر می دارد، از جمله اینکه، حمله رفتاری در تعقیب یا پیشبرد سیاست یک دولت یا سازمان است، سیاست مورد نظر می تواند صرفا در یک منطقه جغرافیایی خاص متمرکز شده باشد.))[12]
نیروهای دولت افغانستان با ترکیب نیروهای جمعیت و اتحاد اسلامی، با یک برنامه از پیش تعیین شده و با هدف حمله به اهداف غیر نظامی و پس از خاتمه جنگ با نیروهای حزب وحدت جنایات افشار را مرتکب شدند. جنایاتی چون قتل، شکنجه، تجاوز و .... که همه از مصادیق جنایت علیه بشریت است.بررسی داستان عملیات این واقعیت را نشان می دهد.

" داستان عملیات
تمامی نیروهایی که نهایتاً در جنگ به تاریخ 10-11 فبروری 1993 شرکت داشتند، قبل ار شروع حمله در داخل و اطراف کابل مستقر شده بودند. تدارکات اصلی توسط دولت اسلامی افغانستان (ISA)، رهبری عملیات های ویژه برای تضعیف دفاع حزب وحدت و استقرار توپ های اضافی برای بمباردمان بود. زیرا که رئیس استخبارات، محمد فهیم تمامی مسوولیت را برای عملیات های ویژه داشت. پرسونل وی با یک تعداد از قوماندان های شیعه اطراف افشار تماس گرفته و تعهد آنها را برای همکاری با حمله دولت اسلامی کسب نمودند.

مهمترین مقر جدید سلاح ثقیله قبل از عملیات، نقطه تپه علی آباد بود. مسعود 23 اسلحه زیو را در آنجا به همراه گروه اعزامی 30 نفره مستقر کرده بود تا مناطق اطراف سیلوی مرکزی، افشار، کارته سه، کارته چهار، و کارته سخی را هدف گیری کنند. اهمیتی که قدرت آتش گروهی و تعداد زیادی از مکانهاییکه از آنجا سلاح های ثقیله استفاده می شد داشت این بود که آنها بزرگی و اهمیت عملیات را نشان دهند. این فقط یک حمله ضربتی و جنگ جزیی نبوده بلکه یک جنگ تمام عیار بوده که دولت اسلامی ذخائر نظامی ترکیبی از دوره ارتش شوروی سابق و مجاهدین را در مقابل اهداف در محدوده پایتخت مستقر کرده بود. تمامی این اهداف در مناطقی قرار داشتند که اول مسکونی بوده و جمعیتی از غیر نظامیان را در برداشته است.

شاهدانی که با نظامیان در زمان عملیات شرکت داشتند، گزارشاتی را در مورد پلان گذاری و هماهنگی نظامی که مسعود قبل از عملیات نظامی انجام داده بود، تهیه نموده اند. گرچه، این نمایی جزیی از برنامه ریزی را ارائه می کند زیرا یک عملیاتی بدین مقیاس می بایست آمادگی های متمرکز را مستلزم داشته است. طبق گفته یکی از شاهدان، قوماندان های ارشد جمعیت به همراه قوماندان های ارشد اتحاد ( شیرعلم و زلمی طوفان ) و مهمترین متحد شیعه بنام سید حسین انوری به علاوه مشاورین نظامی دولت اسلامی افغانستان به ریاست مسعود در قرارگاه-های ارتش در بادام باغ دو روز قبل از عملیات جلسه داشتند. جلسه دیگر در یک خانه مصون استخبارات در کارته پروان، نزدیک هوتل انترکانتیننتال در شب قبل از حمله برگزار شد. مسعود از همین منزل به عنوان اتاق عملیاتی در بیشتر روز استفاده کرد. همچنین یک جلسه ای از قوماندان های اتحاد به ریاست سیاف در پغمان یک روز قبل از عملیات برگزار شد. هدف این جلسه ها آموزش قوماندان های اصلی به نقش آنها در حمله زمینی بود.

قوای دولت اسلامی بمباردمان عمومی را درغرب کابل در شب 10-11 فبروری 1993 به اهداف اطراف انستیتوت علوم اجتماعی و افشار و در بقیه مناطق شیعه نشین شهر شروع کردند. پیشروی نظامیان حدود ساعت 5 صبح 11 فبروری آغاز شد و این زمان به عنوان زمان آغاز همه جانبه جنگ یاد می شود. اولین پیشروی قطعی نظامیان از جانب بادام باغ به بالای تپه رادار، بخشی از پشته افشار بود. نظامیان دولت اسلامی افغانستان بلافاصله نقاط بالای کوه را بدون مقاومت توانستند که تصاحب کنند و پوسته های دفاعی مهم حزب وحدت در آنجا آتش گرفته و تانک های مستقر در آنجا از حرکت بازماندند.

گروه اعزامی بزرگی هم از اتحاد و هم از جمعیت به سمت افشار از سمت غرب پیشروی کردند. نزدیکترین نقطه خط جبهه به هدف اصلی عملیات پلی تکنیک کابل بود. قوای جمعیت در امتداد سرک افشار از کارته پروان و هوتل انتر کانتیننتال به سمت انستیتوت علوم اجتماعی پیشروی کرده و از سمت شرق وارد افشار شدند. قوای دولت اسلامی به امتداد دیگر نقاط خطوط اول جبهه به ویژه قلمرو محصور غرب کابل پیشروی نکردند. گرچه به بمباردمان شدید ادامه داده و قوای فراوانی را برای حفظ تهدید پیشروی مستقر کردند.

به هرحال، ساعت ا بعدازظهر، خطوط دفاعی اصلی حزب وحدت به امتداد ستیغ افشار تحلیل رفته و مواضع آنها در انستیتوت علوم اجتماعی غیر قابل دفاع بود. مزاری و قوماندانهای ارشدش از انستیتوت پیاده فرار کردند. ساعت 2 بعدازظهر قوای دولت اسلامی توانستند که انستیتوت علوم اجتماعی را تصرف کنند و قوایی که از شرق و غرب پیشروی کرده بودند، در افشار یکجا شده و کنترل موثر منطقه را دردست گرفتند. آنها در خوشحال مینه و افشار مستقر شده، ولی پیشروی بیشتری نکردند. نظامیان شروع به امن سازی منطقه کرده، پوسته ها را ایجاد کرده و یک عملیات تلاشی را انجام دادند. این عملیات جستجو یا تلاشی بود که سریعاً یک سری از اعمال جنایت و چور و چپاول را به وجود آورد طوریکه شواهد عینی غیر نظامی ذیل شرح داده اند.

مزاری توانست تا خطوط دفاعی در امتداد کناره خوشحال مینه، پهلوی سیلوی مرکزی و کارته سخی را باز ایجاد کند. بناءً بیشتر غرب کابل را دراختیار داشت. برخی از اهالی افشار، به ویژه آنهایی که بیشترین آسیب را دیده اند، همراه نظامیان وحدت جابجا شده فرار کردند (این عامل به نظر می رساند تا نسبتاً شمار کمتری از جوانان در تلفات در گواهی ها ذکر شده باشد.) گرچه، اکثر جمعیت غیر نظامی افشار در این مکان بودند زمانیکه قوای دولت اسلامی ساحه را تصرف کردند. به خاطر بمباردمان، جنگ شدید و حضور نظامیان وحشی به نظر می رسد که تعداد زیادی از غیر نظامیان قادر به ترک ساحه در روز اول عملیات نبودند. به هرحال، یک هجرت گسترده در شب 11-12 فبروری به وقوع پیوست. زنان و کودکان اکثراً به سمت تایمنی در شمال کابل فرار کردند و در مکاتب و مساجد در چهار راهی اسماعیله پناه گرفتند. برخی از پیرمردان ترجیح دادند تا بمانند و از خانه و دارایی ها محافظت کنند، اما شواهد نشان می دهد که نظامیان اکثراً مردان را هدف توقیف های خود سرانه و قتل عام قرار دادند به عبارت دیگر غیر نظامیان مذکر آزاد نبودند تا منطقه را ترک کنند. اکثر نجات یافتگانی که از افشار فرار کرده اند، از دیدن آوارها و جنازه ها در طول راه شرح داده و بیان داشته اند که آنها بعد از جنگ اصلی گریخته اند. در ختم روز دوم، جمعیت وسیعی از غیر نظامیان افشار را تخلیه کردند و به نظر می رسد که این هجرت رویدادی بود که به طور قاطعانه جنایات علیه غیر نظامیان در منطقه را پایان داد.

در روز دوم عملیات، 12 فبروری مسعود جلسه ای را در هوتل انتر کانتیننتال با تعویق تشکیل داده و در مورد ترتیبات برای امنیت مناطق تصرف شده جدید گفتگو کردند. در این جلسه قوماندان های ارشد دولت اسلامی و اشخاص سیاسی به شمول ربانی، سیاف، آیت الله محسنی، آیت الله فاضل، و جنرال فهیم حضور یافته بودند. دولت اسلامی طلب کرد هیئت وکلای مردم شیعه را و حسین انوری به عنوان قوماندان برجسته دولت اسلامی از جانب غیر نظامیان شیعه تحت فشار بود تا ترتیباتی برای امنیت آنها بگیرد. در این جلسه دستور به توقف کشتار و چور و چپاول داده شد و به روی معاوضه سفرا بین احزاب مختلف برای شناسایی اسیران توافق صورت گرفت. همچنان عقب نشینی نیروهای تعرض کننده ومستقر کردن یک نیروی کوچکتر در مناطق جدید فراخوانده شد. بزرگی و عظمت جنایات واقع شده در دو روز اول عملیات ، قبل از این جلسه، به طور واضح بسیار دیر بود تا از جنایات اصلی جلوگیری شود. همچنین این جلسه به نظر می رسد که در توقف چور و چپاول منطقه بی اثر و بیفایده بود طوریکه ویرانی خانه ها در افشار به طور فزاینده بعد از جلسه رخ داد[13] " .

بررسی بیشتر در خصوص ابعاد حقوقی و کیفری جنایات افشار به تحقیقات گسترده تری نیاز دارد. با توجه به اساسنامه دیوان کیفری بین المللی جنایات مندرج در این اساسنامه ( نسل کشی، جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و جنایت تجاوز ) مشمول مرور زمان نشده و مرتکبین آن هرجا و هر وقت باید محاکمه شوند. عدالت از نوع افغانی اش چشم انداز تاریکی از محاکمه این جانیان داده است.اما این مانع از تلاش برای ایجاد و غنای ادبیات حقوق کیفری برای محاکمه آنها نخواهد شد.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] ـ اسناد قتل و عامهای هزاره ها در افغانستان، محمد نبی متقی ، 1380، مشهد ص 1

[2] - دکتر حسین میر محمد صادقی، دادگاه کیفری بین المللی، نشر دادگستر، تهران 1383 ، ص 13

[3] ـ ماده 5

[4] ـ ماده 6-8

[5] ـ ماده 1

[6] ـ www.afghanistanjusticeproject.org

[7] ـ مجله الحیات ، چاپ بیروت، به نقل از هفته نامه طلوع وحدت، چاپ پاکستان، شماره 32، ص 2

[8] . Antonio Cassesse,International criminal law, p.353

[9] . دیهیم. همان، ص 159

[10] . همان ،

[11] . همان

[12] ـ کریانگساک کیتیجا یساری، همان، ص 137

[13] ـ پروزه عدالت افغانستان

كرزي : قانون مصالحه ملي و عفو عمومي بايد باطل اعلان شود.

2010-02-11T15:57:00.003+04:30

عفوبین الملل خواستار لغو "قانون مصالحه ملی و عفو عمومی" افغانستان شده است تا قانون جنجالی عفو ناقضان حقوق بشر را فورا به حالت تعلیق درآورند.
براساس این قانون که زمستان سال ۱۳۸۵ خورشیدی، از سوی مجلس نمایندگان و مجلس سنا به تصویب رسیده بود ، مرتکبین موارد جدی نقض حقوق بشر از جمله جرایم جنگی و جنایت علیه بشریت طی سی سال گذشته، از معافیت برخوردار می شوند.
عفو بین الملل و دیگر سازمانهای حقوق بشری از جمله کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان بر این باورند که تصویب این قانون تلاشی هست برای دادن پوشش قانونی به ناقضان حقوق بشر از جمله طالبان و عاملان جنگ هاي داخلي افغانستان.

سام ظریفی مدیر امور آسیا و اقیانوسیه در سازمان عفو بین الملل به بي بي سي گفته است، حامیان این قانون، باید بدانند که هیچ کس نمی تواند خواست مردم افغانستان برای اجرای عدالت و حسابدهی را نادیده بگیرد.
با آنکه این قانون در جریده رسمی چاپ شده اما هنوز منتشر نشده و در اختیار عام قرار نگرفته است.
کبیر رنجبر عضو مجلس نمایندگان افغانستان می گوید این قانون با اکثریت آرا در مجلس نمایندگان و به اتفاق آرا در مجلس سنای افغانستان تصویب شده است.
به گفته آقای رنجبر این قانون بار اول پس از تصویب شورای ملی، از سوی رئیس جمهور کرزی رد شد، اما بار دوم رئیس جمهوری نیز آن را توشیح کرد.
کبیر رنجبر در مورد درخواست عفو بین الملل مبنی بر تعلیق این قانون گفت، راهی برای تعلیق آن وجود ندارد، یک قانون یا نافذ است و یا باطل.
آنگونه که آقای رنجبر می گوید این قانون یا هر قانون دیگری در افغانستان زمانی باطل می شود که از سوی دادگاه عالی افغانستان مخالف قانون اساسی و یا شریعت اسلامی ثابت شود.
این عضو مجلس نمایندگان گفت، از نظر قانونی رئیس جمهوری می تواند آن را به دادگاه عالی ارجاع کند و اگر داد گاه عالی آن را مخالف شریعت اسلامی تشخیص دهد قانون باطل می شود ولی به نظر آقای رنجبر در شرایط کنونی به نظر نمی رسد رئیس جمهوری تمایلی به چنین کاری داشته باشد.
شماری از حقوق دانان و نمایندگان مجلس از جمله آقای رنجبر بر این باورند که این قانون با شریعت اسلامی همخوانی ندارد زیرا به گفته آنها، از نظر اسلامی کسی نمی تواند "حق العبد" را ببخشد در حالیکه عفو کسانی که متهم به جنایات بشری هستند، مساوی با بخشش "حق العبد" است.
افزون براین افغانستان شمار زیادی از کنوانسیون های بین المللی و همچنین منشور حقوق بشر سازمان ملل متحد را پذیرفته است.
این قانون با شماری از این کنوانسیونها نیز در تضاد است.

بمباران کابل و ادامه جنایات جنگی

2010-02-10T10:08:00.003+04:30

اشاره: پروژه ی عدالت افغانستان، گزارش نسبتا خوبی رادرباره ی جنایات انجام شده در افغانستان در سال 2005 منتشر کرد. گرچه در اين گزارش هيچ اشاره ای به جنایات حاد علیه بشریت در زمان شاهان ديکتاتور افغانستان نشده است، اما با اين وجود، جزو معدود گزارش هایی ست که می توان به آن استناد کرد. اين گزارش متاسفانه تاکنون در سطح وسیع در اختيار شهروندان افغانستان قرار نگرفته است. کابل پرس قسمت های مختلف اين گزارش را برای یادآوری جنایات انجام شده در افغانستان به مرور نشر می کند.

..............................................................................................................

نقش حزب اسلامی در بمباردمان کابل

حزب اسلامی به مدت سه سال تمام از دوره اول جنگهای حزبی تا زمان اخراج این حزب از قرارگاه هایش در چارآسیاب، جنوب کابل سلاح های ثقیله در کابل استفاده کرد. تغییر اتحاد های نظامی- سیاسی بدین معنی است که اهداف بمباردمانهای حزب اسلامی پیوسته تغییر می کرد. گرچه، برخی ثابت بودند وجود داشت که حزب اسلامی در تمام مدت با شورای نظار در جنگ بود و بناءً تا رسیدن به پست های نظامی و ساختارهای عمده دولتی که توسط جمعیت- شورای نظار اداره می شد تا پایان ادامه یافت.

چهار دوره اصلی در نقش حزب اسلامی در جنگ های داخلی کابل وجود دارد.

دوره اول: کشمکش مستقیم بر سر قدرت، آپریل 1992 سقوط رژیم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (PDPA) که بوجود آورد کوششهای ملل متحد برای تامین کردن توافقات انتقالی، حزب اسلامی را در مقابل اتحاد شمال شورای نظار در رقابت بر سر گرفتن کابل به جنگ انداخت. حزب اسلامی در به دست آوردن مرکز کابل و حتی ارگ ریاست جمهوری موفق شد. همچنان بعضی از نیروهایش را در مکروریان، شفاخانه نظامی، و استودیم کابل نفوذ داد. گرچه، شورای نظار قادر به استفاده از اتحادش با قوای پرچمی سابق به ویژه ملیشه های جوزجانی دوستم برای انتقال نیروهای بیشتر در کابل و اخراج جنگجویان حزب اسلامی از ارگ و مرکز شهر بود. اولترین بمباردمان کابل توسط حزب اسلامی در تاریخ 5-6 می 1992 در پاسخ به ترک نیروهای نظامی از مرکز کابل بود.

دوره دوم: دوره استحکام در جنوب، می 1992 الی نوامبر 1992

درجریان دوره دوم، معلوم شد که حزب اسلامی در بدست آوردن رل عمده در کابل ناموفق ماند. حزب به ظاهر بخشی از پروسه سیاسی بود و حتی مقام نخست وزیری بخشیده شده بود به خاطر تلاش برای جلوگیری اپوزیسیون به ترتیبات جدید. به هرحال، حزب اسلامی به عنوان یک نیروی اپوزیسیون بدون متحد اصلی به اعمال خویش ادامه داد. وی دولت ربانی را متهم به دادن قدرت فوق العاده به ملیشه های کمونیستی می کرد. اخراج این ملیشه ها یکی از تقاضاهای اصلی وی بوده و از حضور آنها به خاطر مشروعیت حمله اش به شهر استفاده کرد. (گرچه باید یادآور شد که حکمتیار خلقی های سابق و متحدین آنها را در یک کودتای نافرجام علیه نجیب داشت، بناءً تقاضایش یک لاف یا بلوف بود.) در این دوره حزب اسلامی استحکاماتش در جنوب کابل و شمال لوگر از دامنه بینی حصار تا چهلستون را مستحکم کرد. شهر چهره خط اول جنگ را به خود گرفت و حزب اسلامی با شورای نظار و جنبش ملی برای کنترل خطوط اول همجوار مانند شرق شهر اطراف پل چرخی و کارته نو در جنگ بود.

اتحاد با حزب اسلامی، دسامبر 1992 الی دسامبر 1993

در این دوره، حزب اسلامی با حزب اصلی شیعه، حزب وحدت، پروتوکولی را برای کشاندن جنگ به مرحله نوین دینامیکی بنیان گذاشت. زمانی که جنگ با شورای نظار شدیدتر شد، حزب اسلامی برای حمایت متحد جدیدش بمباردمان ها را متعهد شد. به علاوه، حزب اسلامی و حزب وحدت تهاجم جدیدی را به راه انداختند مانند جنگ برای حفظ دارالامان قسمی که آنها مناطق تحت کنترلشان در شهر را گسترش داده و برای راه های جدید مواصلاتی جنگ می کردند.

مبارزه شورای هماهنگی، جنوری 1994 الی فبروری 1995

از جنوری 1994، اتحاد جدید حزب اسلامی با جنبش ملی به علاوه حزب وحدت منجر به شدیدتر شدن جنگ در کابل شد، دسترسی حزب اسلامی به سلاح های ثقیله گسترش یافته و منتج به دور جدیدی از بمباردمان ها شد. جنبش ظرفیت بمباردمان های هوایی را علاوه نمود و حزب اسلامی قادر به گسترش مکانی در لوگر برای فرود هواپیماهای اکمالاتی بود. حزب اسلامی راکتباران شدید و بمباردمانهای توپخانه ای را بالای مرکز کابل در شروع مبارزه شورای هماهنگی در جنوری 1994 به راه انداخت. جنگ در شش ماه اول سال 1994 بسیار شدید بود، زمانیکه حزب اسلامی و جنبش متفقاً مکانهایی را در مرکز کابل در اختیار داشتند. بمباردمانهای توپخانه ای حزب اسلامی برای حمایت عملیاتهای نظامی شان در شهر تا فبروری 1995، زمانی که طالبان حزب اسلامی را از قرارگاه هایش از چارآسیاب بیرون راندند، ادامه یافت. ( متعاقباً طالبان بمباردمان کابل را دوباره به راه انداختند زمانی که آنها محاصره پایتخت را شروع به پایه گذاری می کردند.)

انتقال سلاحهای ثقیله در کابل

عامل مهم خسارات گسترده غیر نظامیان در جنگهای حزبی این بود که احزاب رقیب قادر به محاصره و تقسیم تمام زرادخانه رژیم شوروی شدند. ذخیره بزرگ سلاح ثقیله که در کابل برای دفاع پایتخت و انتقال به مناطق دور از مرکز پایه گذاری شده بود، ناگهان در دسترس احزاب قرار گرفت. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: تانک ها، اسلحه های ساحوی، راکت اندازهای چندگانه ای و حتی موشک های اورگان و اسکاد. احزاب بلافاصله از این زرادخانه برای حمله به کابل بجای دفاع از آن استفاده کردند و آتشباری گسترده ای را به روی مناطق نسبتاً محدود همجوار که مورد نزاع بود ایجاد کردند. استفاده سلاح های ثقیله جنگهای حزبی پی در پی را به دنبال داشت طوریکه توپخانه و راکت اندازهای هر حزب علیه رقبای حزبی متوالیاً مورد هدف قرار می گرفت. به ویژه، توپخانه جنبش در ابتدا علیه حزب اسلامی قرار داشت اما در سالهای 1994 الی 1995 شورای هماهنگی به حمایت از حزب اسلامی علیه قوای دولت اسلامی قرار گرفت.
زمانی که رژیم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (PDPA) در مرحله سقوط قرار داشت، حزب اسلامی قرارگاه هایش را در چارآسیاب، در شمال ولایت لوگر وجنوب دامنه های کابل ایجاد کرد. حزب توپ ها و راکت هایش را اطراف قرارگاه ها و مکانهای همجوار تحت کنترلش در جنوب و شرق کابل جابجا نمود. سلاح های ثقیله مهمی که توسط حزب اسلامی و متحدینش، جنبش در سالهای 1992 الی 1995 به داخل و اطراف کابل انتقال یافته عبارتند از:
توپخانه 1، واقع در قلعه نظامی بالا حصار
سلاح های ثقیله قابل دسترس عبارت بودند از: تانک X4، موترهای زره دار X 2، D-30قطعات توپ X 5، بی ام 21 راکت اندازهای چندگانه ای X 1، به علاوه راکت ها و آوانهای گوناگون. در ساختار فرماندهی، قوماندان فقیر، برادر حیدر جوزجانی قرار داشت. افسرانی که در مرکز عملیاتهای جنبش مسوولیت دستور به فیر را داشتند عبارت بودند از: همایون فوضی، از پرسونل کادری وزارت دفاع و مجید روزی، معاون جنرال دوستم.
توپخانه 1: واقع در قرارگاه نظامی فرماندهی زرداد در لیسه شورواکی.
توپخانه اینجا متعلق به جنبش بود و بناءً توسط مبارزان شورای هماهنگی در عملیاتها استفاده می شد. مهمات ها عبارت بودند از سه توپ D-30 و یک بی ام 21 راکت انداز چندگانه. قوماندان قطعه جکلن عمر یکی از افسران دوستم بود. وی در جریان جنگ در آنجا کشته شد.
توپخانه 2: یک بی ام 21 و دو توپ D-30 در لیسه شورواکی موقعیت داشت و مستقیماً توسط زرداد کنترل می شد. آنها متضمن بمباردمان ها به امر مستقیم خودش به حمایت از عملیاتهای لشکریان زرداد بودند. قوماندان های مسوول آتشبار توپخانه زرداد، قوماندان شریف و قوماندان هدایت از معاونین زرداد بودند. بعداً شریف در ساحه پیشاور کشته شد. هدایت زنده است ولی مکان فعلی اش نامعلوم است. در جریان عملیاتهای شورای هماهنگی یک آتشبار توپخانه جنبش تحت قوماندهی جکرن عمر از اینجا عملیات می کرد.
توپخانه 3 : کارته نو. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: بی ام 12 X 1 ، راکت اندازهای سکر و راکت اندازهای بی ام که برای بمباردمان موقعیت های خط اول شورای نظار تعیین شده بود. یک آتشبار دیگر نزدیک قریه شاهک در جنوب شرق کابل موقعیت داشت. این آتشبار شامل سه عدد توپ و یک بی ام 21 بود که مستقیماً توسط فرقه سما کنترل می شد. قوماندان آتشبار نور رحمان پنجشیری برادر اسلام الدین پنجشیری بود وی یکی از همکاران نزدیک حکمتیار بود. بعداً، نور رحمان وابستگی اش را به مسعود تغییر داد و فعلاً در کابل زندگی می کند.
توپخانه 4 : هندکی. بخشی از لشکر ایثار یکی از قطعات نظامی مرکزی حزب اسلامی بود. این قطعه دارای سه توپ D 3 و یک راکت انداز چندگانه بی ام 21 بود. این قطعه توسط انجنیر زلمی اداره می شد و در گذر کوتل هندکی در جنوب چهلستون کابل (نزدیک قرارگاه نظامی ریشخور) موقعیت داشت. تورن امان الله، قوماندان فرقه سما در ریشخور موقعیت داشت.
توپخانه 5 : فرقه ریشخور. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: تانک X 4، قطعات مختلف توپ X 5 و راکت اندازهای سکر. آتش بار متعلق به لشکر ایثار بود. گر چه، در جریان جنگ، تعداد متعددی از نیروهای حزب از منطقه ترکیبی نظامی ریشخور عملیات کردند. قوماندان زرداد انتقال توپخانه اش را به این قرارگاه برای استعمال بمباردمان مناطق تحت کنترل دولت اسلامی اعتراف کرده است.
توپخانه 6: در لوای راکت در منطقه سنگ نوشته لوگر موقعیت داشت. این قطعه یک راکت انداز اورگان و چندین واحد بی ام 21 داشت. قوماندان این آتش بار، جنرال ولی شاه، قوماندان دفاع هوا تحت نجیب الله بود. وی در جریان کودتای تنی در سال 1990 دستگیر شده و بعد از سال 1992 آزاد شد. وی سپس به حزب اسلامی پیوست.
توپخانه 7: در دیپوی تیل (نفت) در جنوب چارآسیاب موقعیت داشت. سلاح های آنجا عبارت بودند از: دو راکت انداز اورگان، دو راکت انداز چند گانه بی ام 21. این آتشبار مستقیماً توسط قوماندان خلیل کنترل می شد.
به علاوه، در تمام موقعیت های حزب اسلامی در شهر تانکها مستقر شده بودند و به طور مداوم به عنوان توپخانه برای بمباردمان استفاده می شد.

اداره و کنترل

حزب اسلامی در تمام مدت جنگ یک شهرت و اعتبار به عنوان حزب مرکزی و سازماندهی شده قوی به دست آورده بود. حزب اسلامی یک ساختار رهبری ترکیبی داشت، با ردیف های پی در پی در تصمیم گیری آن، و یک رهبر قوی تنظیمی. گلبدین حکمتیار و گروه وی در ساختار حزبی برای جنگ خشونت آمیز برای کنترل پایتخت اصلاحات به وجود دارد. سازماندهی دوباره آنها، افزایش مراکز تصمیم گیری و ظرفیت مراکز قطعات نظامی کنترل شده را جستجو می کرد. بنا براین، حکمتیار یک جلسه شورای نظامی را در چارآسیاب برای مشوره دهی به وی در امورات نظامی در تمام مدت جنگ دایر کرد. همچنین، وی مرکز قطعات نظامی فرقه سما و لشکر ایثار را ایجاد کرد. حکمتیار مستقیماً قوماندانان این قطعات را مقرر و از لحاظ مالی اداره می کرد در حالیکه بسیاری از دیگر نیروه های حزب اسلامی از ملیشه های بالفعل بودند که شخصاً به رهبر محلیشان وفادار بودند. اقتدار و توانایی مشخصاً به استعمال سلاح های ثقیله متمرکز بود طوری که شورای نظامی و حکمتیار تمام حملات اصلی را تصویب کرده و حتی در مورد اهداف مشورت می کردند. در نتیجه امکان دارد که سلسله مراتب قوماندان ها و مقامات حزب اسلامی که به خاطر شرکت فعالشان در برنامه ریزی و انداخت بمب ها برای پیامدهای جنایات جنگی مسوول می باشند، مشخص شود.
سطح 1. قوماندان های ساحوی قطعاتی که توپ و راکت ها مستقر بوده و کسانی که بخاطر استعمال توپخانه در مناطق مسوول بوده اند. پروژه عدالت افغانستان شواهدی از مشخصات این قوماندان ها بدست آورده است که در گزارش اکمالی شامل خواهد بود.
سطح 2. قوماندان های آتش بار که مستقیماً مختصات دادن و انداخت بمب ها را سرپرستی می کردند. نامهای قوماندهای اصلی آتشبار در فوق آمده است.
سطح 3. رئیس توپخانه که تمام عملیاتها را سرپرستی کرده و از متخصصین تکنیکی اش خواست تا حزب اسلامی را قادر به ادامه بمباردمان ها بسازد. این مقام از اواخر سال 1992 در اختیار افسر توپخانه، تورن خلیل بود. سطح 4. شورای نظامی که عملیاتهای اصلی و استراتژی های پیشرفته را مباحثه می کرد و قوت دستور حفاظت موثر محدود کردن خسارت غیرنظامیان را داشت. شورا 10 تا 12 نفر عضو داشت و قوماندانهای ارشد حزب اسلامی و چهره های نظامی از اطراف کابل به شمول دو چهره بنام فیض محمد و کشمیر خان که به حیث ستر جنرال معرفی شده بودند، در برداشت. سطح 5. قوماندان قول اردوی حزب اسلامی که عملیاتهای نظامی را در کابل نظارت می کرد و فرصت برای مشخص کردن ضروریات برای محافظان را داشت. این مقام را ابتدا صباوون داشت و متعاقباً قوماندان کشمیر خان عهده دار این پست شد. سطح 6. رهبر حزب مسوولیت اصلی را برای استراتژی نظامی داشت. وی دقیقاً از پیشرفت کار و اثرات راکت باران اطلاع داده می شد و موثرترین چهره در شورای نظامی بود. گلبدین حکمتیار در سراسر جنگ رهبر حزب بود.

تلفات و خسارات وارد آمده

گرچه راکت باران کابل توسط حزب اسلامی به طور عموم کورکورانه بود، سه دسته هدف که قوماندان های حزب اسلامی علیه آن بمباردمانهای خودشان را رهبری میکردند، وجود داشت. بیشتر این اهداف در داخل و یا اطراف مناطق غیر نظامی موقعیت داشت. به ویژه، زمانیکه جنگ های حزبی ادامه پیدا کرد، نیروی نظامی ISA در شمار بیشتری اطراف پایتخت مستقر شده که اکثریت لشکریان ISA در مناطق غیر نظامی مستقر بودند. در این موارد، اغلب بمباردمان ها بی تناسب بوده که سبب تلفات سنگین غیر نظامیان نسبت به افراد نظامی شده است. طبق نوشته ای در گزارش ریاست ایالات متحده در سال 1993، حزب اسلامی راکت های بیشماری رابه کابل فیر کرده که به طور مداوم نواحی مسکونی (رهایشی) و تجاری که هیچ ارزش نظامی آشکاری نداشته اند را ویران کرده است. اهداف عبارت بودند از:
نشانه های اقتدار دولت که توسط قوای شورای نظار اشغال بود به شمول ارگ ریاست جمهوری، نخست وزیری (صدارت) و دفتر خارجه و مابقی ساختمانهای کلیدی وزارت خانه ها
به طور دائم، اهداف نظامی و تقریباً نظامی به شمول قرارگاه های نظامی اشغال شده توسط شورای نظار، و حتی مهمانخانه مسعود در وزیراکبرخان.
اهداف تاکتیکی نظامی به شمول موقعیت های خط اول و هر هدف مربوط به عملیات پیشروی مشخص. گرچه زیاد ترین تلفات بی جهت مردم ملکی و غیرنظامی و ویرانی از سال 1992 الی 1995 ناشی از بمباردمان، که زمینه وسیع برای موجودیت نیروهای زیاد بود ادعا شده است. ادامه خسارات جانی در زمان مقابله هیچ شاهد نیست که حزب اسلامی در تاکتیکهایش تغییرات بر تمرکز بیشتر در اهداف نظامی اش آورده باشد. حزب اسلامی نتوانست که از حمله بر اهداف ملکی پر هیز نماید . بعضی حادثات ناشی از بمباردمان بدون توأم بودن با حملات زمینی و یا واضحأ در صورت ممکن در اهداف نظامی بوده. این ضرورت بطور مشخص در بمباردمان شدید ماه آگست 1992 در جریان که خطوط اول ساکن بودند و به نظر میرسید که این بمباردمان فقط قدرت نمای دوباره علیه مخالفین شان بودند. طبق اظهارات کمیته صلیب سرخ از یک الی دو هزار نفر توسط راکت پراکنی در ظرف سه هفته در ماه آگست به قتل رسیدند و در حدود هشت الی نه هزار نفر زخمی شدند. در طی این مدت نیروهای حکمتیار اکثر راکت هایش را در مناطق غیر نظامی ساحات کابل فیر میکردند. این حملات راکتی خسارات زیادی را بر ساحات غیر نظامی وارد کردند که این حمله در ماه آگست 1992 بدون موجودیت اهداف نظامی عاجل صورت گرفت، بسیار واضح حملات کور کورانه و استفاده از سلاح ثقیله را بیان میکند.

6.3.4 حزب وحدت: ساحات کنترول نظامی و فرماندهی شان

حزب وحدت نیز به نفع خود از سلاح ثقیله و پرسونل نظامی سابقه استفاده کرد. بعض نیروهای نظامی و جنگی از ملیت هزاره باقی مانده از دوران نجیب الله همرایشان پیوستند، لکن تصور میشد که هزاره ها در بخش نظامی اقلیت بودند و تعداد کمی صاحب منصب باقی مانده بودند. که از جمله استثنائات آنها قوماندان فرقه 095 بنام ظابط اکبر قاسمی، قوماندان فرقه 097 و جنرال ابوذر و جنرال خدایداد هزاره که در اول جنگها مشاور نظامی مزاری بود. لکن یکی از مصاحبه دهندگان که وحدت را خوب میشناخت گفته است که وحدت افراد داشتند که در جنگهای خیابانی مهارت داشت که کجا سلاح خود کار سبک بهتر از سلاح سنگین قابل استفاده است.
طبق اظهارات یک قوماندان کندک سابق مسکونه غرب کابل، جنبش ملی در آوردن قوماندان ارشد و حزب وحدت قوماندان فرقه 097 را با افرادش از شمال همکاری کرد. قوماندان کندک سابقه گفته است که تانک های حزب وحدت در اصل مستقر در مزکز نظامی در علوم اجتماعی، و زمانیکه توپها و هاوان هایشان در سنگر های دهمزنگ و تپه سلام مستقر بودند. و آنها موقعیت های نظامی حزب اتحاد اسلامی را در دهبوری، کوته سنگی، خوشحال مینه، قلعه واحد و رحمان بابا هدف قرار میدادند و بعد از تسخیر این مناطق اهداف انداخت های سلاح ثقیله تغییر کرده و مناطق مثل کارته مامورین، باغ بالا، کوه تلویزیون، دهمزنگ، تپه توپ و باغ بابور موقعیت نظامی را هدف قرار دادند. بعد از تسخیر مناطق قوماندانان ارشد خود شان از محلات دیدن کرد و تخریبات که توسط فیر توپ و تانک بر خانه های مسکونی وارد آمده بودند مشاهده میکردند. او گفت که افراد زخمی توسط نیروهای حزب وحدت به قتل میرسیدند.
طبق اظهارات این قوماندان کندک این جا بجای های نظامی توسط حزب وحدت در خطوط اول غرب کابل صورت گرفته بود.
مرکزیت فرقه 097 تحت فرمان جنرال ابوذر از مزار شریف در مقابل سفارت روسیه در پرورشگاه وطن بود و نیروهایش در سفارت پولند، خانه علم و فرهنگ روسیه، کارته سه، کارته سخی و تپه سلام مستقر بودند و محافظت خود مزاری را در علوم اجتماعی نیز به عهده داشتند. بعد از سقوط افشار قرار گاه مرکزی شان در پل سوخته بود.
انجینر لطیف
سلاح ثقیله:
یک چین تانک بی ایم پی نوع روسی در کارته چهار
دو پایه هاوان در کارته سخی
دو پایه توپ 82 نوع چینای
مناطق کوه تلویزیون، تپه سیلو، مناطق عقب شفاخانه صلیب سرخ، انستیتیوت طب کابل و همچنان مناطق اتحاد اسلامی را در خوشحال خان، سپین کلی، ده مراد خان، عقب سفارت روسیه و ریاست پنج را هدف قرار میدادند.
فرقه 095: قوماندان این فرقه ظابط علی اکبر قاسمی از ولسوالی ناهور ولایت غزنی بود. اصلا این فرقه در پلتخنیک موقعیت داشت و بخاطریکه از کوه تلویزیون تحت فیر ها قرار داشت در حولی مخصوص متعلق به پشتون ها در محل مسکونی مقابل پلتخنیک جا بجا شدند و مرکز فرماندهی شان در کارته چهار در دو حولی مقابل مسجد جامع مستقر بودند. فرقه 095 به حیث نیروی ریزرفی بود که در شدت جنگ سهم میگرفتند و مسئوول انداخت های مجاورت های پل آرتن، باغ وحش کابل، دهمزنگ، فاضل بیگ، نیازبیگ و سیلو را به عهده داشت.
سلاح ثقیله آن:
دو چین تانک تی 62
یک چین تانک بی ایم پی
دو پایه زیو دافع هوا
یک پایه بی ایم یک
دو پایه هاوان غرنی
سه پایه هاوان وسط
هشت پایه توپ 82 که معمولا استفاده میکردند و خصوصأ زمانیکه تحت حمله قرار میگرفتند.
معاون این فرقه قوماندان قیس در نزدیک سیلو و عقب دانشگاه کابل مستقر بودند و مرکزیت وی در دهبوری بود. سلاح ثقیله شان:
دو چین تانک بی ایم پی
یک چین تانک غول پیکر روسی تی 52
یک پایه بی ایم یک چینای
دو پایه هاوان وسط
یک پایه توپ 82
دو پایه زیکویک
یک پایه زیو
فرقه 096: حاجی امینی از دره ترکمن مربوط ولایت پروان قوماندان این فرقه بود. پوسته های این فرقه با دیگر پوسته های حزب وحدت در خطوط اول جنگ مدغم بودند.
سلاحهای ثقیله:
یک پایه بی ایم 40
دو پایه بی ایم 16
دو پایه تانک تی 55 و تی 62 در دشت برچی داشتند.
لوای دوی مستقل مربوط شفیع دیوانه:
سلاح ثقیله:
دو چین تانک بی ایم پی
یک چین تانک 60 پی پی
یک چین تانک تی 62 غول پیکر
سه پای هاوان غرنی
6 پایه هاوان وسط
12 پایه توپ
پوسته های شفیع دیوانه در اکثر خطوط اول در غرب کابل از دارالامان الی کوته سنگی و کارته سه مستقر بودند. او از هر محل که میخواست بدون دستور از مقام مرکزی انداخت میکرد.
بعد از سقوط جنرال مومین در دارالامان در جریان جنگ بین حزب وحدت و حرکت اسلامی سلاح ثقیله وحدت سه برابر افزایش پیدا کرد. بطور مثال شفیع دیوانه صاحب تعداد زیاد تانک، توپ و دیگر سلاح ثقیله شد و هم چنان حاجی امینی. این افسر سابق کندک اظهار داشته است که این سلاح های بدست آمده را در هدف گیری مناطق بادام باغ، کارته پروان و مرکز شهر کابل استفاده میکردند.
طبق اظهارات افسر خاد تشکیلات حزب وحدت نسبت به دیگر احزاب کمی ضعیف بود. اگر چه دستورات عمده توسط مزاری صادر میشد ولی حملات همیشه با قومانده هماهنگ نبود. سید یزدان شناس هاشمی از شش پل بامیان رئیس ریاست نظامی حزب وحدت بود و قوماندان سلاح ثقیله جنرال سخی خان از قریه شینبول بامیان بود. تمام این سلاح های ثقیله تحت فرمان و هدایت وی قرار داشت ولی سلاح ثقیله در سفارت روسیه تحت قومانده جنرال ابوذر قرار داشت.
نمای از سلاح ثقیله شورای هماهنگی در جریان مجادله از سال 1994 الی 1995 بیان گر سلاح های ذیل است که در موقعیت ها توسط حزب وحدت اداره میشد.
توبخانه 8 و در نبش جنوبی سفارت روسیه
توبخانه 9 در دارالامان در ریاست کادر و پرسونل وزارت دفات
توپخانه 10 مهتاب قلعه/قلعه شهاده غرب مکتب حربی
توپخانه 11 قلعه قا ضی متصل داشهای خشت.

6.3.5 متضررین حملات کورکورانه توپخانه، راکت و بمباردمان توسط تمام جناح ها

تمام نجات یافته گان از جنگهای قادر به مشخص کردن محلات که از آنجا ها توپ و راکت ها فیر میشدند نیستند. لکن پروژه عدالت افغانستان با کسانی مصاحبه انجام داده اند که میتواند مشخص نماید. اظهارات شان نشان میدهد که ذات خسارات جانی مالی مردم غیر نظامی در کابل ناشی از بمباردمان شهر شان بودند. اظهارات ذیل فقط تعداد قلیلی موارد را در بین هزاران حادثه بیان میکند.
ع. یک باشنده پل آرتن از قتل پسرش در اثر حملات راکتی اظهار کرده است.
در ساعت دو بجه بعد از ظهر در 30 ماه 1992 پسر دوازده ساله ام باقی که با پسران دیگر در سرک نزدیک خانه اش بقتل رسیده است. بی خبر یک راکت در سرک اصابت کرد و یک چره آن در گردن پسرم باقی اصابت کرده وی را در همان نقطه بقتل رساند. همسایه ها تشخیص دادند که چره از راکت بی ایم 21 بود. ع. آگاه بود که محل پل آرتن تحت حملات حزب اسلامی که مستقر در قرار گاه نظامی ریشخور هستند بوده است.
Z. اظهار داشته است که در سال 1994 خواهرش در منطقه تهی مسکن با 4-اولادش-زندگی میکرد. یک پسرش 17 ساله بود و یک دخترش 10 ساله بود. او دو طفل دیگر نیز داشت. یک راکت از منطقه حکمتیار فیر شد و در خانه وی اصابت کرد و خواهر Z را همراه با پسر 17 ساله و دختر 10 همه را که در خانه بودند به قتل رساند و دو طفل دیگر در بیرون خانه بودند. این مطلب را Z به پروژه عدالت افغانستان گفته است که اجساد شان قابل شناخت نبوده و پا و دست هر طرف افتاده بود و بعد ما آنها را دفن کردیم و دو طفل فعلا در همراه پدرش هستند. همچنین دو زن و یک پسر در بلاک نزدیک شان نیز بقتل رسیدند، اول آنها شدیدأ زخمی شده بودند و بعد ازآن مردند. در همان روز به شمول خواهرم و اطفالش شش نفر کشته شدند و بخاک سپرده شدند.
ن. راجع به یک حمله در کارته نو در آگست و سپتامبر سال 1993 خبر داد:
ما در سرک نو کارته نو زندگی میکردیم و تمام مناطق کارته نو توسط راکت های کور کورانه گلبدین ویران گردید. و یکی از این راکت ها در خانه ما اصابت کرد ولی فضل خدا هیچ کس زخمی نگردید ولی دخترم در اثر صدای وحشتناک راکت معیوب گردید. او میتوانست صحیح صحبت کند و لی اکنون ببینید که نه صحبت میتواند و نه هم راه رفته میتواند. پنج شش سال از عمر واقعی اش کو چکتر معلوم میشود. بسیار معالجه کردیم ولی مفید واقع نشد. این نتیجه جنگ وحشیانه است که صدمه شدید به زندگی ما وارد کرد.
م د. راجع به حمله سال 1993 اظهار کرده است:
درسال 1372 زمانیکه مجاهدین وارد کابل شدند حملات کور کورانه راکتی گلبدین تعداد زیاد مردم را بقتل رساند و تعداد دیگر معیوب گردیدند. و ما در آنزمان در افشار دارالامان زندگی میکردیم در ساعت 4 بجه بعد از ظهر یک راکت در نزدیک دروازه حولی ما اصابت کرد. برادرم را با هشت و یا نه نفر جوان که در سرک ایستاده بودند به استثنای دو نفر شان همه بسیار با وضعیت بدی به قتل رسیدند که شناخته نمی توانستی. برادرم شدید در قسمت شکم زخمی شده بود و چره راکت تا هنوز در بدنش میباشد. مردم محل اجساد را با بیل جمع آوری کردند و یک زیارت در آن محل درست کردند. کسانیکه در این راکت کشته شدند بنام داوود محصل فاکولته انجینری سال سوم و فواد یک جوان 18 ساله بود و دیگر کسانیکه در اثر این راکت کشته شدند نمیشناسم.
در ماه فیبروری سال 1993 حمله در غرب کابل آغاز گردید و مورد حملات کور کورانه و بمباردمان توسط نیروهای شورای نظار قرار قرار گرفت. افشار در روز اول عملیات هدف حملات شدید ثقیله قرارگرفت. اگر چه این منطقه هدف مهم حملات نظامی بود زیرا علوم اجتماعی به حیث مرکزیت حزب وحدت استفاده میشد و به همین خاطر تعداد زیاد توپ، تانک، راکت و هاوان در این منطقه در خانه های مسکونی فرو می آمدند. مرکز فرماندهی نیروهای جمعیت و شورای نظار بر محدوده افشار تمرکز یافت و فشار حملات راکتی و توپخانه باعث خروج مردم ملکی از افشار گردید. تعداد که توسط بمباردمان و توپخانه بقتل رسیدند معلوم نیست ولی پروژه عدالت افغانستان با نجات یافته گان که مصاحبه کرده اند اظهار داشته اند که اجساد در روی سرک ها دیده میشدند. آنها گفته اند که شدت توپ، هاوان و راکت چنان شدید بود که هیچ کس نتوانست در روز حمله از خانه اش بیرون شوند.
از منطقه تحت کنترول خط اول شورای نظار یک باشنده تپه سلام بنام (ک) که منطقه اش تحت کنترول قوماندان گل حیدر بود از رویداد و حادثه در جریان جنگ بین شورای نظار و حزب وحدت بیان کرده است. در حوت 1371 من جنگ را از خانه کا کا و یا مامایم مشاهده میکردم که نیروهای گل حیدر پنجشیری از تپه سلام مواضع ضابط اکبر قاسمی را در منطقه دانشگاه با هاوان میزدند. تقریبآ بعد از ظهر بود که پدر همسایه بخاطریکه پایش زخمی شده بود پیش کاکایم آمد. کاکایم یک افسر نظامی بود و همیشه لوازم اولیه را در خانه داشت. و زمانیکه او زخمهایش را معالجه میکرد مرا بیرون بخاطر آوردن آب فرستاد تا زخم را بشوید و دیگر اعضای خانه همه در خانه صالون برای دیدن پانسمان زخمهای همسایه جمع شده بودند. زمانیکه (ک) بخاطر آب بیرون رفت خانه کاکایش هدف مرمی توسط حزب وحدت قرار گرفت. "مابین حولی از گرد و خاک تاریک شد. تعداد زیاد از خشت و خاک بالایم ریخت ولی به فضل خدا که زخمی نشدم و فقط گیچ و تکان خوردم ولی زمانیکه کمی فضا صاف شد من چشمانم را پاک کردم و دیدم که طبقه های حولی همه تخریب گردیده است. صدای ضعیف گریه را شنیدم و کوشش کردم که خشتها و خاک را دور کنم ولی نتوانستم."
ک. رفت و پسر کاکایش را آورد و کوشیدند که اجساد را بیرون کشیده در بین حولی دفن نمایند. زیرا جنگ بسیار شدید بود مانع بردن اجساد به جای دیگر شد. نه نفر کشته شدند که قرار ذیل است:
1. کاکا یا مامایش محمد عظیم
2. خانم محمد عظیم
3. زلمی به سن 16 سالگی
4. زلگی به سن 14 سالگی
5. دلگی به سن 12 سالگی
6. زمری به سن 10 سالگی
7. شکیلا به سن 8 سالگی
8. فریبا به سن 6 سالگی
9. پدر همسایه شان بنام نظر محمد
از زیر مخروبه های خانه کاکایش یک دانه چره را پیدا کرد که از ساحه دانشگاه و پلتخنیک که توسط حزب وحدت قوماندان ضابط اکبر قاسمی فیر شده بود. یک شاهد عینی دیگر که قوماندان کندک دوران سابق بوده و در غرب کابل زندگی میکرد شهادت داد که ضابط اکبر قاسمی یک پایه بی ایم یک را گرفته بود.
ک. اظهار داشته است که ملا امام مسجد محل برایش گفته بود که در یک روز به تعداد 38 جسد را نماز خوانده است که تمام این مردم مربوط تپه سلام بودند که توسط راکت های حزب وحدت به قتل رسیده بودند. ک. گفت که بعد از آن اکثر مردم تپه سلام و کارته سخی مناطق شان را به قصد دیگر جاهای شهر و پاکستان ترک کردند و اکثریت شان بدون بردن اموال خانه رفتند و وقتیکه برگشتند دیدند که هیچ چیزی باقی نمانده است و همه چیز بغارت رفته است به شمول پنجره ها و چوبهای دستک سقف.
دو نفر از غرب کابل از مفقود شدن کودکان در جریان حملات راکتی که توسط اتحاد اسلامی صورت گرفته بود بیان کرده است.
ق. یک نجار که در قلعه شهاده زندگی میکرد گفته است که در 27 سرطان سال 1371 برابر با 18 آگست 1992 زمانیکه یک راکت از طرف اتحاد اسلامی در خانه ام اصابت کرد تمام اتاقها را ویران کرد و یک پسرم را بنام محمد اسماعیل به سن 8 سالگی بسیار به وضع دردناک بقتل رسید که بدنش سوراخ سوراخ شده بود. و دیگر اعضای فامیلم که در اتاق دیگر نشسته بودند همه بشدت زخمی شدند و معالجه شان زمانی زیاد را در بر گرفت.
یک متضرر از حملات راکتی سیاف بنام (ی) که در سال 1371 (1992) درغرب کابل زندگی میکرد اظهار داشته است که جناح های بر سر قدرت میجنگیدند. یک روز راکتی در خانه ام اصابت کرد و پسر 28 ساله ام را بنام محمد حسین و دختر 24 ساله ام را بنام زهرا به قتل رساند. این راکت از دیوان بیگی یا کمپنی محل استقرار نیروهای مسلح اتحاد فیر شده بود.
شاهد غیر نظامی دیگر بنام (م) اظهارکرد که شورای نظار باعث ویرانی قابل ملاحظه در کابل گردید زیرا آنها بر ساحات مرتفع واستراتژیک کنترول داشتند. م. حملات سلاح ثقیله و خفیفه شورای نظار را از کوه ها بالای مردم و ساحات غیر نظامی خاطر نشان کرد. وی گفت در سال 1372 (1992) جنگ شدید بین شورای نظارو متحد وی اتحاد اسلامی و از طرف دیگر حزب وحدت برای چند شبانه روز ادامه داشت. پدرش یک کراچی دستی داشته که علی الرغم جنگ بخاطر کار میرفت. یکروز زمانیکه جنگ ادامه داشت شورای نظار یک راکت را به دیبوری زد که چره آن پدرم را گرفت و کشت. بعد مردم جمع شدند و جنازه او را به مسجد سر کاریز آورد و بعد در قبرستان سنگ زغال قلعه شهاده دفن کردند.

1.3.6 مختصری از بمباردمان ها از 1992 الی 1994

لیست ذیل از خسارات جانی توسط فیر راکت و بمباردمان تمام جناحهای شامل در جنگ مغرضانه بوده. اگر چه این بررسی محدود نمایانگر بزرگی خسارات وارده میباشد:
در نتیجه هفده حادثه ذیل تقریبأ 1000 نفر کشته شدند و صدها حادثه مشابه بین سالهای 1992 و 1995 صورت گرفت است. تعداد بیان شده از طریق گزارش مطبوعات وبطور عام نقل قول از کارمندان شفاخانه ها گردیده است.
و حال آنکه جناحهای مسئوول ممکن اهداف را در ذهن داشتند که عبارت از رفتن در محلات غیر نظامی بودند. اگرچه آنها تا هنوز اهداف نظامی و نوع استفاده از نظامی و مقیاس بزرگ بمباردمان و اهداف نظامی شان را که استفاده شده است قانونی جلوه میدهد ولی در معاهده جینیوا ممنوع اعلان شده است. و این لیست شرکت و راکت اندازی و تو پخانه را واضح میسازد خصوصأ کسانیکه با حملات هوای منطقه را بمباردمان کرده اند.
1. در 5 – 6 ماه می 1992 حزب اسلامی کابل را هدف حملات راکتی قرار داد که از اثر آن تعداد غیر مشخص مردم غیر نظامی و کشته و زخمی شدند.
2. در 23 ماه می علی الرغم آتش بس نیروهای جنبش ملی موقعیت های حزب اسلامی را در بینی حصار، قلعه چه و کارته نو بمباران کرد.
3. در 30 ماه می 1992 در جریان جنگ بین نیروهای جنبش ملی و حزب اسلامی در جنوب شرقی کابل هردو جناح از توپخانه و راکت انداز استفاده کردند که باعث کشته وزخمی شدن تعداد نا مشخص افراد غیر نظامی گردید.
4. در ماه جون 1992 در جنگ شدید بین نیروهای حزب وحدت و اتحاد اسلامی در غرب کابل هردو جناح از راکت انداز ها استفاده کرد که باعث زخمی و کشته شدن تعداد مردم غیر نظامی گردید.
5. در 5 ماه جون 1992 جنگهای بیشتر بین نیروهای حزب وحدت و اتحاد در غرب کابل رخ داد و هر دو جناح از سلاح های ثقیله استفاده کردند که باعث ویرانی خانه ها و دیگر تأسیسات غیر نظامی گردید. راکت ها باعث قتل و زخمی شدن تعداد نا معلوم غیر نظامی گردید.
6. در ماه جون و جولای 1992 شورای نظار مواضع حزب وحدت را در کارته سه، خوشحال خان مینه، دارالامان، کارته سخی و کارته چهار هدف بمباردمان و سلاح ثقیله قرار داد که باعث خسارات جانی و ویرانی خانه های مردم ملکی گردید.
7. در 10 آگست 1992 شهر کابل راکت پراکنی شدید را توسط حزب اسلامی تجربه کرد. که جنگ در ساعت 5 قبل از ظهر آغاز گردید و حزب اسلامی موقعیت های دولتی را هدف قرار دادند و از سه محل چهلستون، دارالامان و تپه مرنجان راکت میزدند. این حمله و حملات که در ماه آگست توسط همه جناحها صورت گرفت طبق مطبوعات صدها نفر غیر نظامی به قتل رسیدند.
8. در 13 آگست 1992 طبق خبر های مطبوعات در حمله راکتی در ده افغانان با استفاده از بمب خوشه ای 80 نفر را به قتل رساند و بیش از 150 نفر زخمی گردید. ربانی حکمتیار را دراین حمله متهم کرد. ونیروهای شورای نظار در جواب کارته نو، چهلستون و شاه شهید را هدف بمباردمان هوای و زمینی قرار داد که در نتیجه حمله متقابل بیشتر از 100 نفر کشته شد و 120 نفر دیگر زخمی که اکثریت شان غیر نظامی بودند و تعداد زیاد خانه ها ویران شدند.
9. در 23 ماه آگست 1993 در اثر جنگ بین حزب اسلامی و شورای نظار صدها نفر کشته وزخمی شدند و خانه ها ویران شدند.
10. در 26 ماه فیبروری 1993 شورای نظار و حزب اسلامی موقعیت یکدیگر را هدف سلاح ثقیله قرار دادند که باعث خسارات جانی مردم غیر نظامی گردیدند.
11. در 9 ماه مارچ 1993 حملات راکتی شدید در کابل ده ها کشته وزخمی و مجروح بر جای گذاشت. وزارت دفاع حزب وحدت را متهم کرد و در جواب مناطق مسکونی تحت کنترول حزب وحدت را هدف قرار دادند که خسارات سنگین جانی را بجا گذاشت. و خانه های زیادی را ویران کرد.
12. طبق گزارش مطبوعات در 13 ماه می 1993 درگیری شدیدی بین شورای نظار و حزب وحدت صورت گرفت و هردو طرف از سلاح ثقیله و بمباردمان هوای استفاده کرده که درنتیجه 30 کشته و زخمی بر جای گذاشت و صد ها نفر شدید مجروح شدند.
13. در 23 ماه می 1993 جیت های شورای نظار موقعیت های حزب اسلامی را در داخل شهر در چهلستون بمبارد کرد که 10 کشته و 14 زخمی بر جای گذاشت و اکثر آنها مردم ملکی بودند.
14. در 17 ماه نوامبر 1993 چهار فروند جیت مربوط شورای نظار بازار سروبی را بمباران کرد که در این بمباران اکثر دوکانداران کشته و زخمی شدند و یک مسجد تخریب گردید.
15. دراول ماه جنوری سال 1994 یک دور جدید جنگ بین قوای دولت و مخالفین متحدش حزب اسلامی و جنبش ملی در کابل توأم با حملات شدید راکتی به طور آگاهانه مناطق غیر نظامی توسط هردو جناح هدف قرار گرفتند. یک خبر نگار بیان کرد که این جنگ در نوع خود شدید ترین جنگ بعد از سقوط دولت داکتر نجیب الله بود و توصیف کرد که جنگ در اطراف محلات تحت کنترول دولت خونین بودند.
16. در23 اکتوبر 1994 31 نفر غیر نظامی در اثر حملات راکتی حزب اسلامی در شهر کابل کشته شدند.
17. در 23 ماه اکتوبر 1994 طی حملات شورای نظار به حمایه حرکت اسلامی محسنی علیه حزب اسلامی و جنبش ملی صد ها نفر کشته و زخمی شدند این ارقام توسط موسسه ICRC تأیید گردید که تخمین شده بود که سه ماه قبل در اثر جنگ 2000 هزار نفر به قتل رسیده بودند.

منبع: كابل پرس ............. سپاس فراوان از كامران ميرهزار

ايران: چرا پنج مهاجر افغان را كشتيد؟

2010-02-03T10:06:00.006+04:30

جنايات ضد بشري در ايران تاريخي ميشود ، ايران بايد پاسخگو باشد!

وزارت خارجه افغانستان در واکنش به کشته شدن، پنج افغان در استان سیستان و بلوچستان ایران، این حادثه را محکوم کرده و از سفارت ایران در کابل خواسته است جزئیات بیشتری را در مورد این رویداد در اختیار دولت افغانستان قرار دهد.
احمد ظاهر فقیری، سخنگوی وزارت خارجه افغانستان، به بی بی سی گفت، کسانی که در این حادثه کشته شده اند، شهروندان عادی افغان بودند و دولت افغانستان از قتل آنها توسط پلیس ایران جدا متاسف است.
به گفته آقای فقیری: وزارت خارجه افغانستان از سفارت ایران در کابل خواسته است تا جزئیات بیشتری را در مورد قتل این پنج نفر به دولت افغانستان اطلاع دهند و پاسخ دهند كه چرا پنج مهاجر افغان را در خاك شان كشته اند؟
روز دوشنبه 10 فبروری/ فوریه، پنج افغان در منطقه زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران به ضرب گلوله پلیس ایران کشته شدند.
غلام حیدر، از مقامات پلیس مرزی در ولایت نیمروز، در غرب افغانستان، گفت که اجساد چهار نفر از کشته شدگان را از مرزبانان ایران تحویل گرفته اند كه به ضرب گلوله كشته شده اند، اما به گفته او، جسد یکی دیگر از این افراد هنوز در اختیار پلیس مرزی ایران است.
آقای حیدر گفت که این افراد قصد داشته اند وارد خاک ایران شوند، اما نظامیان ایرانی برای ممانعت از ورود آنها، آتش گشوده اند.
ایران، از کشورهایی است که بیشترین پناهجویان افغان را در خود جا داده است. گفته می شود حدود دو میلیون پناهجوی افغان در ایران بسر می برند که اقامت حدود یک میلیون از آنها، رسمی نشده است.
اين چندمين بار است كه دولت ايران با خشونت تمام افغان هاي مهاجر را سركوب نموده اند ، گفته ميشه در سال هاي قبل دهها افغان در اردوگاه سفيد سنگ قتل عام و بعد در همانجا زير خاك شده اند.
دولت ایران در طول سالهای اخیر محدودیت هایی را بر اقامت و کار مهاجران افغان وضع کرده تا در چارچوب آنچه طرح بازگشت "داوطلبانه" خوانده شده، آنها را مجبور به بازگشت به کشورشان کند.
اما با این حال، ادامه نا امنی ها در افغانستان و کمبود فرصتهای شغلی در این کشور، باعث شده تا شمار زیادی از افغانها دوباره راهی ایران و پاکستان شوند.

نهاد های جامعه مدنی و فعالان حقوق بشر در آستانه ی کنفرانس لندن

2010-01-28T20:01:00.005+04:30

درحالی که مسوولان حکومت افغانستان بحث مذاکره با طالبان را در اولویت نشست لندن که قرار است امروز ۲۸ ماه جاری میلادی برگزار شود، شماری از نهاد مربوط به جامعه ی مدنی و فعالان حقوق بشر روز دوشنبه هر نوع مذاکره با گروه طالبان را در مغایرت با دموکراسی و آزادی بیان خواندند. شرکت کنندگان در این همایش تاکید کردند که طالبان به هیچ وجه جدآ از گروه تروریستی القاعده تلقی شده نمی توانند.
رهنورد زریاب نویسنده و پژوهشگر امور فرهنگی که در این نشست سخن می گفت؛ بیان داشت: امارت چند ساله ی گروه طالبان به عنوان سیاه ترین دوره در تاریخ افغانستان به حساب می آید، بنا بر این اگر این گروه را دوباره در قدرت شریک سازند و برای آنان صلاحیت داده شود، در این صورت افسانه پوچ عدالت اجتماعی چه خواهد شد؟ زریاب هم چنان گفت: سران گروه شورشی طالب که به هیچ اصولی پابند نبوده و نیستند، گماشته گان و دست پروردگان کشور های هستند که با فرستادن آن ها منافع شان را تا مین می نمایند، بنا براین رییس جمهور با مذاکره نمودن با این گروه جاسوسان را در حکومت کابل شریک می سازد. اعضای اشتراک کننده در این نشست مدعی شدند که هیچ شخص و یا کشور حق و صلاحیت بخشیدن گروه طالبان را ندارد، زیرا ، عملکرد گروه طالبان در مقابل شهروندان افغانستان به هیچ وجه قابل بخشش نیست.
شکریه حیدر فعال حقوق زن که یکی از برگزارکنند گان این نشست بود گفت: جا دادن دهشت افگنان در قدرت، سرنوشت شهروندان افغانستان را به بازى گرفتن است، مذاکره با گروه طالبان و رسمیت دادن به این حلقه ، راه حلی برای مشکل سیاسی کشور نخواهد بود .
اشتراک کننده گان این نشست قطعنامه ای را صادر نمودند که به رسم اعتراض قطعنامه توسط یک بانوی چادری پوش " برقع" به خوانش گرفته شد.
درقطعنامه آمده بود؛ گروه طالبان ناقضان حقوق زن بوده وهیچ کشوری به شمول دولت افغانستان حق ندارد تا جنایت کاران جنگی، ناقضان حقوق بشر وحقوق زنان را شامل دولت بسازند.
این قطعنامه هم چنان تاکید کرده، که نباید نام هاى سران گروه طالبان از فهرست سیاه شوراى امنیت سازمان ملل متحد، حذف شوند .
در اخیر قطعنامه آمده است که آن ها ، از دولت تقاضا مى نمایند تا نگذارند کشور دوباره به سال هاى دوره‌ی طالبان برگشته وهمه ارزش هاى دموکراتیک فداى معاملات سیاه گردد.
گفتنی است دولت افغانستان و جامعه جهانی تلاش بر این دارند، تا با سهیم ساختن گروه طالبان درقدرت معضله ی نابسامانی افغانستان را پایان دهند.

عمده ترین محور نشست لندن که تا کمتر از ۷۲ ساعت دیگر برگزار می شود، مذاکره با طالبان خوانده شده است.